หน่วยงานราชการไทย หนังสือกว่าจะเซ็นออกมาได้แต่ละฉบับ

เคาะ เว้น ย่อหน้า แก้คำ สุดท้ายความหมายเหมือนเดิม

รุ่นน้องทำงานเป็นธุรการหน่วยงานนึง บอก แค่แก้หนังสือบางทีเสียเวลาเป็นวัน

ท่านที่ทำงานหน่วยงานราชการ เรื่องนี้จริงแท้แค่ไหนครับ

อยู่ที่ คนเซ็นครับ บางคนเคร่งบางคนชิลๆ
-ถ้าหนังสือภายใน ไม่เคร่งเท่าไหร่
-แต่ถ้าหนังสือภายนอก ต้องเคร่งครับ ไม่งั้นอายหรือขายขี้หน้าหน่วยงานอื่น

จริง แต่อยู่ที่คนเซ็นด้วย แล้วปัญหาคือต้องผ่านหลายด่าน

บางทีแค่หน่วยงานตัวเองก็ 2-3 คนละ พอไปถึงหน้าห้องผู้ว่าโดนตีกลับมาเริ่มใหม่

มันแล้วแต่ที่แหละ

หัวหน้างานบางคนก็ไม่เคร่ง ขอแค่ไม่หนักเกินไป ก็ปล่อย ๆ
บางคนก็เคร่ง แต่ทั้งนี่ทั้งนั้นมันก็จะมีคนทำงานที่ไม่รู้จักเรียนรู้

แก้แล้วแก้อีก แทนที่จะใช้ไฟล์เดิมที่แก้ผ่านแล้วมาทำต่อ
อีกอย่างระเบียบมันก็มีให้อ่านก่อนบรรจุนะ ไม่ใช่เรื่องใหม่

และผมว่ามันไม่ได้เสียเวลาอะไรขนาดนั้นอะ

มันก็ควรแก้นั่นแหละ ไม่เคยร่างเองหรอก เคยแต่เป็นฝ่านที่อ่าน แต่รู้เลยว่าหนังสือ
ทางการมันต้องชัดเจนจริงๆ แบบให้บิดความหมายไม่ได้เลย เพราะงั้นถ้าโดนแก้
แสดงว่าความหมายยังไม่นิ่ง

เรื่องความน่าเชื่อถือ แต่ต่อไป AI รับจบละ

มันมีรูปแบบตายตัวอยู่แล้ว การเขียนหนังสือ แต่การใช้คำจะสำคัญมาก

เรื่องจริงครับ โดยเฉพาะพวกหน่วยงานส่วนกลางเค้าเคร่งเรื่องนี้มาก อย่างกรมผม หนังสือราชการเคาะ ย่อหน้า การใช้คำขึ้นต้น

ระยะห่างขอบกระดาษคือเป๊ะหมด ผมจะยกตัวอย่างการทำหนังสือราชการของกรมผมให้ฟัง สมมุติผมเป็นคนร่างเขียนหนังสือราชการ

พอทำเสร็จผมต้องเอาหนังสือไปส่งให้ ผอ.กลุ่มบริหาร (อันนี้ด่านแรก) เค้าจะตรวจทุกบรรทัด พอผ่าน ผอ.กลุ่มบริหารขั้นตอนต่อไปก็จะไปถึง

หน้าห้อง ผอ.สำนัก (ด่าน 2) ตรวจทุกบรรทัดเหมือนกัน ถ้าผ่านด่าน 2 ได้ขั้นต่อไปหนังสือจะส่งไปหน้าห้อง รองอธิบดี (ด่าน 3)

อันนี้ก็ตรวจทุกบรรทัด และ ท้ายสุดคือห้องอธิบดี (ด่าน 4) ตรวจทุกบรรทัด (ห้องนี้เคร่งสุด) มันจะไล่เป็นลำดับชั้น

ขึ้นไปเรื่อยๆ ความลำบากคือบางทีหน้าห้องด่าน 1 ให้ผ่านหรือให้แก้ใช้คำแบบนี้ พอไปด่าน 2 บอกให้แก้เป็นแบบนี้

แบบให้แก้คำคนละอย่างกัน คงนึกภาพออกหน้าห้องแต่ห้องไม่เหมือนกัน ที่นี้พอแก้ทีถ้าเจอหนังสือราชการที่มีหลายหน้า

จะเหนื่อยมากเลย มันไม่ได้ยากนะ แต่มันจะเบลอมากเวลาทำหลายๆแผ่น ผมเคยหนักสุด 2 อาทิตย์กว่า กว่าจะแก้จนเสร็จ

ผ่านมาจนห้องอธิบดี เพราะฉะนั้นนี่เป็นเหตุผลที่รุ่นพี่ผมสอนว่าหนังสือราชการทำแล้วต้องอ่านทุกบรรทัด ยิ่งถ้าผิดหน้าที่กระทบ

ลายเซนต์ นี่หนักเลยคือคุณต้องไปไล่ลายเซนต์ในกระดาษแผ่นนั้นใหม่หมด แล้วประเด็นคือพวกระดับโตๆเค้าไม่ค่อยอยู่กรมกันด้วย

มันก็ยิ่งเสียเวลาไปอีก ประมาณนี้

มันมีทั้งสองแบบ

คือเคร่งเกินจำเป็น กับหนังสือที่ทำมามันอ่านไม่เข้าใจ ทำความหมายผิดเพี้ยนได้

ซึ่งถ้าเจอคนเคร่ง แต่มันเป็นไปตามระเบียบ ก็ต้องทำใจ ทุกคนอยู่ใต้ระเบียบ

แต่ถ้าเจอคนที่ไม่เคร่ง แต่คุณยังโดนแก้ ก็ต้องมาย้อนดูตัวเองหน่อย

บางคนไม่ได้ดูเลยว่าที่ทำไปมันแย่แค่ไหน แล้วก็มาโทษระเบียบสารบรรณ โทษคนตรวจ

พวกนี้ก็มีเยอะ ต้องดูเป็นเคส ๆ ไป หน้าที่แก้ตามที่เค้าให้แก้มันไม่ยากหรอก

แต่บางคน เขียนไปให้แก้แบบชัดเจน ยังแก้มาไม่ถูก พวกนี้ก็มีเยอะ

อยู่ที่หัวหน้าเราอะครับ ให้ผ่านไหม ผมเจอมาละ

หนังสือภายใน ไม่เคร่งเท่าไหร่ พวกชีแจ้ง รายงานแบบประจำวัน/เดือน

แต่ถ้าเป็นหนังสือภายนอก ส่งนอกหน่วย หรืองบประมาณมันก็เคร่งปกติ

สำคัญคือพวกหน้าห้อง ถ้าไม่กินเส้นกัน แก้โครตบ่อย

ก็เคร่งในระดับหนึ่ง แต่บางทีก็ปล่อยได้ ถ้าไม่ได้น่าเกลียดเกิน

ซีเรียสขนาดว่า สามารถหาอาชีพเสริมให้พวกโต๊ะหน้าห้อง (คนที่คอยเช็คเอกสารก่อนส่งให้หัวหน้าเซ็น)

คือส่งงานให้ จนท.พวกนี้ ไปแก้ย่อหน้า เว้นวรรค ฯลฯ ตามกฏแม่มเลย ผ่านชัวร์ เพราะทำโดยคนตรวจเอง อห.

แล้วไม่ใช่ถูกๆด้วยนะ เทียบ manhour ต่องาน ได้มากกว่าเงินเดือนที่รับอยู่แน่ๆ

ผมนี่โดนประจำครับ บางเรื่องมันไม่ใช่สาระสำคัญ หน้าห้องก็ขยันแก้เกิ๊นนนนน กว่าจะผ่านไปได้แต่ละแฟ้ม เพลียยยย

เอกสารภายในไม่ค่อยเคร่ง เอกสารภายนอกต้องเคร่งสิ พลาดมามันดูไม่มืออาชีพขายขี้หน้าเขา

อันนี้ไม่แค่ราชการหรอก เอกชนก็เหมือนกัน ถ้าจะส่งเมลธุรกิจ ไปพิมผิดๆถูกๆ ใช้ภาษาพูดแทนภาษาเขียน โดนเมเนแดรกหัวแน่นวล

บางบริษัทที่ผมเคยทำ ล็อกอีเมลเด็กจูเนียร์ไม่ให้ส่งภายนอกได้ (เมลที่เป็น @ชื่อบริษัทอะนะ) ส่งได้แค่ภายใน ป้องกันข้อผิดพลาด พอขึ้นระดับซีเนียร์นู่นแหละถึงจะส่งเมลออกได้