ไม่นับอาคารร้าง สร้างไม่เสร็จ ที่มีเกลื่อนเมืองเป็นพันๆโครงการ
เอาแบบเข้าไปในพื้นที่ในปัจจุบันเลย เคยเจออะไรเก่าสุด เน่าสุดครับ

ช่วงนี้ก็จะยังเจอป้ายเกี่ยวกับโควิด หรือเครื่องวัดอุณหภูมิ เหลือๆอยู่บ้าง
ลึกกว่านั้นก็พวกเกี่ยวกับประชุมอาเซียน สมัยก่อนน้ำท่วมใหญ่ ที่มาของเพลงอาเซียนรวมใจๆๆ
กับประชุม APEC สมัยทักษิณ ก็ยังเจอตามบอร์ดประชาสัมพันธ์ค้างๆ
แต่ก็เจอพวกป้าย โครงสร้างสมัยเอเชี่ยนเกมส์1998 ที่ยังค้างๆอยู่ตามโรงยิม สนามกีฬา
ที่เหลือก็ป้าย โครงสร้างเฉลิมพระเกียรติต่างๆ

ตามสไตล์ของหลวงตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ ทิ้งไม่ได้ ใช้ต่อไม่ไหว เก็บไว้ก่อน


พูดถึงโควิดยังเชื่อว่าหลายหน่วยงานยังของบซื้อหน้ากากอนามัย เจลแอลกอฮอล์กันอยู่เป็นเรื่องปกติ
แต่ที่พีคคือสักต้นปีก่อน ผมมั่นใจว่าผู้รปะกาศข่าวทีวีช่องของรัฐช่องนึงใส่หน้ากากอนามัยอ่านข่าวค่ำ เพราะนักข่าวที่เป็นผู้หญิงแกทำคอนเทนต์ช่องส่วนตัวอยู่ด้วย ใส่ทุกวันเพราะยังเป็นนโยบายของช่อง ไม่ได้ใส่เพราะวันนั้นมีคนป่วย

Hopewell

ที่มีทุกวันตอนสองทุ่มอ่ะ

ซากต่างๆ ต้องหาสาเหตุ
1. เกิดจากระเบียบ รัฐใช้เกณฑ์ราคาสำคัญ หน่วยตรวจยึดตามราคา ทำให้ข้าราชการส่วนมากใช้เกณฑ์ราคา เลยได้ของห่วย ได้ผู้รับจ้างกดราคาจนทำไม่ได้เลยทิ้งงาน
2. นโยบาย หลายโครงการมีแต่สร้าง ไม่มีงบบำรุง ทำให้สิ่งก่อสร้างหลายอย่างถูกทิ้ง ไม่ถูกใช้จริงก็เยอะ ใช้ไปพังไปก็แยะ
3. การเปลี่ยนผู้บริหาร เกิดจากการทุจริต ชอบทำโครงการแบบท้ายงบก่อนเกษียณ หรือก่อนหมดวาระ สร้างงวดแรก หรือเบิกเงินล่วงหน้า ได้เงินแล้วเปลี่ยนผู้บริหาร พอคนใหม่มาไม่ได้อะไรก็ไม่ทำต่อ ทิ้งงาน