จากที่เห็นล่าสุด เห็นพูดถึงลดเงินเดือน ไม่ขอรับเงินเดือน หรือไม่ขอรับเงินเดือนที่จะขึ้นตามระบบ

แต่ผมเห็นล่าสุด ไปล่อ AI เมพ

ผมเลยสงสัยว่า สรุปแล้ว ประเทศเราต้องใช้งบแบบไหนบ้าง อะไรเร่งด่วน หรือต้องได้ทำบ้าง ?

อย่าง AI ถือว่าเร่งด่วนไหม คำว่าเร่งด่วนนี้ มากกว่าไหมปากท้องประชาชนไหม

เอาเป็นว่าเชิญท่านๆ ถกกันดูครับ ในสายตาของ ชาว SS คิดว่า เราควรทำอะไรก่อนที่สุดดี

คือในสายตาผมตอนนี้คือ ข้าวของ แพงบรรลัยจริงๆ ตกวันหนึ่ง ใช้ชีวิตแบบผม ตกวันละ 1 พัน ได้ นี้ยังไม่เที่ยวนะ ยังไม่รวมค่าน้ำมัน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบ้าน (สมมติคุณเช่า หรือกู้ซื้อ)
ตัดมาดู ภาระ ค่าลูกอีก ถ้าคุณมี

ผมเลยกำลังสงสัยว่า นี้เราจะแก้ปัญหาพวกนี้ได้ยังไงกันบ้าง

ส่วนตัวผมมองว่าชนชั้นแรงงาน ใกล้ล่วงเต็มทีแล้ว

ก็ต้องวางกรอบ ระยะสั้น ระยะยาวอ่ะ
แต่อันดับแรก ต้องลดรายจ่ายไม่จำเป็นออกไป
ตัดงบบางส่วน แต่ก็จะแลกมาซึ่งความไม่พอใจ(คะแนนเสียงรอบหน้าก็จะหายไป)

ถ้าระยะสั้น ผมคิดว่า รัฐไม่ต้องทำอะไรทันทีอ่ะ
ควรเก็บสะสมงบประมานวางแผนระยะยาวไปเลย

เหมือนเราเป็นหนี้ 500,000 อ่ะ
ถ้าวันนี้มีเงินก้อนเข้ามา 500,000 บางคนก็จะใช้หนี้หมดไปเลย แล้วใช้ชีวิตปกติแบบเดิมไป

แต่บางคนเอาเงิน 500,000 ไปลงทุน หนี้ก็ยังมีเหมือนเดิมนะ ทยอยใช้หนี้ไป มีเงินหมุยเวียนกลับเข้ามาจ่ายหนี้ แถมเงินต้น 500,000 ยังอยู่ เอาไว้สำรองยามจำเป็น

แต่ road map ต้องชัดเจนนะ และประชาชนต้องรอได้

ซึ่งยากมากกับวัฒนธรรมคนไทย ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงทันที แบบ miracle ต้องมีผลงานทันที เพราะเราใช้เงินรายวัน รายเดือน เราเลยรอไม่ได้จริงๆ

ก็นั่นแหล่ะ… ใครเอาตัวรอดเก่ง คนนั้นรอด ในยุคแบบนี้

งบรายจำยประจำเราเยอะ ต้องไปลีนตรงนั้น

งบ ขรก. ว่าเยอะ ก็ต้องเอาจริงจัง มีตัวเลขอยู่แล้ว ปีนึงเกษียณกี่คน ผมไม่เห็นด้วยกับการฟรีซ งด. ขรก. แต่ถ้างดรับ ขรก.ใหม่ สัก 5 ปี ได้ เพื่อลีนคนออกไปจากการเกษียณ หรือเออรี่ก็ควรทำ บวกกับปฏิรูประบบราชการซะ จะตัดบำเหน็จบำนาญ (สำหรับบรรจุใหม่) หรือสวัสดิการ ก็เอาเลย

แล้วเลิกสักทีไอ้กระจายงบแบบแบ่งเค้กมาแดกน่ะ ให้คิดแบบ unit cost เอา อะไรไม่จำเป็นยุบ ไม่เอามาแฝงกับงบพวกนี้ ราชการจะต้องไม่ทำโครงการใดๆ ใหญ่แค่ไหนด้วยตัวเอง ต้องทำแบบจ้างทำเท่านั้น (out source) ไม่ต้องบงไปทำเองแบบที่ขับเคลื่อนประเทศ คุณไม่ได้เก่งกันขนาดนั้น แค่นี้หายไปเยอะ

แล้วเอามาเพิ่มสัดส่วนงบลงทุน ประเทศมันถึงจะพัฒนา

ไม่ใช่ไม่รู้นะ รู้แหละ แต่ไม่ทำ หมายถึงคนมีอำนาจบริหาร มันไม่เอาจริงจัง

ขนส่งระบบรางก่อนเลยครับ ลงทุนแล้วมีพายุทางการเงิน

เสร็จแล้วใช้ขนสินค้า ขนคน ได้คืนทุนด้วย พายุหมุนอีกลูกใหญ่ด้วย

เห็นกู้มาแจกแล้วสะท้อนใจ ได้แต่ลมบ้าหมูหมุนแว๊บเดียวก็ไป

เพิ่มรถเมล์แอร์ bts mrt ราคาถูกๆ

ผมก็เคยเป็นหนี้ขั้นวิกฤต แรกๆแก้ด้วยการกู้มาลงทุน คิดว่ารายได้จะเพิ่มขึ้น แต่รายได้ไม่ได้เพิ่มดั่งใจ

ถึงเวลาหนี้ ก็ต้องจ่าย ไปๆมาๆ กลายเป็นว่าทุนหายกำไรหด

เลยเปลี่ยนมาเป็นเลิกกู้มาลง อด ใช้หนี้อย่างเดียว รักษาบ้าน ที่ดินที่มีอยู่อย่างเหนียวแน่น

แต่ใช้เวลานานกว่าจะพ้นน้ำ เริ่มหายใจได้แล้ว เหลือดอีกไม่กี่เดือน ก็หมดภาระหนี้ทุกอย่าง



ตอนนี้อะไรจะเกิด ก็พร้อมหมด ไม่อดตายแน่นอน

งบที่ตัดง่ายและเร็วสุดตอนนี้คือ งบดำเนินงาน ซึ่งคือการจัดประชุม สัมมนา อบรม โครงการทั้งหลายแหล่ ถ้าจะทำคือให้หน่วยภายนอกเข้ามาตรวจสอบทุกโครงการ หาความคุ้มค่าคุ้มทุนในเชิงปริมาณ โครงการไหนเป็นโครงการต่อเนื่องแต่วิเคราะห์แล้วไม่คุ้มก็ไม่ต้องทำต่อ โครงการไหนเป็นโครงการใหม่ให้วิเคราะห์โครงการมาว่าทำแล้วคุ้มถึงจะผ่านเข้าสู่ชั้นกรรมาธิการพิจารณาต่อไป

ส่วนระยะยาวที่ควรทำ = ปรับงบบุคลากร ให้เหลือเท่าที่จำเป็น เพิ่มงบรายจ่ายอื่นพวกการวิจัยต่างๆ แบบมีเงื่อนไขถ้าไม่ได้ผลผลิตและผลลัพธ์ตามที่ตั้งไว้ต้องคืนงบประมาณ

ทำไงก็ได้ให้เค้าหนีจากเวียดมาลงทุนบ้านเรา สร้างงานได้อีกหลายคนหลายครอบครัว แต่ยากทั้งค่าแรงทั้งจำนวนเด็กเกิดใหม่มองมุมไหนก็แพ้

ปรับจำนวนข้าราชการบางหน่วยงานลง ตามสัดส่วนประชากรที่ลดลง

เก็บภาษีพรี่จีน ออกกฏให้ต้องรับคนไทยเข้าทำงานเกินครึ่งของคนทั้ง บ. รง.

งบบำนาญนี่อย่างเยอะเลย น่าจำกัดนะว่าได้ถึงแค่อายุเท่าไหร่

อย่างญาติเพื่อนผมอายุทะลุ 90 กว่า ได้บำนาญฉ่ำๆไปจนกว่าจะสิ้นลม ทุกเดือนนี้เอาเงินบำนาญที่ได้ไปแจกเพื่อนผมได้เงินใช้ฟรีๆเดือนละ 3 หมื่น อย่างชิล

ประเทศอยู่ในภาวะ ประเทศรายได้ปานกลาง มันทำอะไรไม่ได้มาก
ขยับไปทางไหน อีกทางก็พัง ทำได้แค่ประคองตัว และดึงดูดคนมาลงทุน

ส่วน ปชช แพลนการเงินให้ดีๆ ภาวะแบบนี้เหมือนจะแย่
แต่ช่องทางเติบโตก็มีเยอะ ถ้าใจแข็งๆหน่อย สร้างตัวได้ไม่ยาก
เหมือนสมัยก่อนด้วยซ้ำ