ผมอายุเพิ่งจะเข้าหลักสี่ละ

พ่อแม่ ยังอยู่ดี สบายดีแข็งแรง มีเจ็บออดแอดบ้าง ตามประสาคนแก่

ล่าสุด น้องที่ทำงาน มีญาติผู้ใหญ่เพิ่งเสีย แบบกะทันหัน คล้ายๆเคสพี่เรย์

หวนกลับมาคิดถึงตัวเองว่า ทุกวันนี้ บางทีก็หลงลืมไปนะ ว่ามีเวลาอีกเยอะ

ทั้งๆที่จริงๆ เวลาน้อยลงทุกวัน เอาแค่สุขภาพตัวเองนี่ก็ นอนดึกๆหน่อย ตื่นเช้ามาก็มึนละ

เลยอยากชวนคุยและถามท่านที่เคยผ่านการสูญเสียคนในครอบครัว

มันทำให้การใช้ชีวิต mindset ต่างๆ การตัดสินใจทำอะไร เปลี่ยนไปเยอะมั้ย

ผมจะแบบว่าทำไมเมื่อก่อนเราไม่ ....

เมื่อก่อนขี้เกียจเวลาขับรถไปหาพ่อ-แม่ อยากนอนเต็มๆมากกว่า แล้วคิดว่าค่อยไป

บางทีเค้าโทรมานะเหมือนคงจะอยากพูดว่ากลับบ้านมั้งแต่มีฟอร์มไม่พูดแต่เรารับรู้ได้

พออยู่ดีๆพ่อเสียปุป มีเวลาว่างเมื่อไรไปหาแม่เลยเรื่องนอนช่างมันก่อน

อีกเรื่อง ตรวจสุขภาพ ไม่ทำประกันไม่เท่าไร แต่ให้ผู้สูงอายุ ตรวจสุขภาพอย่างน้อยปีละครั้ง

พ่อผมอยู่ดีๆไตวายเสียเลย

ผมเสียไปหมดแล้วครับ ตอนนี้อายุ20ปลายวันทำงาน คุณพ่อด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่ประถม คุณแม่ด้วยโรคตอนมหาลัย

ถามว่าแนวคิดการใช้ชีวิตการตัดสินใจเปลี่ยนไปมั้ย มันขึ้นอยู่กับว่าโตมายังไงและเลือกจะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไงมากกว่านะครับ

สำหรับผมเอง ตอนเสียคุณพ่อ โลกที่สดใสมันดาร์กขึ้น เหมือนพบสัจธรรมชีวิตเร็ว พอมาเจออีกทีตอนคุณแม่ก็เข้าใจอะไรหลายๆอย่างได้ง่ายขึ้น กลายเป็นคนจิตแข็งและเป็นที่ปรึกษาของเพื่อนๆ5555

ไม่เคยท้อหรือหมดกำลังใจ เข้าใจว่าชีวิตมันก็แบบนี้ วางแผนให้รอบคอบ มองถึงอนาคต ประกัน เงินเก็บ สุขภาพ และอย่าลืมให้ความสุขกับตัวเองในปัจจุบันด้วยเพราะไม่รู้วันไหนจะเป็นวันของเรา

ตอนนี้ชีวิตผมโล่งๆเลย มีบ้าน มีรถ(ผ่อนอีกนิดก็หมด) มีแมว มีแฟน(แต่ยังไม่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน) ไม่มีหนี้อื่น ไม่มีใครให้ต้องเป็นห่วงหรือดูแลนอกจาคุณยาย(คุณตาพึ่งเสียปีก่อน คุณปู่ คุณย่าไปหมดนานแล้ว)

ซึ่งผมก็ใช้วลากับเค้าอยากเต็มที่ ถ้ามันจะมาถึงก็ไม่เสียใจละ อย่างอาทิตย์นี้ผมก็ลางานพาคุณยายไปหาหมอ

ผมใช้ชีวิตต่อไปแบบไม่ได้เครียดเท่าไหร่ครับ มีความสุขกับปัจจุบัน เซฟไว้อนาคตส่วนหนึ่ง ตอนนี้กำลังมองหาจุดหมายของการมีชีวิตมากกว่า

ยังไม่แน่ใจว่าการleave legacyในรูปแบบหนึ่งรูปแบบใดมันจะใช่คำตอบสุดท้ายมั้ย ไม่ว่าlegacyนั้นจะคือผลงาน ความคิด หรือเลือดเนื้อเชื้อไขเราก็ตาม

ตอนแรกพิมพ์อย่างยาวเลย ลบหมด

พ่อมีรอยโรคตั้งแต่ต้นเดือนมิถุนา 67

ICU 12 มิถุนา 67 โสตรคแต่ยังพูดคุยได้

14 มิถุนายน 67 ลาจากกันตลอดกาล สมองตายไปครึ่ง

3 ก.ค. 67 เผา

สิ่งที่กระทบผมอย่างแรกเลยนะ

ผมฟังเพลง High Hopes กับ All I want ของ Kodaline ไม่ได้เลย

ภาพพ่อผมมันเล่นอัตโนมัติเป็น official MV เลย

ผมกลัวอะไรก็แล้วแต่ที่ต้องนัดลงเวลาล่วงหน้า เพราะทำให้ผมเข้าใจเลยว่า ชีวิตคนเรา

มันไม่แน่นอนเชี่ยๆ จะไปออกทริป กันยา ยังไม่กล้าคอนเฟิร์มเลย กลัวตายก่อน

จะแต่งงาน พฤศจิกายน ยังไม่กล้าบอกชาวบ้านเขาเลย เพราะกลัวตายก่อน

เพราะพ่อผมบอกวันเวลา แผนเกษียนไว้หมด ไม่ได้ทำซักอย่าง ตายก่อน

บางอย่างเจอเรื่องดีๆ กินอาหาร เครื่องดื่มที่ชอบ ทุกวันนี้ ยังเผลอจะโทรออกไปหาเขา

เพราะยังคิดว่าเขายังอยู่ เพราะผมเป็นคนที่ชอบโทรหาพ่อมาก เล่าทุกอย่าง

ฝันถึงทีไร ได้เปลี่ยนปลอกหมอนทุกที

ทุกวันนี้ ได้เลื่อนขั้นการทำงาน ทำคลิปในไอจีจนมีคนจ้างเดือนละหลายพัน ไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง

กลัวโดนขอเงิน แต่ถ้าเป็นพ่อผมผมยังคิดในหัว ว่าพ่อจะภูมิใจในตัวผมมั้ย

อีกอย่างคือ เราขาดตัวเชื่อมจากฝั่งบ้านย่าไปเลย แต่พยายาม keep contact ไว้อยู่ ไม่งั้น ลาจากแน่

ผมอะไรกับแม่ผมน้อยลง เพราะ deep down ผมเชียร์ให้พ่อผมเลิกกับแม่มานานมาก เพราะพ่อผมเขาเครียด

หลายอย่างจากแม่มากๆ สโตรคผมก็เชื่อว่า แม่ผมเป็นส่วนนึงในสาเหตุความเครียดนั้น

แล้วพ่อผมบริจาคร่างกายทั้งตัว แต่แม่ผมไม่ยอม คิดดูคนตายแล้ว ยังไปขัดความต้องการเขา

ตอนเป็นจะขนาดไหนครับ

ผมแม่ตาย ตามด้วยอีก 6 เดือนต่อมาพ่อตาย ก็ใช้ชีวิตต่อครับ ผ่านมา 10 กว่าปีละ ไม่มีห่วงหน้าพะวงหลังแล้วตอนนี้

ถ่ายรูป ถ่ายคลิปกับพ่อแม่ เก็บไว้บ้างก็ดีนะ
หลังพ่อเสีย มานั่งดูในโทรศัพท์ มีรูปถ่ายด้วยกันน้อยกว่าที่คิด เสียดาย

แต่ก็นะ ส่วนใหญ่ ลูกชาย ไม่ค่อยชอบถ่ายรูป

สำหรับผมสูญเสียคนในครอบครัวเปลี่ยนความคิดผมเยอะครับไปพอสมควร คือ

ผมเข้ามาเรียน กทม ตั้งแต่มหาวิทยาลัย ทำงานเอกชนมา 4-5 ปีแทบจะไม่มีเวลาโทรหาปู่ ตายาย เลย เป็นท่านซะส่วนใหญ่ที่โทรมาหา เพราะกว่าผมจะกลับบ้านก็ 3-4 ทุ่มแล้ว ท่านโทรมาก็ต้องกระซิบคุย โทรก็ได้โทรแปปเดว จนคิดว่าตัวเองไม่น่าอยู่ได้นานหันมาสอบ ขรก พอมารับราชการ เลยมีเวลาโทรหา ปู่ ตายาย เยอะขึ้นหน่อยโทรแทบทุกเย็น ล่าสุดพึ่งสูญเสียตาไป แบบกะทันหันไม่ทันได้ตั้งแต่ เมื่อวานก่อนท่านเสียยังโทรคุยกันอยู่เลย หลังจากนั้นความคิดผมเปลี่ยน เป้าหมายในชีวิตเปลี่ยน ตอนนี้คือ ต่อโท ขึ้น ชก. แล้วย้ายโอนกลับบ้าน

อันนี้จริง ตอนพ่อผมตาย โทรศัพย์ยังโนเกียอะ จำได้ว่าในเครื่องนั้น (น่าจะยังอยู่) แต่ไม่มีสายชาตละ ถ้าเป็นคนยุคนี้คงมีคลิปมีไรให้ดูตอนคิดถึงคงจะดีนะ

ตอนแม่ผมเสีย ผมว่าผมเข้าใจสัจธรรมของชีวิตมากขึ้น แล้วก็เข้าใจคนที่ต้องดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์มากขึ้นว่ามันทรมานแค่ไหน แต่ด้วยความที่เป็นอัลไซเมอร์สำหรับผม มองว่าตัวตนเค้าจริงๆค่อยๆตายอย่างช้าๆมานานจนผมทำใจได้เนิ่นๆแล้วตั้งแต่ก่อนที่เค้าจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

ตอนพ่อเสีย เพิ่งฉลองปีใหม่วันที่ 1 ด้วยกัน มาวันที่ 2 พ่อก็เสีย เหมือนไม่ได้ตั้งตัว ผมโครตเสียใจเลย

จนแม่เป็นมะเร็ง ผมตั้งใจดูแลแม่ แม่อยู่ได้ถึง 6 ปี แกเสียไปเมื่อปีที่แล้ว

แต่คราวแม่เสีย ผมไม่ค่อยเสียใจ เพราะผมทำดีที่สุดแล้ว


ครั้งแรกของการสูญเสียคนที่เรารัก มันทำใจยากมาก มันต้องใช้เวลาในการลาจากใครซักคนไปตลอดชีวิต

แต่ทุกคนต้องเจอโมเมนต์สูญเสียแน่นอน