เห็นข่าวเรย์แล้วแมนๆอย่างเรา มันทัชใจจริงๆ เพื่อนกันจากเด็กจนผู้ใหญ่ ผ่านมาทุกเรื่อง จริงจังและปัญญาอ่อน

ใคยเคยเสียเพื่อนสนิทแบบนี้บ้างมั้ยครับ

ผมเคยฝันว่าเพื่อนที่อยุ่กับผมมาตั้งแต่ ป.2 ตาย ผมไปถีบโรงมันเลย ให้มันฟื้นขึ้นมา แต่เป็นโรคอ้วนตายไปเลย
ตกโลงมาตัวแตกกระจุยเหม็นเปรี้ยวเลย

ผมนี่ร้องไห้ยันตื่นมาเลย ไม่ได้เศร้านะ ขำ ล้อเล่น เศร้าแหละ เศร้ามาก
แล้วผมเป็นคนติดเพื่อนมาก รักเพื่อนมาก ไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย

เพื่อนผมที่เป็นตำรวจยังบอก สิ่งที่ไม่อยากเจอที่สุดคือศพเพื่อนตัวเองนี่แหละ
เมื่อต้นเดือนเพื่อนร่วมชั้นก็ยิงตัวตายไป

ผมเมื่อปีที่แล้วเสียเพื่อนสนิท ผมย้ายที่อยู่แล้วมาเจอก็รู้จักกันตั้งแต่อยู่ประถมจนถึงปัจจุบันก็เกือบ 40 ปีได้เลย

เรื่องตลกคือพวกผมเสียใจนะ แต่ในอีกมุมคือดีใจที่เพื่อนได้พักไม่ต้องสู้กับชีวิตอีก โลกนี้ไม่ได้ใจดีกับเราขนาดนั้นหรอก

กลุ่มเพื่อนสนิทนั่งคุยกันหน้าโลง พูดเหมือนกันหมดจะได้พักสักทีใช้ชีวิตลำบากมาเยอะละ ไม่ต้องดิ้นรนไม่ต้องทรมานอะไรอีกต่อไปแล้ว

แค่ใช้ชีวิตที่ผ่านมาก็เหนื่อยชิบหายละ ทั้งเป็นโรคตับเจ็บจนแทบตายเข้าโรงบาลบางรอบหมอต้องให้มอร์ฟีน ทั้งหมอนรองกระดูกทับเส้นอีก

ของผม เพื่อนขับรถกลับบ้านหลังเลิกงานโทรบอกเมียบอกหายใจไม่ออก เลยจอดรถข้างทาง ออกตามหาไปเจอตอนเช้า นอนตายในรถหัวใจล้มเหลว ตอนนั้นอายุ39 ไม่อ้วนดื่มนิดหน่อยไม่สูบ บทจะไปก็ไปเลยใจหายมาก

สนิทมากๆตอนเด็กอะ อยู่หมู่บ้านเดียวกัน แม่สนิทกัน รู้จักตั้งแต่เนิดเซอรี่

สมัยเด็กก็คือออกไปเที่ยวเล่นเป็นเด็กในหมู่บ้านนั่นแหละ เตะบอล เกเร ร้านเกมส์ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเลย เพราะออกแทบทุกวันนอกหมู่บ้าน มีเด็กเยอะมากๆ 10-20คน สนุกสนาน

แต่ไอ้นี่ค่อนข้างเกเรมากๆเรียนก็ไม่จบ แล้วสุดท้ายขี่มอไซไปชนเสียชีวิต เป็นช่วงที่ไม่ค่อยได้เจอเท่าไหร่แล้ว

แต่ผมดันไม่ได้เศร้าร้องไห้เสียใจอะไรเลยแฮะ รู้สึกแค่อ่าวเห้ยมันตายแล้วหรอ ใจหาย อะไรแบบนี้

เพราะเป็นเพื่อนในหมู่บ้านที่สนิท แต่ไม่ใช่เพื่อนสนิทในโรงเรียนบอกไม่ถูกมันคนละฟิลแฮะ อาจจะช่วงหลังๆห่างเหินไปด้วย เรียกว่าเพื่อนใหม่เด็กล่ะมั้ง

เป็นเพื่อนสมัยเรียนประถม มาเจอกันอีกตอน อายุ 20+ ผมเริ่มทำงาน

มันยังนิสัยเหมือนเดิมชอบป๊อปคัลเจอร์ คล้ายๆเรา เล่นเกม อ่านการตูน เหมือนตอนเด็กเป๊ะ

แค่กิจกรรมคือเลิกงานนี้ต้องตั้งวงทุกวัน มันจะเบียร์ 1-2 ขวดประจำ ส่วนผมกินเหล้ากับวงนี้หล่ะ

เสาร์อาทิตย์ไปทะเล ออก ตจว. แฮปปีย์ปกติ

จนผ่านมาปี ตกเย็นเลิกงานเพื่อนบอก เพื่อนคนนี้ไปนอน รพ ผมไปเห็นหน้ามันเหลืองแล้ว

หลังจากนั้น ชม นึง มันก็จากไปอย่างสงบ

2-3ปีที่แล้ว เสียเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมา20ปี+เล่นฟีฟ่าด้วยกันเกือบทุกวันจนมาเป็นมะเร็งรักษาอยู่หลายปี จนถึงคืนนึงมันบอกผมพรุ่งนี้กุคีโมรอบสุดท้ายเพื่อนฟื้นตัวกลับเดี๋ยวกลับมาเล่นยาวๆนี่คือประโยคสุดท้าย ทุกวันนี้ผมยังแชทหามันบ่อยๆอยู่เลยเว้นฟีฟ่าไป2ภาคเล่นไม่ไหวจริงๆครับ

ช่วงโควิดครับ อาสะใภ้ที่เป็นเพื่อนบ้านซึ่งผมไปยืมมอไซค์ขี่ไปบ้านสาวบ่อย

เพื่อนสนิทที่เล่นบอลมาด้วยกัน เพื่อนอีกคนที่เคยเรียนห้องเดียวกัน

ทั้งหมดผมไม่มีโอกาสไปงานศพเลย

เคย แต่เหตุมันเกิดตอนยังเด็กมากอะ ยังรักเพื่อนไม่เป็นขนาดนั้น เลยไม่เศร้ามาก

เพื่อนบ้าน รู้จักกันตั้งแต่จำความได้ แบบเพื่อนตายเลย อายุมากกว่าผมปีกว่า ตอนมันตาย มันอายุ 13 ผม 11
ยังไม่ใช่วัยรักเพื่อนกอดคอกันตายขนาดนั้น เลยไม่เศร้าเท่าไหร่

แต่พอมาวัยนี้ นึกถึงมันแล้วโคตรเสียใจเลย ถ้ามันยังอยู่ ผมคงมีความสุขกว่านี้