น่าเชื่อถือมั้ย บางคนเป็นอาจารย์ด้านลงทุน แต่ไม่เห็นรวย

ผมค่อนข้างเชื่อถือแนวคิดนี้นะ การจะเป็นอาจารย์ที่สามารถถ่ายทอดให้กับคนอื่นได้
ตัวเองต้องเก่งในสิ่งๆนั้นมากพอที่จะถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีเยี่ยม

เช่นครูสอนวิชาการ ครูสอนดนตรี
ถ้าตัวเองยังทำไม่ได้ จะไปสอนคนอื่นได้ยังไงอ๊ะ

ตั้งแบบนี้ก็อคติไปครับ เจ่กว่ามองว่าสิ่งที่เค้าสอน เราเอามาปรับใช้กับชีวิตได้ยังไงมากกว่า ไม่งั้นทุกอย่างมันจะเข้าวลี "ทำได้เท่าเค้าก่อนค่อยมาพูด" ไม่งั้นนะ

1. โค้ชกีฬา มึงไม่เก่งเท่านักบอล ทำไมต้องฟัง
2. กูรู นักวิเคราะห์ ก็โดนวลีนี้กันได้หมด

ให้ดูเจตนาสิ่งที่เค้าถ่ายทอด ถ้ามาแนวจำเค้ามาสอน เปิดคอร์สหาลูกข่ายไป All-in อันนี้อะน่าด่า แต่บางคนคือ เจ่กได้ประสบการณ์ตรง เช่น ฝึกจิตวิทยาการลงทุน วิธีรับมือกับความเครียด พวกนี้ก็ไม่ใช่แพทย์ตรง แต่สอนได้ดีกว่าแพทย์อีก ไปปรึกษามีแต่จ่ายยาบ้าบอ

งั้นโลกนี้คงไม่มีคำว่าอาจารย์ละ สงสัยไอสไตน์ เกิดมาแล้วคงรู้ได้เอง เขาสอนในองค์ความรู้ หลักการที่เขามีครับ ส่วนใครจะไปต่อยอดได้แบบไหนก็ใช้องค์ความรู้นั้นต่อ ถ้าคิดงี้แม้แต่ตัวท่านเองมีลูกอย่าไปสอนลูกสอนหลานนะ เรื่องภาษาไทย หรือคณิต นะ เพราะท่านยังเป็นแบบ สุนทรภู่ หรือ พีทาโกรัส ยังไม่ได้เลย

มันคนละความสามารถกัน คนละทักษากัน ดูพวกคอมไอทีเทค พวกนี้เขาจะมีคำว่า คุณใช้งานระดับไหน user inventor สอน ซ่อม มันใช้ทักษะที่ไม่เหมือนกัน หรืออย่างมอไซค์ คุณจะให้อาจารย์ทีี่สอนเครื่องกลในโรงเรียนช่าง ขี่รถเก่งเท่่านักแข่งไหมก็คงไม่ ซ่อมเร็วเท่าช่างที่เปิดอู่ไหมก็คงไม่เพราะช่างซ่อมเจองานซ่อมทุกวันแม่มหลับตาแกะได้ ล้วงมือเข้าไปทำได้ อาจารย์ก็จะเก่งแค่ถ่ายทอดได้ แน่นทฤษฏี แต่จะให่้มาซ่อมแข่งกับช่างก็ไม่เ็วเท่า เอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากกว่าเลยอาจรู้แต่ไม่ได้เชี่ยวชาญ หรือถ้าสายวิจัยก็จะมองไปข้างหน้า คุณจะให้ช่างซ่อมเก่งมาสร้างนวัตกรรมใหม่ๆแข่งกับนักวิจัยก็ไม่ใช่ทางเขากรอบความสามารถเขามันจะแคบกว่ามากแต่เข้มข้นในจุดๆนั้น ในขณะที่พวกอาจารย์นักวิจัยเขาจะต้องรู้ภาพกว้างๆว่าโลกมันไปทางไหนแล้วจับตรงนั้นมาถ่ายทอดให้เด็กที่จะจบไปซ่อมเอาไปใช้ต่อ ถ้าอย่างการลงทุนที่คุณว่า ทุกคนรู้เหมือนๆกันหมด อาจารย์อาจจะแน่นเรื่องข้อมูลทฤษฏี แต่ที่คนที่เล่นเก่งต่างจากอาจารย์คือ การตัดสินใจ หรือความกล้าได้กล้าเสีย ไม่งั้นคนเป็นอาจารย์คงรวยกันหมดซึ่งมันไม่ใช่

สิ่งที่อาจารยืทำได้ดีที่สุดคือสร้างคน ไม่ใช่สร้างของหรือสร้างเงิน และคนมันสร้างยากสุดไม่ใช่สร้างสิ่งของ

ถ้าคิดแบบนี้โลกมันจะพัฒนาไม่ได้ เพราะอาจารยืเก่งแค่ไหน ลูกศิษย์ก็เก่งได้ไม่เกินอาจารย์เพราะอาจารย์มันเทพ แต่อาจารย์ที่ดีต้องสอนสูกศิษย์ให้มีความสามารถพอที่จะออกไปเก่งได้มากกว่าตัวเอง ถ้าศักยภาพมันถึง โลกมันถึงจะพัฒนาไปได้

อาจารย์คือคนที่สอนให้คุณนับ 0-10 ได้ แต่จาก 10 ไปร้อย ไปพัน หรือระหว่าง 0-1 มีอะไรอยู่บ้าง มันเป็นสิ่งที่แต่ละคนต้องไปเพิ่มเติมเอง ถ้าหวังว่าเป็นระดับอาจารย์แล้วต้องรู้ทุกอย่างเชี่ยวชาญทุกเรื่อง ไม่ แต่อย่างน้อยๆเขาสอนคุณนับ 1-10 ได้

อันนี้ผมพูดถึงอาจารย์จริงๆ ไม่ใช่พวกที่อุปโลกตัวเองตามโซเชียลนะ

ปล. คุณคิดว่าโค้ชเก่งๆ ตอนมันเป็นนักเตะ มันเก่งเท่าที่มันสอนลูกทีมไหมล่ะ มีสักกี่คนที่ตอนเป็นนักเตะแลวดังระดับโลก กลับกันพวกนักเตะมาเป็นโค้ชก็หายากที่ประสบความสำเร็จ เพราะทักษะมันคนละอย่าง ภาพในหัวมันคนละเรื่อง ตอนเล่นเองมันเห็นภาพ 1st person สนแต่ทำงานของตัวเอง พอเป็นโค้ชต้องมาดู 3rd person ต้องดูแบบภาพรวมทีเดียว 11 ตัว มันก็ต่างกันเยอะแล้ว

เรื่องนี้ละเอียดอ่อน ต้องดูว่าอ.คนนั้นสอนอะไร ประเด็นไหน
จากที่เคยทำงานหลังบ้านของการเรียนสอนมาบ้าง บอกได้เลยว่า
การเอาคนสำเร็จมาสอนวิชาการ ผลคือโบ๋ไปเลย 80-90%

เพราะว่าพวกนี้พูดแต่สิ่งที่ตัวเองสำเร็จ ข้ามเรื่องคือเหวอเลย
หรือถ้าเป็นปัญหาที่ตัวเองไม่เคยเจอ ก็จะลงลึกไม่ได้
พยายามจะลากเข้าสิ่งที่ตัวเองถนัดอย่างเดียว ไม่ใช่ว่าอ.
สายวิชาการจะไม่เป็นนะ บางคนก็เป็น

เซอร์ อเล็ก เฟอกูสัน ตอนเป็นนักเตะ เก่ง ? ก็ไม่
แต่พอเป็นโค้ช พาทีมคว้าแชมป์เยอะมาก

บางคนมีทักษะในการถ่ายทอดแนวคิด บางคนมีทักษะในการปฏิบัติ และหลายๆคนมีทักษะต่างกัน...

อย่าคิดว่าความคิดเรา เป็นความคิดที่คนอื่นคิด

อาจารย์ใหญ่

ลูกพี่ลูกน้องจบดร.mktจากอังกฤษ ผมก็แนะนำให้ทำเอกชนก่อนนะ (เค้าอยากเป็นอาจารย์)
ผมก็ยกพี่การตลาดที่ออฟฟิต เค้าไม่ได้จบสูง แต่เค้าพราวด์ที่จะพูดได้ว่าเค้าสร้างแบรนด์นั้นแบรนด์นี้มา