คือสงสัย พวกแมวมองบิ๊กทีมอย่างบาร์ซ่า, เรอัล มาดริด หรือแม้แต่ทีมระดับกลางของอังกฤษ พวกเขาชอบบุกป่าฝ่าดงเพื่อไปดูนักเตะในโซนกันดาร เข้าถึงยากๆ มีสงคราม หรือ โครตจะอันตราย

อเมริกาใต้ (ลุ่มแม่น้ำอเมซอน): แมวมองบางคนต้องนั่งเรือยาว 2-3 วันเพื่อไปดูเด็กอายุ 14 ปีในหมู่บ้านกลางป่า บางคนไปเจอเด็กสลัม เตะบอลไปวันๆ เเต่แบบเห้ย ไอ้นี่เก่ง

แอฟริกาตะวันตก: ต้องไปดูในสนามดินแดง กลางแสงแดดร้อนระอุ หรือแม้แต่ในย่านสลัมที่น้ำ, ไฟฟ้า, ถนน ก็ไม่มี เเม่งก็ไปเจอเพชรเม็ดงามจนได้

ยูโกสลาเวีย (ยุคสงครามกลางเมือง): เรื่องเล่าขานของ โมดริช คือตำนานที่หลายคนรู้ ต้องไปล่าเด็กตัวเล็ก ๆ ท่ามกลางเสียงปืนและระเบิดในสนามฟุตบอลที่เต็มไปด้วยหลุมหลบภัย ก็ไปหาจนเจอ

อัฟกานิสถานหรืออิรักในบางยุค: ก็มีข่าวว่าเอเยนต์เสี่ยงภัยไปดูฟอร์มบ้างประปราย

แล้วในภูมิภาค อาเซียน หรือบ้านเรานี่ล่ะครับ?

แมวมองไม่ต้องลำบาก ตรากตรำ, ไม่มีสงครามกลางเมืองรุนแรง, ประชากรก็มาก (ไทย เวียดนาม อินโด นี่ก็แทบจะ scout กันไม่ไหวละ)

มีลีกอาชีพที่ค่อนข้างเป็นระบบแล้ว แต่ไม่เคยเห็นแบบนักเตะไทย โดนดึงไปเป็นเด็กฝึกจริงๆซักที หรือ มีก็น้อยมากอะ น้อยจริงๆ คือ มันก็มีเเหละ เเต่น้อยแบบคนละเรื่องกับ บราซิล อาเจน หรือ พวก แคมเมอรูน โตโก โคดติวัว ..... ไนจีเรีย มันเป็นที่อะไรกันครับเนี่ย

จุดเด่น
อเมริกาใต้มีเทคนิคติดตัวตั้งแต่เด็กๆ
อัฟริกามีร่างกายแข็งแกร่งกับความเร็ว
เด็กเอเชียเรามี....

ไอคอนตัวอย่าง
ถ้าเป็นญี่ปุ่นหรือเกาหลี อันนี้ว่าไปอย่าง เขามีไอคอนรุ่นพี่เขามีคนที่ทำให้เห็นแล้วว่าไหว
เช่นเกาหลีมีปาร์ค ซอน ล่าสุดมีคังอิน
กับญี่ปุ่นหลายๆตัว นากาตะ นากามูระ คากาวะ มิโตมะ คูโบะ

จีนเคยพยายามดันช่วงนึง แต่ก็ไม่มีตัวที่ติดระดับทวีป(ยุโรป)หรือระดับโลก แล้วก็ตกลงไป

ของไทยผมว่าเรายังขาดหมุดหมายอะว่า แมวมองจะเข้ามาหานักเตะจุดเด่นแบบไหนจากด้านบนสุด
แล้วก็ไม่มีตัวอย่างว่าจะมาหาตัวแบบไหน จากวรรค2

ความเห็นส่วนตัวนะ