[instagram]
https://www.instagram.com/reel/Dc1TBpagnHv/?igsi=MWpxaDJyemVpanFnbA==[/instagram]
โชคดีน้องรัก ขอให้เติบโตและพัฒนาขึ้นเรื่อยๆเผื่อได้กลับมาเกิดอีกครั้ง
ใจหายอยู่เหมือนกัน ถ้าเลือกได้ก็อยากให้เก่งกว่านี้ละอยู่กับทีมต่อ
อันนี้ใช้ AI แปลมาให้
“วันนี้ก็มาถึงแล้ว และพูดตามตรง ผมยังไม่รู้สึกพร้อมที่จะเขียนคำอำลา แต่ผมจะพยายามทำมัน”
เมื่อผมมาที่นี่เมื่อ 7 ปีก่อน ผมยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่เพิ่งอายุครบ 18 ปี ในใจของผมตอนนั้นคิดว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดไป แต่ชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และบางครั้งเส้นทางของเราก็พาเราไปในทิศทางที่แตกต่างจากสิ่งที่เราเคยวางแผนไว้
เราจะได้เป็นแชมป์สักวันไหม?
ผมจะปรับตัวเข้ากับสโมสรใหม่ ประเทศใหม่ และวัฒนธรรมใหม่ได้ไหม?
ผมจะได้ยิงประตูในแชมเปียนส์ลีกไหม?
ผมจะได้ยิงประตูสำคัญ ๆ ไหม?
ผมจะมีโอกาสได้เล่นโอลิมปิกไหม?
ฟุตบอลโลกไหม?
และลองจินตนาการดูสิ... ผมจะได้ยิงประตูในฟุตบอลโลกไหม?
ทั้งหมดนี้คือความคิดที่อยู่ในหัวของ กาเบรียลวัย 18 ปี
และใช่ครับ เราทำมันสำเร็จแล้ว
เราได้แชมป์ เอฟเอ คัพ, คอมมูนิตี้ ชิลด์ และในที่สุดก็ได้สิ่งที่เรารอคอยมานาน นั่นคือ แชมป์พรีเมียร์ลีก
กับทีมชาติบราซิล ผมคว้า เหรียญทองโอลิมปิก, ได้ลงเล่นฟุตบอลโลก 2 ครั้ง และยิงประตูที่พิเศษมาก ๆ ได้หนึ่งประตู
และที่นี่กับอาร์เซนอล ผมมีส่วนร่วมกับประตูไปแล้ว 98 ลูก (ทั้งยิงและแอสซิสต์)
ผมใช้เวลา 7 ปีที่สโมสรแห่งนี้ ผมรู้สึกเหมือนเป็นเด็กที่เติบโตมาจาก เฮลเอนด์ (Hale End) คุณอาจพูดแบบนั้นได้เลย ผมได้พบกับครอบครัวหนึ่งที่ดูแลผม และเฝ้ามองผมเติบโตมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ผมทำได้เพียงขอบคุณทีมงานและเพื่อนร่วมทีมทุกคน
ขอบคุณเชฟ, ทีมงานชุดแข่ง, คุณหมอ, พนักงานดูแลสนาม, เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย, ทีมสื่อ, พนักงานทำความสะอาด, นักกายภาพ และเพื่อนร่วมทีมทุกคนที่เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องราวของผมตั้งแต่ปี 2019 จนถึงวันนี้
ขอบคุณทุกคนที่ช่วยให้ผมเติบโตขึ้นตลอดเส้นทางที่ผ่านมา
และถึงแฟน ๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
ตั้งแต่วันแรกที่ผมมาที่นี่ พวกคุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ทุกครั้งที่ผมลงสนาม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมพยายามทุ่มเททุกอย่างที่ผมมีให้กับเสื้อตัวนี้
ถึงอาร์เซนอล ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวผม และมอบโอกาสให้ผมได้แสดงความสามารถของตัวเองให้โลกได้เห็น
เหนือสิ่งอื่นใด ผมอยากขอบคุณ ครอบครัวและภรรยาของผม ที่อยู่เคียงข้างผมตลอดเส้นทางทั้งหมดนี้ และมอบกำลังใจทางอารมณ์ที่ผมต้องการ เพื่อช่วยให้ผมก้าวผ่านความท้าทายต่าง ๆ ที่มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่รู้ว่ามันยากแค่ไหน
มันเป็นเส้นทางที่ยาวนาน เต็มไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำมากมาย และตอนนี้มันก็มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ผมกำลังเขียนข้อความนี้ทั้งน้ำตา มันยากเหลือเกินที่จะถ่ายทอดช่วงเวลา 7 ปีออกมาเป็นคำพูด”
“จากหมายเลข 35 สู่หมายเลข 11
ครั้งหนึ่งเคยเป็นกันเนอร์ และจะเป็นกันเนอร์ตลอดไป”
“ลาก่อน และขอบคุณอีกครั้ง”
แก้ไขล่าสุดโดย คุณหมอคะคนไข้ชักในห้องน้ำ เมื่อ Fri Sep 04, 2026 00:22, ทั้งหมด 2 ครั้ง