ย้อนไปเมื่อช่วงโควิด 5-6 ปีที่แล้วผมได้บังเอิญไปเจอ youtube ช่องนึงชื่อช่อง Rayron ซึ่งตอนที่ผมได้ดูตอนนั้นคือเป็นการรียูเนี่ยน พี่พุฒ พี่ต้า และพี่เร พี่ชาคริต นักแสดงที่ผมคุ้นเคย และพี่เรคือคนที่ผมชอบมากที่สุด ตอนนั้นผมตื่นเต้นกับคลิปนั้นมาก เพราะเหมือนได้กลับไปดูนักแสดงที่รู้จักตอนเป็นเด็กอีกครั้ง ผมก็เริ่มติดตามช่องเร่ร่อนตั้งแต่ตอนนั้น และก็ดูคลิปพวกพี่ๆเค้าทั้งคลิปในช่องเร่ร่อนเอง หรือคลิปที่ไปออกช่องต่างๆมาตลอด จนถึงคลิปท้ายๆคือคลิปน่านกับเบนซ์ ไกจินรอบล่าสุด ทั้งคลิปเที่ยวจองพี่เร และคลิปนั่งคุยในช่องไกจิน (คลิปขี่เวสป้าที่อิตาลียังไม่ทันดู) จนเมื่อวันพุธที่แล้วประมาณ10โมง ผมนั่งทำงานอยู่ก็ได้รับไลน์แจ้งเตือนจากแฟนผม พอเปิดเข้าไปดู ผมรู้สึกช็อคเหมือนวันที่ข่าวโชต้าลง จนถึงตอนนี้ผมก็ยังมูฟออนจากข่าวพี่เรไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เห็นข่าวความรู้สึกแบบเราจะไม่ได้เห็นผลงานเค้าอีกแล้วหรอเนี่ย และใจหายทุกครั้ง ยิ่งงานศพพี่เค้าเห็นมีแต่คนรักเค้ามาหาเยอะมากๆยิ่งทำให้เข้าใจคำว่า “อยู่ให้รัก จากให้คิดถึง” เลย

ปล. ผมไม่รู้จะคุยกับใคร เลยขอได้มาพูดคุยในนี้นะครับ

อารมณ์​เดียวกันเลยครับท่าน ผมแบกเป้ท่องเที่ยวเพราะแกเลย ไอดอลคนแรกและคนเดียวในสายท่องเที่ยวของผม

ผมคิดว่าผมเป็นคนเข้มแข็งมากนะ และคงจะผ่านเรื่องพี่เร ไปได้ แต่เมื่อวานนั่งดูไลฟ์สด ตอนที่ชาคริต ลีโอพุฒ พูด ผมพยายามกลั้นน้ำตา แต่พอต้าร์พูดเท่านั้นล่ะ ผมน้ำตาไหลออกมาเลย มาแตกเอาวันสุดท้าย

ไม่มีใครจากไปไหน หากเรายังคิดถึงเขาอยู่

เท่ตั้งแต่เป็นวัยรุ่น ทำรายการ แสดงหนัง การใช้ชีวิต แนวคิดและการสร้างมิตรภาพกับคนรอบข้าง
สิ่งที่ผู้คนออกมากล่าวถึงสิ่งที่แกทำไว้ ยิ่งเป็นการตรอกย้ำว่าผู้ชายคนนี้ของจริง
แม้กระทั่งการจากการไปของพี่เรผมก็ยังคิดว่าแกแม่งโคตรเท่ เพราะดูจากผู้คนมากมายที่แสดงออกต่อการจากไป
เดินทางให้สบายครับพี่เร ผมขอร่วมอุทิศในการเดินทางครั้งนี้ของพี่เช่นกันครับ