ไม่ว่าผมจะเกเรแค่ไหน ภาษาไทยก็ไม่เคยได้ 0
ตอนม.6 ติด0 8วิชา ซ่อมวิชาละ1000บาท โดนไป 8000 จุกๆ ไปโรงเรียนคือไปเล่นอย่างเดียว

ส่วนเพื่อนผมที่ติดมากสุดคือ 32 วิชา ตั้งแต่ม.4-ม.6 โดนไปทีเดียว 32000 ซ่อมตอนปิดเทอมม.6ทีเดียว

สมัยเรียน เฉลี่ย 3 ปีตอนม.ปลายน่าจะ 2.5 เองมั้ง?

แม่งเป็นวิชาที่อยู่ในหมวดที่ผมเกลียดคือต้องท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง ไม่มีหลักการเหวอะไรเลย จะให้เข้าใจก็ลำบาก พวกกลอนนี่ก็ว่าหนักละ พวกวรรณคดีคือแทบจะปาทิ้ง บางทีก็ถามยังกะคำถามแฟนพันธุ์แท้ ก็เลยเน้นทำงานส่งอาจารย์ให้ครบแล้วก็ผ่านมาแบบนั้น คือไม่เอาเลยจริงๆ ยิ่งพวกคำบาลีสันสกฤตนี่เลิก แล้วดวงซวยเจออาจารย์ที่แม่งเป็นสายแต่งกลอนให้หน่วยงานอีก (รร.ผมมันเครือสาธิตฯ ก็อาจารย์คนนี้แหละที่แต่งกลอนอวยพร/อาลัยพวกเจ้าอะไรแบบนั้น) ก็เรียบร้อยจะไปเหลืออะไร

ผมบอกตามตรง การสอนวิชาภาษาไทยบ้านเราแม่งไม่เคยไปดูวิธีการสอนภาษา native ของต่างประเทศเลย อย่างภาษาอังกฤษเนี่ย พวกเมกันหรืออังกฤษ (และเครือจักรภพ) แม่งเรียนเพื่อเอาไปใช้สื่อสารหรือเขียนงานระดับทางการทั้งนั้น คือแม่งได้ใช้จริงอะ วิชา Literature เรียนหลักการเขียนพวกนี้ก็คือเหตุและผลที่เรียน
บ้านเราแม่งวันๆถามเรียนทำไมกลอน เรียนทำไมสันสกฤติ เรียนทำไมวรรณคดี คำตอบแม่งจะวนอยู่แค่ "ก็เธอเกิดเป็นคนไทย" ซึ่งแม่งโคตรกำปั้นทุบดิน หนักกว่านั้นหน่อยก็จะโยงไปเรื่องรักชาติ หนักสุดก็โหนเจ้าแม่งเพราะวรรณคดีหลายๆเรื่องก็เป็นพระราชนิพนธ์ (ซึ่งแต่งเองไหมก็ไม่รู้อีก)

โคตรไร้สาระ เอาจริงๆสอนกันแค่ถึงประถมก็ควรหยุดได้ละ สอบเขียนไม่ได้ก็ซ้ำชั้นไม่ต้องขึ้นมัธยม จะให้พวกเด็กมันนั่งท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองยันเข้ามหาลัยเลยรึไง

ผมเคยนะแต่เป็นวิชาคณิต เพราะแม่งไม่มีงานส่งสอบเก็บคะแนนอย่างเดียว ละผมแม่งตกตลอดทำไม่ได้เลย ติด0ดิ ตอนนั้นชีวิตโคตรเครียดเลย