เท่าที่ฟังมาถึงตอนนี้ผมก็คิดเหมือนกัน

ตอนนั้นน่าจะด้วยอารมณ์และสภาพจิตใจ
เลยบอก ไม่เอาอะไรแล้ว จะไปละ

ยัตก็ เออๆ ไปเลยๆ ไม่เอาไรใช่มั้ย งั้นก็ไม่ต้องเอา

พอมาทีหลัง ต้าเพิ่งคิดได้ว่าควรได้อะไรบ้าง ก็เลยเรียกร้อง

แต่ว่าอาจจะด้วยอะไรหลายๆอย่าง ยัตก็ไม่ยอมให้

เลยเป็นประเด็นตามทุกวันนี้
ผมว่า core ของเรื่องน่าจะมีแค่นี้แหละ

edit
เสริมว่าต้าก็เรียกร้องด้วยความดราม่า สังคมก็เลยถาโถมและมีอารมณ์ร่วมตามที่เห็นกัน  

เอางี้ครับ ตามกฎหมาย ข้อเท็จจริงมันยุติแล้วว่า ต้า "เคย" มีหุ้นร้อยละ 49

ซึ่งข้อเท็จจริงก็รับกันต่อมาว่าต้า "เคย" ออกจากบริษัท โดยการโอนหุ้นให้อีกฝ่ายไปหมด โดยไม่เรียกร้องใด ๆ

ซึ่งนำไปสู่การลงนามในสัญญาโอนหุ้น

คราวนี้ ในวันนี้ ข้อเท็จจริงมันยุติแล้วว่าต้าเซ็นจริง ๆ แต่มาสู้ว่าเซ็นขณะที่มีภาวะซึมเศร้า

ซึ่งตามกฎหมายเท่ากับเป็นการอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ว่า ตัวเองทำสัญญาในขณะที่มีภาวะวิกลจริต

ฝั่งต้าก็ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองทำสัญญาขณะที่มีภาวะวิกลจริตจริง ๆ ซึ่งยากมาก ๆ ๆ ๆ

ยิ่งถ้ามีการคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งกับอีกฝ่าย จะเอาไรไปพิสูจน์

วิกลจริต คือ บ้า ถึงขนาดตัดสินใจอะไรผิดไปหมด ไม่สามารถกำกับการแสดงเจตนาได้เลย

ซึมเศร้านี่ ส่วนตัวผมว่าไม่ใช่  

2% ยังขนาดนี้ ถ้า 50% จะขนาดไหน  

ดูทรงแล้ว เมียไม่ยอมมากกว่า  

ถึงบอก มันมีเปนสิบล้านอะรายได้ต้า

แต่มาบอกมีฟีโน่คันเดียวเรียกคะแนนสงสาร สมเพดดดดช