ชื่อตอน: ฝึกอยู่
- ตอนนี้เริ่มต้นตรงที่อิมกระแทกกับต้นอดัมอย่างรุนแรงจากการโจมตีของโลกิและลูฟี่จากตอนที่แล้ว
ลูฟี่: เป็นไงล่ะ!!
กาบัน: เจ้าเด็กนั่น… โดนแทงแผลเหวอะขนาดนั้น… เกิดอะไรขึ้นกันแน่…!? ต้นอดัมถึงกับสั่นสะเทือนเลยเหรอเนี่ย…
ฮัจรูดิน: นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าพบเจอเรื่องแบบนี้… แม้แต่ต้นอดัมยังเสียหายขนาดนั้น… ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย…
- เราจะเห็นความเสียหายขนาดใหญ่ที่ลำต้นของต้นอดัม หลังจากนั้น ลูฟี่ก็มาหาโลกิ
ลูฟี่: เดี๋ยวเจ้านั่นก็ฟื้นมาอีกอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ!? เพราะงั้นฉันจะไปอัดมันซ้ำก่อนมันจะฟื้นฟูขึ้นมาอีก!! แฮ่ก แฮ่ก
โลกิ: เดี๋ยวข้าร่วมแจมด้วยอีกคน
- โลกิกำลังเข้าสู่ร่างไฮบริด แต่เราจะยังเห็นแค่เงาเท่านั้น แต่ทันใดนั้นเอง ลูฟี่ก็ร่วงลงไปกองกับพื้น
โลกิ: โดกาฮ่าฮ่าฮ่า!! สงสัยเจ้าจะถึงขีดจำกัดแล้วสินะ… งั้นข้าจะเป็นคนจัดการมันเอง! เจ้าก็นอนพักอยู่ตรงนั้นไปซะ!
ลูฟี่: แย่แล้ว… เสียงของหัวใจกำลังจะหายไป!! ถ้าหายไปตอนนี้ละแย่แน่!! บาดแผลของฉันก็จะกลับมาเจ็บด้วย!! ฉันจะสู้ต่อไม่ไหวแล้ว..!!!
- จากนั้นเราจะเห็นใบหน้าของอิมที่จมอยู่ในต้นอดัม แล้วก็กลับมาที่ลูฟี่ที่กำลังจะดับไป แต่…
ลูฟี่: บ้าเอ๊ย หยุดนะ! ให้ฉันเอาชนะเจ้านั่นก่อนเซ่!!!
- ก่อนที่จะฉากจะตัดไปก็เกิดควันบางอย่างขึ้น…
ลูฟี่: เอ๊ะ!?
- ฉากตัดไปที่กลุ่มหมวกฟางคนอื่นๆ ในขณะที่ทั่วเอลบัฟกำลังเกิดแรงสั่นสะเทือนจากการโจมตีของโลกิและลูฟี่ในตอนที่แล้ว
บรูค: ปะทะกันรุนแรงอะไรอย่างงี้
จินเบ: ลูฟี่จะเป็นอะไรรึเปล่านะ… พวกเราควรไปช่วยเขากันดีมั้ย?
นามิ: นั่นก็ดีอยู่หรอก แล้วอุซปวางแผนจะทำอะไรกันแน่?
แฟรงกี้: หมอนั่นบอกมีแผนแล้วก็ออกไปกับฮัจรูดิน
ชูริ/กุนโกะ: แฮ่ก!!
บรูค: เจ้าหญิงชูริ!?
แฟร้งกี้: เธอฟื้นแล้วหรอ!? เอาล่ะ เตรียมตัวกันด้วย! จะเอายังไงก็ว่ามาเลย!
- แฟร้งกี้ตั้งท่าเตรียมพร้อม เพราะไม่รู้ว่ากุนโกะฟื้นมาแล้วจะเป็นแบบไหน จะดีหรือร้าย
(ชูริค่อยๆลืมตาขึ้นเล็กน้อย)
- ตัดมาที่ ห้องสมุดนกฮูก ด้านหลังที่เป็นห้องลับ
- บิโบลพาชอปเปอร์และโรบิน ไปดูกล่องขนาดใหญ่รูปทรงลูกบาศก์ คล้ายกรงที่ถูกล็อกอยู่ กรงนั้นมองทะลุผ่านลูกกรงเหล็กได้ แต่เราจะไม่เห็นด้านในเพราะมันถูกปกคลุมด้วยความมืด ส่วนกล่องเต็มไปด้วยรากไม้และตะไคร่น้ำ ราวกับว่ามันถูกฝังเข้าไปในผนังของต้นไม้
ชอปเปอร์: ปู่ของบิโบลเคยบอกว่า มี “จดหมาย” และ “เครื่องมือ” ที่ถูกส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น และเขาต้องการให้เราเปิดกล่องนี้!!
โรบิน: นี่… มันกี่ศตวรรษกันเนี่ย…? ถ้ามันเป็นของสำคัญก็ควรรอจนกว่าการต่อสู้จะจบลงก่อนดีไหม?
ชอปเปอร์: เขาบอกว่า “ไม่!!! ต้องเปิดตอนนี้เท่านั้น!!!”
- ตัดมาที่ โลกตะวัน ณ หมู่บ้านตะวันตก คนยักษ์กำลังวุ่นวายกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะทั้ง น้ำท่วม และ แผ่นดินไหว ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยมียักษ์กำลังคุยกับยาร์ล
ยักษ์: เกิดอะไรขึ้นกับเอลบัฟกัน?!
ยักษ์: กษัตริย์ฮาราลด์ทำผิดอย่างใหญ่หลวง!! พระองค์ทรงก้มหัวให้รัฐบาลโลกและทำให้ประเทศอ่อนแอ่ลงด้วยการปฏิเสธการสู้รบ!! และเลิกสอนให้เด็กๆเลิกต่อสู้!
ยาร์ล: แล้วเจ้าจะบอกว่าการคงไว้ซึ่งความ “ป่าเถื่อน” และ “มีชีวิตอยู่โดยถูกสิ่งมีชีวิตอื่นเกลียดชัง” เป็นสิ่งที่ถูกต้องงั้นหรือ?
ยักษ์: แต่โศกนาฏกรรมครั้งนี้เกิดจาก..!!!
- ทันใดนั้น เสียงของดอรี่และโบรกี้ก็ดังขึ้น
ดอรี่: นี่เจ้าจะบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นความผิดฮาราลด์รึไง?
โบรกี้: เฮ้ เฮ้ ฝันไปรึเปล่า? จงละทิ้งความคิดที่โลกมองต่อเราในแง่ปฏิบัตินันไปซะ!! เหตุผลที่เราเลิกต่อสู้งั้นเหรอ?
ดอรี่/โบรกี้: เราไม่เคยมีอะไรแบบนั้น!!!
- ดอรี่และโบรกี้โดดจากเรือสวาลมาที่ เทพซาซ่า และฟันแขนของเธอขาด ทำให้ช่วยเด็กสองคนเอาไว้ได้
ยักษ์: หัวหน้า!!!
ดอรี่: เราจะพาเด็กๆกลับมาไม่ว่าจะอีกกี่ครั้ง!!! พวกเจ้าจงเข้าใจไว้ให้ดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นตรงนี้!! พวกมันเหมือนสัตว์ประหลาดก่อนหน้านี้เป๊ะๆ
ริปย์ลี่: มันเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับใครสักคน มันหลุดออกมาจากจินตนาการ!! พวกมันฆ่าไม่ตาย!! แต่ถ้าทำให้ผู้ใช้พลังหมดสติหรือตายได้ มันก็จะหายไป!!
ดอรี่: กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางและโลกิกำลังต่อสู้กับปีศาจที่เก่งกว่าพวกนี้เพื่อพวกเราอยู่!! เข้าใจมั้ย!? ถ้าเด็กๆถูกเอาตัวไป การต่อสู้ของพวกเขาจะไร้ความหมาย!! จงจัดการและยื้อสัตว์ประหลาดตัวนี้เอาไว้ซะ!!
ยักษ์: โว้ว ~~~ !!!
ยักษ์: วู้ววววว~~ !!!
ยักษ์: เย้ !!!
- ตัดมาที่ ซันจิ ปะทะ กิลลิ่งแฮม
กิลลิ่งแฮม: วาฮ่าฮ่าฮ่า มี “ความหวัง” กันงั้นหรอ? ไม่มีโอกาสชนะเลยสักนิดมากกว่า!
(ซันจิเตะเข้าที่ท้องของกิลลิ่งแฮมอย่างรุนแรง)
ซันจิ(ยิ้มอย่างมั่นใจ): นั่นมันขึ้นอยู่กับฉันต่างหาก!!
กิลลิ่งแฮม: แอ่กก..!!
- ตัดมาที่ โซโล ปะทะ ซอมเมอร์ส
ซอมเมอร์ส: ไอ้กิลลิ่งแฮม!!! จะใช้เวลาอีกกี่นาทีกันวะเนี้ย!! ภารกิจง่ายๆอย่างการเอาตัวเด็กๆมา เมื่อไหร่จะมา!?
(มีพลังงานระเบิดพุ่งออกจากปลายดาบและไปปะทะกับกิ่งไม้อดัม)
ซอมเมอร์ส: อ๋าา… ความโมโหของฉันทำให้เกิดการระเบิดที่ปลายดาบและปล่อยออกไป… ดาบในตำนาน “ดาบพิโรธ-กราเมอร์!!” นั่นแหละ!! นายจะได้ลงเอ่ยแบบกิ่งไม้นั่น เจ้านักดาบชั้นต่ำ!! ฉันจะทำให้นายเข้าใจเอง!!
- ซอมเมอร์สดีดนิ้วและหนามที่มองไม่เห็นก็ไปล้อมโซโลเอาไว้
ซอมเมอร์ส: หมอนั่นติดอยู่ในหนามแหลมที่แข็งเหมือนกับเหล็ก แค่แตะโดนเพียงนิดเดียวก็ร้องจ๊ากแล้ว พอถอยหลังก็จะโดนอีกจึ้กนึง แล้วก็จะร้องโอ๊ย!! แล้วพอจะพยายามหนี แขนและขาก็จะโดนแทง จนตาย!!!
- โซโลไม่ได้ฟังคำพูดของซอมเมอร์สเลย พอเขากำลังครุ่นคิด จับคางและไต่ตรองว่าจะใช้ฮาคิราชันย์หุ้มการโจมตียังไงดี
โซโล: …. พูดอีกอย่างนึงคือ ต่อให้ฟันเจ้าพวกนี้เป็นชิ้นๆมันก็จะงอกใหม่ได้อยู่ดี พอเอาเรื่องที่ตาแก่นั้นพูดมาคิดบวกกับคำพูดของโลกิแล้ว… อืม…
[ย้อนอดีตเล็กน้อย]
โลกิ: ก่อนที่ข้าจะปลิดชีพ ตาแก่ชี้ไปที่” หัวใจ” ของตัวเอง แล้วบอกว่า “โจมตีตรงนี้ซะ”
- กลับมาปัจจุบัน
โซโล: หัวใจจักรกลที่หลุดออกมาตอนมันถูกโจมตีรอบที่แล้วต้องเป็นเป้าหมายแน่ๆ สรุปคือ ต้องใช้ฮาคิราชันย์ขยี้มันที่หัวใจจักรกลนั้นสินะ… ดูเหมือนฉันจะมีฮาคิราชันย์อยู่แล้ว แต่ว่า… จะหุ้มมันเข้ากับดาบยังไงดีล่ะ? แค่แทงหัวใจมันเฉยๆคงไม่ทำให้มันตายหรอก… ฉันต้องแทงหัวใจมันด้วยดาบที่หุ้มฮาคิราชันย์เท่านั้น!! นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะเอาชนะมันได้!!
ซอมเมอร์ส: นี่แกฟังที่ฉันพูดอยู่รึเปล่าวะ!!! ไอเวรเอ้ย!!! “กราเมอร์” จะเปลี่ยนความโกรธของผู้ใช้เป็นพลัง ทีนี้ระวังตัวให้ดีล่ะ กิฮ่าฮ่าฮ่า!!
- ซอมเมอร์สพุ่งใส่โซโลหมายจะแทงให้มิดด้าม เพราะโซโลขยับไปไหนไม่ได้ ถ้าขยับก็จะถูกหนามแทงจนตาย
ซอมเมอร์ส: เป็นสีหน้าที่ยอดเยี่ยมมาก!! ความทรมานที่ขยับไปไหนไม่ได้ ต้องตายอยู่กับที่!! ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ!!
โซโล: ถ้าเป็นฮาคิเกราะเราหุ้มได้อยู่แล้ว แต่ว่า…
(โซโลยื่นดาบออกไปแล้วเคลือบด้วยฮาคิเกราะ)
ซอมเมอร์ส: คำพิพากษา “ประหารชีวิต” !!!
- ทันใดนั้น โซโลก็เคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูง ฟันหนามที่มองไม่เห็นทั้งหมด! ซอมเมอร์สถึงกับตกใจสุดขีด
ซอมเมอร์ส: เห้ย!!
- จู่ๆโซโลก็พุ่งมาอยู่ต่อหน้าซอมเมอร์สแล้วแทงสวนเข้าเป้าหมายตรงหัวใจจักรกล แต่เหมือนจะเฉียดไป หรือหัวใจจักรกลมันหลบเองได้ก็ไม่รู้ ไม่แน่ใจ
(เคร้ง!!)
ซอมเมอร์ส: อ๊าาาาาา!! เจ็บโว้ยยยยยยยย!!
(ซอมเมอร์สร้องด้วยความเจ็บปวด โดยมีเลือดทะลักออกจากปาก)
โซโล: พลาดเหรอเนี่ย… สงสัยจะยังไม่ใช่แบบนี้สินะ
- ซอมเมอร์สจ้องมองโซโลด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
โซโล: โทษที… พอดีฉันยังฝึกอยู่หน่ะ…
ซอมเมอร์ส: ไอบ้านี่มันตัวอันตรายสุดๆเลยนี่หว่า!!!
ข้อความจบตอน: ก้าวไปสู่พลังอีกขั้น..!!!
จบตอน !!!!!!
อาทิตย์หน้า “งด”

เครดิต...........เฮียแชมร็อก

อ่านแล้วก็รู้สึกมันส์อยู่นะ ใกล้เข้าสู่บทสรุปแล้วรึเปล่า กล่องนั้นอาจเกี่ยวกับพลังของลูฟี่ก็ได้

ได้บัพยกแก๊งค์ แต่ก็ต้องตามนี้ละ เห็น อ.บอกอีกครั้งแล้วว่าจะพยายามจบใน 5 ปี (5 ปีก่อนก็ว่างี้นะ แซวๆ แต่เนื้อเรื่องหลังๆก็ถือว่าเดินไวมากละ)

ก็ดี บัพให้ลูกเรือหน่อย แต่พอเจอปลาซิวก็อย่ากลับไปสูสีอีกละ
ไอ้พวกตัวประกอบมันควรจบใน 1 หน้า เท่านั้นแหละ

สู้กับอิมได้ขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าหนวดดำเหนือกว่าอิมอีก

ตามสไตล์ศัตรูคนหลังๆ เก่งกว่าเสมอ