อันนี้ผมคิดของผมเอง

ผมสังเกตว่า กีฬาทุกชนิดเลย จะเดี่ยวหรือทีม ยังไงต้องเริ่มต้นที่ตัวบุคคลก่อน ความสามารถเฉพาะตัวก่อนอะ

ซึ่งไปไล่ดูคนที่สำเร็จๆ คือเค้าฝึกแบบเข้มข้นตั้งแต่เด็กมากๆ

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคนไทยกีฬาเดี่ยวจึงสำเร็จง่ายกว่า เพราะมันจะมีแค่บางคน บางครอบครัวเท่านั้นที่ฝึกอย่างเข้มข้นตั้งแต่เด็ก

และที่สำคัญต้องใช้โนวฮาว เฉพาะทางมากๆด้วย(รู้ว่าจะฝึกอะไร ซ้อมอะไร แบบไหน)

ซึ่งมาจากโค้ช(โค้ชที่สอนสกิลจริงๆ ไม่ใช่โค้ชที่หมายถึงผู้จัดการทีม)

เหมือนที่ไทยมีโค้ชเชของเทควันโด้(ที่ไม่ใช่เพิ่งมาสำเร็จตอนน้องเทนนิส แต่ก็ทำน้องวิวสำเร็จมาแล้ว)

ฟอนตาเนี่ยลตอนยุคสมรักษ์เหรียญทอง

บ้านทองหยอดของน้องเมย์

วอลเล่หญิง คือโค้ชอ๊อด (เครดิตตรงนี้ไม่ได้หมายถึงการจัดการทีม แต่คือการฝึกซ้อมสกิล เบื้องหลังก่อนเด็กแต่ละคนจะขึ้นมาเก่งมากกว่า มันคือโนวฮาวที่โค้ชอ๊อดเริ่มไว้ ไม่งั้นทุกชาติอาเซี่ยนก็เก่งแบบไทยได้แล้ว)

ผมว่าฟุตบอลไทย ต้องทำโมเดลแบบนี้ ต้องหาโค้ชเชเวอชั่นฟุตบอลมาให้ได้ อาจจะไม่ใช่แค่1คน หรือ1โรงเรียน อาจจะต้องใช้มากกว่า1

อะคาเดมี่ ที่มีอยู่ ไม่รู้สอนอะไรกันบ้าง

แต่ผมว่า ยังไม่โดดเด่นพอ ยังไม่เจ๋งพออะ

เหมือนที่คนบอกว่า ทำไมไมค่อนอยู่อะคาเดมี่ในไทย แต่ก็เก่งได้ ไปเล่นให้บาเยินได้ เพราะเค้าไม่ใช่เรียนที่อะคาเดมี่อย่างเดียวไง

เค้ามีโค้ชเชของเค้าอยู่ที่บ้าน นั่นคือพ่อของเค้าเอง

เอาง่าย

เรื่องแบบโคตรแบสิคก่อนเลยนะก่อนไปเรื่องอื่น ฝึกจ่ายบอลแรงๆก่อน ให้ฝึกรับบอลแรงๆให้ได้

สกิลทุกอย่างน่าจะเริ่มจากตรงนั้นละ จับบอล จ่ายบอล บอลแรกจับเล่นต่อดีๆ

อะคาเดมี่สมัยนี้่น่าจะดีกว่าเมื่อก่อนเยอะครับตอนรอต่อสนามเห็นมีสอนเบสิคค่อนข้างดีเลย

รุ่นผมซ้อมบอลตอนเด็กไม่วิ่งรอบสนาม ก็ลงทีม

ที่จะสื่อคือ สอนหลักสูตรพื้นๆ อาจจะไม่เพียงพอ เราต้องการการความพิเศษกว่านั้น

ฟีลถ้าเป็นวิชาการ คือเราต้องกวดวิชาอะ มันต้องมีทริคอะไรสักอย่างที่โรงเรียนไม่สอน ที่ทำให้เด็กเก่งโดดเด่นขึ้นมา

สอนเหมือนๆกันใครก็สอนได้ ทำไมเรียนกับครูคนนี้ถึงเก่งกว่า

สมาคมต้องมีศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งชาติก่อนครับ เพราะถ้ามัวแต่รอให้เอกชนเริ่มก่อน

หลักสูตรและทิศทางมันจะไม่ไปในแนวทางเดียวกันครับ ( แถมเอกชนจะเน้นผลการแข่งขัน

เพื่อการตลาดอีก ) ไหนจะความยั่งยืนและงบระยะยาวอีก คล้ายๆ กับตอนสมัยบิ๊กอ๊อดอ่ะครับ

แต่ต้องเป็นโครงการระยะยาวที่ว่ากันหลักสิบปี

จริงๆ นักบอลไทยเก่งนะครับ ตอนเด็ก แต่วินัยนี่สิ
เหมือนมันอยู่ในสายเลือด

เอาง่ายๆนะ ให้แปลบอล เดาะบอล ก็ไม่อยากทำแล้ว
จะลงทีมอย่างเดียว

ตอนเด็กตบเค้าหมด ไปแข่งรายการไหน ก็ยิงเค้าเละ พวก U12-U14

พอเข้าม.4 ติดบุหรี่ ดื่มเหล้า ติดหญิง เก่งมา 100 คน เลยเหลือแค่ 1 คน
ซึ่งต้องมาลุ้นว่าจะเจ็บอีกไหม

บ้านเรา เน้นอินดี้ โดนบังคับ แล้วใจบางฮะ

เท่าที่รู้สึกคือเราลัดขั้นตอนถ้าเทียบกับชาติเก่งๆ วัยเด็กที่เค้าเน้นให้ได้เบสิค ทักษะ แน่นๆ เราไปเน้นแข่งชนะแล้ว

ซึ่งอะไรพวกนี้ต้นแบบก็ต้องเป็นสมาคม เหมือนพวก สเปน ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ที่มีศูนย์ฝึก มีแนวทางซ้อมให้ทีมทั่วประเทศทำตาม

สำคัญกว่าการมีศูนย์ฝึก คือใครเป็นคนฝึก แล้วฝึกอะไร

ตอนนั้นเอคโคโน่ ล้มเหลวอยู่นะ

เหมือนโค้ชที่มา ก็พวกโค้ชปลายแถวด้วย

จากchatgpt
ถ้าถามว่า ฟุตบอลเยาวชนสเปนสอนเด็กยังไงถึงผลิตนักเตะเทคนิคดีและเล่นเป็นทีมเก่ง จุดเด่นไม่ได้อยู่ที่การให้เด็กวิ่งฟิตหรือท่องแท็กติกตั้งแต่เล็ก แต่เน้น “ให้เด็กเรียนรู้ฟุตบอลผ่านการเล่นและการตัดสินใจ” มากกว่า

หลักการสอนเด็กแบบสเปน

1. ให้เด็กมีบอลเยอะที่สุด

* ฝึกจับบอล
* เลี้ยงบอล
* เปลี่ยนทิศทาง
* จ่ายบอล
* ยิง
* ใช้เท้าซ้าย–ขวา
* ฝึกในพื้นที่แคบ

แนวคิดหนึ่งของหลักสูตร RFEF คือ “เด็กหนึ่งคนต่อหนึ่งลูกบอล” เพื่อเพิ่มเวลาที่เด็กได้สัมผัสบอลจริง ๆ

2. ไม่แยกเทคนิคกับแท็กติกออกจากกันมากเกินไป

แทนที่จะสอนว่า

“วันนี้ฝึกจ่ายบอล 100 ครั้ง”

จะสร้างสถานการณ์ให้เด็กต้อง คิดว่าจะจ่ายให้ใคร จ่ายเมื่อไหร่ และจ่ายตรงไหน

เช่น เล่น 3v3, 4v4, 5v5 แล้วกำหนดพื้นที่หรือกติกาให้เด็กต้องหาทางแก้ปัญหาเอง

RFEF ระบุชัดว่าแนวทางของโรงเรียนฟุตบอลใช้การฝึกแบบ global training ให้เด็กแก้สถานการณ์ทางเทคนิคและแท็กติก พร้อมเน้นการตัดสินใจ

3. สอนให้ “เงยหน้าคิด” ก่อนรับบอล

เด็กจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่า

มอง → คิด → รับ → เล่นต่อ

ไม่ใช่

รับบอล → ก้มมองบอล → ค่อยคิด

นี่เป็นพื้นฐานสำคัญของฟุตบอลสเปน เพราะต้องการให้นักเตะอ่านพื้นที่และสถานการณ์ได้เร็ว

4. เล่นเกมเล็กเยอะมาก

ตัวอย่างเช่น

* 2v2
* 3v3
* 4v4
* 5v5
* rondo
* เกมครองบอล
* เกมเปลี่ยนจากรุกเป็นรับ

เพราะเด็กจะได้สัมผัสบอลและต้องตัดสินใจบ่อยกว่าการเล่น 11v11 ตั้งแต่แรก

5. เน้น “การตัดสินใจ” มากกว่าการบอกทุกอย่าง

โค้ชอาจถามว่า

“ทำไมเมื่อกี้ถึงส่งบอลไปตรงนั้น?”

มากกว่าตะโกนว่า

“ต้องส่งไปทางนี้!”

เป้าหมายคือทำให้เด็ก คิดเองและแก้ปัญหาในสนามได้ ซึ่ง RFEF ระบุว่าการฝึกแบบนี้ช่วยพัฒนาความเป็นอิสระและการตัดสินใจของผู้เล่น

สิ่งที่สเปนให้ความสำคัญตามช่วงอายุ

4–6 ปี สนุกกับบอล, การเคลื่อนไหว, เลี้ยงบอล

6–8 ปี ควบคุมบอล, เลี้ยง, ส่ง, ยิง

8–10 ปี เทคนิค + 1v1 + การมองพื้นที่

10–12 ปี การตัดสินใจ + เกมเล็ก + ครองบอล

12–14 ปี แท็กติกมากขึ้น + ตำแหน่ง + เล่นเป็นทีม

14+ พัฒนาเฉพาะตำแหน่ง + แท็กติกระดับสูง

⭐ จุดที่น่าสนใจที่สุด

ระบบเยาวชนสเปนไม่ได้มองว่าเด็กต้องเก่งแค่ “ฟุตบอล” แต่ต้องพัฒนาเป็นคนด้วย เช่น วินัย ความมั่นใจ การทำงานร่วมกับคนอื่น ความเคารพ และน้ำใจนักกีฬา

และในระดับระบบเยาวชนของสโมสร ยังมีการกำหนดให้มีโปรแกรมพัฒนาด้าน เทคนิค แท็กติก ร่างกาย และการศึกษา อย่างเป็นระบบด้วย

สร้าง มายเซต + เบสิคให้แน่นที่สุด + ความฟิต

ถามจริงไทยเราทำได้แบบนี้มั้ย เหนื่อยใจ

ผู้ใหญ่ก็หวังผลแข่งขันตั้งแต่บอลโรงเรียนแต่เด็กแล้วด้วย

ส่วนตัวผมอยากจะเติมสิ่งๆนึงครับ ไม่รู้ว่ามีทำกันไปบ้างแล้วหรือยัง

ก็คือ แนวทางในการสร้าง "ความเป็นมืออาชีพสำหรับเด็กและวัยรุ่นไทย" โดยเฉพาะครับ

คือ ผมได้ยินเราพูดคำว่า เน้นวินัยๆๆๆๆ กันมาไม่รู้กี่สิบปีแล้ว
และสมัยวัยรุ่น ผมเองเคยได้สัมผัสกับทีมของโรงเรียนประจำแห่งหนึ่งที่ป้อนนักเตะให้ทีมในไทยลีค
(ทีมที่ตอนสร้างเด็ก พยายามเน้นวินัยกันสุดๆ แต่พอเด็กเริ่มโตกลับกลายเป็นว่าวินัยแตกกันเยอะที่สุดนั่นล่ะครับ)

ผมมองว่าวิธีสร้างวินัยแบบโต้งๆอย่างที่คุ้นเคยกัน มันมีแต่จะทำให้เด็กเก็บกดอ่ะครับ
พอวัยรุ่นมา มันเลยวินัยแตกได้ง่ายกว่าปกติ
มันกลายเป็นว่า ยิ่งพยายามอัดความเป็นวินัยเข้าไป ก็กลายเป็นทำให้เด็กเก็บกดและทำลายวินัยของเด็กในระยะยาว

เด็กไทยมันไม่เหมือนกับเด็กญี่ปุ่นหรือเกาหลี โอเค ในเชิงวิทยาศาสตร์มันไม่หนีกันมาก
แต่เอาในเชิงสังคมแวดล้อมสิครับ มันคนละเรื่องเลย

ไม่แน่ใจว่า ได้เคยมีการคิดเรื่องนี้กันอย่างจริงจังกันบ้างหรือยังครับ
ว่าจะกล่อมเกลาปลูกฝังนิสัยเด็กกันยังไง ให้เด็กๆรักการสร้างทักษะ รักการสร้างร่างกายแบบเข้าเส้นจริงๆ

ไม่งั้น ในภาพใหญ่เชิงระบบ มันก็จะมีปัญหาเด็กวินัยไม่ถึงกันอยู่แบบนี้ ไม่จบไม่สิ้นเสียที
ถ้าวินัยไม่ถึง เอาระบบอะไรมา มันก็ไม่ยั่งยืน มันก็จะผลิตคนได้ต่ำกว่าเป้าอยู่อย่างนั้นไม่จบไม่สิ้นครับ

ความเหี้ยมของฟุตบอลคือ ทุกคนรู้ known how เหมือนกันหมด
แต่เงินกับโอกาสมีไม่เท่ากัน known who เลยได้โอกาสก่อน

ต่อให้มีวินัย คุมอาหารได้ ซ้อมไม่ตก พัฒนาการดี
แต่ค่าใช้จ่ายในการเข้าอคาเดมี่ระดับสูง ก็โคตรสูง
ถ้า know who ไม่ดี กว่าจะไต่ rank ไปได้
ก็แทบจะแก่เกินวัยละ

ศูนย์ฝึกแห่งชาติคือโปรเจค ส่วนเอคโคโน่คือผู้รับจ้างครับ

คิดซะว่าสมาคมมีโปรเจคระยะยาวที่จะสร้างบ้าน และได้ว่าจ้างผู้รับเหมา ( คือเอคโคโน่ )

มาทำการออกแบบและสร้างบ้าน แต่พอทีมงานนี้ทำได้ไม่ตรงกับเป้าหมายที่สมาคมต้องการ

ก็เปลี่ยนผู้รับเหมาโดยที่โปรเจคเดิมยังคงเดินต่อไปครับ

แต่ที่ผ่านมาเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น มันเหมือนสมาคมจ้างเอคโคโน่มารีโนเวทมากกว่าครับ

อาจจะเพราะเจอโควิดและงบหมดด้วยมั้งครับ

ถ้าดูบอลเด็กหลังๆนี่ที่โตมากับยุคโค้ชโปรเริ่มเบ่งบาน
เด็กๆเบสิคดีขึ้นนะผมว่า อย่างยู20ล่าสุด หลายดอกที่เพื่อนจ่ายยัดแรงๆแต่รับบอลเนียนแล้วพลิกได้กลางวงล้อม ถ้าเป็นนักบอลเจนเก่าที่โตมาแบบสอนมาผิดๆถูกๆ เชื่อเลยว่าอย่าคิดจะพลิก แค่จับบอลให้อยู่ในระยะ ยังยาก
กับพวกบอลเยาวชนที่เปิดเจอตามยูทูบ รายการต่างๆก็เบสิคดีกว่าเก่า

แต่เรื่องเดิมที่ขาดคือร่างกาย กล้ามเนื้อ ความฟิตมันสร้างยากเพราะต้องวินัยสูง ซึ่งระบบนิเวศน์ฟุตบอลบ้านเรามันไม่เอื้อให้มีวินัยง่ายๆ

กี่รุ่นๆที่ไปเจลีคก็พูดคำเดียวเค้าฝึกหนัก ซึ่งเราเองที่ฝึกไม่ได้มาตรฐาน ถ้าจะเอาตาม จขม ว่า เราก็ขาดโนวฮาวด้านนี้นี่แหละหลักๆ เอาต้นทุนร่างกายให้ได้ก่อน อันอื่นผมว่า มันหา มันใช้เงินเติมได้ แต่ร่างกายมันต้องทำเอง ซึ่งยาก