เมื่อปีที่แล้วผมเสียแมวที่บ้านไป 1 ตัว จาก 2 ตัว แล้วทีนี้มันก็เกิดความเปลี่ยนแปลงในใจผมไปเลย
คือ ผมคิดว่ากับสัตว์เลี้ยงยังไงปลายทางคือจากกัน แล้วเหมือนผมไม่อยากแบกรับความรู้สึกตอนจากกันไปมากกว่านี้แล้ว ตอนนี้เหลือหมา 1 แมว 1 ทุกตัวจร รับมาเลี้ยงหมด ผมคงจบแต่นี้ไม่มีตัวต่อไปแล้ว แล้วเมื่อ 2 - 3 วันก่อนมีลูกแมวมาอยู่ข้างตึกที่ทำงานไม่รู้มาจากไหน พี่เขาเก็บใส่กล่องมาให้ดู ปกติผมจะไวกับเรื่งแบบนี้มากอย่างน้อยก็เอ็นดูหรือสงสารหรืออยากทำอะไรซักอย่าง แต่ครั้งนี้กลับไม่มีความรู้สึกเลย ว่างเปล่า คิดว่าถ้าไม่มีใครสนใจมันกูก็ไม่สนใจปลายทางก็ตาย สู้ให้มันตายตอนนี้ก็ค่าเท่ากัน ผมคิดแบบนี้จริงๆ รู้สึกว่าทำไมกูใจร้ายจังวะ
แค่นี้แหละมาบ่นๆเฉยๆ 2 ไปอ่านมู้แมวมู้ล่างผมแตกไปรอบนึงและ เดี๋ยวนี้อะไรที่เกี่ยวกับสัตว์ตายผมแตกง่ายมาก

วงจรชีวิตหมากับแมวสั้นกว่าเรา เป็นผมคนรับความสูญเสียไม่ค่อยได้เลยไม่อยากเอาเข้ามาในชีวิตเลย

แต่ชอบไปเล่นเวลาเจอข้างนอกนะ

ผมก็เลิกเลี้ยงไปเลย หลังจากแมว 4 ตัวทยอยตายไป บวกกับรับเลี้ยงแมวถูกทิ้งอีก 1

ใจยังอยากเลี้ยงอยู่นะ แต่กลัวจะดูแลเขาไม่ดีต้องตายไปอีก รับความรู้สึกไม่ไหว

ยังไงผมก็ไม่เลิกเลี้ยงแมวอะ การได้รับความรักที่บริสุทธิ การได้ดูแลอะไรโดยที่เราไม่ได้อะไรกลับมาเลย

ยกเว้นความชื่นใจ ความน่ารัก ความอ้อน มันแบบ อิ่มโคตรๆอะครับ

การจากลาของสัตว์เลี้ยงทุกตัวผมว่ามันสอนอะไรเราเยอะ นี่แหละหนอชีวิต

พบ รัก จาก เศร้า แล้วดีขึ้น

เป็นเรื่องธรรมชาติ ของชีวิต

เลี้ยงตัวอะไร ก็อย่าไปตั้งชื่อเฉพาะให้ครับ

ตอนผมเสียแมวไปเมื่อเดือนที่แล้วผมก็คิดแบบนี้แหละว่าพอแล้วไม่เอาแล้ว ถ้าอีก2ตัวจากไปก็คงพอ
แต่พอมาวันนี้ที่ผ่านความเศร้าไปได้มากๆแล้ว ผมคิดว่าผมจำกัดไว้ที่2ตัว เอาแบบที่ผมไหว สบายๆ กับค่าใช้จ่าย ถ้าเกิดผมเสีย2ตัวที่เลี้ยงปัจจุบันไป แล้วมีโอกาสเจอแมวจรผมก็จะเลี้ยงอีก อย่างน้อยๆในช่วงชีวิตแมวจรที่ผมรับมา เค้าจะมีช่วงเวลาดีๆในชีวิตเขาด้วย
พิมพ์ไปเศร้าไป นึกถึงตัวที่เสียไป แต่ปีนิดๆที่อยู่กับผมเขาไม่ต้องอดข้าว อดน้ำ ไม่ต้องคอยหาที่อบอุ่น ปลอดภัยไปเรื่อย ไม่ต้องไปกังวลโดนแมว หมากัด อย่างน้อยๆผมคอยเล่นกับเขาได้ทุกวัน