เชื่อว่าหลายคนคงเหมือนผมที่นับถือพุทธแค่ตามครอบครัว หรือมีบนหน้าบัตรประชาชน แทบไม่เคยเข้าใจคำสอนจริงๆ อาจจะเข้าวัด ทำบุญ เวลาพระสวด บางบทสวดได้แต่ไม่รู้ความหมาย

ยิ่งข่าวพระสงฆ์ที่ออกมาตลอดทำให้ความศรัทธาไม่มีเลย

แต่ผมมาศึกษาคำสอนแบบของพระพุทธเจ้าได้ ประมาณ 4-5 เดือน

แล้วรู้สึกเสียดายที่ไม่เคยรู้หรือฟังให้เร็วกว่านี้ พึ่งเข้าใจว่าธรรมะก็คือธรรมชาติ มันเป็นแบบนั่น บุดด้า ไม่ใช่คนบรรญัติ แต่เป็นสิ่งที่เป็นแบบนั่นของมันอยู่แล้ว
สำหรับคนที่อยากให้ทุกข์ในชีวิตเบาบางลง ให้ลองศึกษา 3 อย่างนี้ดูครับ แล้วลองมาคุยกัน
อริยสัจ ไตรลักษณ์ ปฏิจสมุทบาท
อย่าฟังแต่ความหมาย แต่ฟังแล้วคิดพิจารณาตาม

จิงๆคำสอนพระพุทธเจ้าอะ ไม่จำเป้นต้องเรียนพระสูตรพระไตรปิฎกอะไรเลยด้วยซ้ำ มันสอนปากเปล่าคำพูดง่ายๆเลยก็ได้ สมัยพระพุทธเจ้าท่านสอนก็สอนแบบนี้ ไอ้พระสูตรไรพวกนี้ คนรุ่นหลังๆแหละที่เป็นคนเขียน ทำให้มันเยอะแยะยุ่งยาก

คำสอน คือ สอนวิธีที่ทำให้เราพ้นทุกข์ เมื่อรู้วิธีแล้วก็ไปเพียรปฏิบัติเพื่อไปให้ถึงจุดนั้นให้ได้
อันนี้สำคัญมากๆ

แต่คนทั่วๆไปแม่งไม่เข้าใจ อินแต่เรื่อง "ความดี"
แล้วไปเอาข่าวพระทำชั่ว มาเป้นตัวตัดสินว่าคำสอนพุทธไม่น่านับถือ
เอาจริง คนที่เข้าใจคำสอนพุทธจริงๆมีน้อยมาก แม้กระทั้งคนที่เรียนจบเปรียญธรรมสูงๆหลายๆท่านเลยด้วย

พุทธ กับ ควอนตัม ยิ่งรู้ยิ่งไม่เข้าใจ

คิดว่ารู้แล้วแต่พอรู้กลับรู้ว่ายังไม่รู้

ผมว่านะ จริงๆสิ่งที่บุดด้าพูดมันก็คงมีหลายเรื่อง แก่นจริงคือการดับทุกข์คือกำจัดต้นเหตุแห่งทุกข์ไป เรื่องอื่นก็ค่อยตามมา

เพราะผมบวชเรียน พระท่านเคยให้ยืมอ่านหนังสือต้นบัญญัติ เป็นเรื่องที่ว่าทำไมถึงมีบัญญัติ เช่นพระรูปหนึ่งบวชในป่าแล้วก็ไม่ศึกษาธรรม ให้ชาวบ้านเอาอาหารมาให้แล้วตั้งหน้าตั้งตาชักอย่างเดียว แถมไปแนะนำรูปอื่น บุดด้าเจอก็มาตั้งบัญญัติว่าห้ามชัก อะไรแบบนี้ บัญญัติต่างๆจึงไม่ใช่แก่น แต่เป็นไปเพื่อการปกครองให้มีสันติสุข

อีกอย่างพระไตรปิฏกเนี่ย ก็ถูกเขียนขึ้นโดยพราหมรณ์ ซึ่งเขียนเป็นสันสกฤต ไม่ใช่บาลีแบบที่บุดด้าเทศน์ แถมเขียนหลังดับขันธุ์ไปตั้ง 500 ปีได้ล่ะมั้ง และก็ถูกชำระโดยกษัตริย์ เพื่อให้ถูกใจในการปกครองอีก จะหาความบริสุทธิ์ก็คงยาก

แต่มันดันกลายเป็นข้อดี เพราะมหายานกับเรานี่ก็ตีความศาสนากันคนละแบบเลยเรื่องเวียนว่ายตายเกิด คือขอให้เวียนว่ายมาสั่งสอนคนใหม่ไปเรื่อยๆ ธรรมกายก็ตีความนิพพานไม่เหมือนเราเรื่องอัตตา มันเลยกลายเป็นว่าการตีความนั้นไม่มีที่สิ้นสุด เลยเถียงกันมันส์มาก สมัยก่อนผมเคยอ่านหนังสือที่พระเขียนเหน็บพระด้วยกันไปมา ออกหนังสือตบกันไปตบกันมา ท้ั้งกรณีพุทธทาส ทั้งกรณีสันติอโศก แต่ตอนนี้คงไม่มีใครเก็บไว้แล้วแหละยกเว้นชั้นหนังสือของคนแก่ๆ

ส่วนเรื่องธรรมเป็นสิ่งมีอยู่ผมก็เห็นด้วย แต่อย่าลืมว่าธรรม กรรม อะไรพวกนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องดี เรื่อง ugly ก็มี เหมือนบุดด้าสอนให้รู้จักการยอมรับสิ่งที่เป็นทั้งด้านที่ดีและด้านที่เลว และพิจารณาว่าอะไรเป็นทางดับทุกข์มากกว่า ที่ไม่ใช่ก็ตัดออกไป

พระพุทธเจ้าก็คนธรรมดาแบบเราๆ นี้แหละครับ ที่คิดเสาะ แสดงหาหนทางดับทุกข์ในแบบของตัวเอง
จนเกิดเป็นหลักแนวทางหลักคำสอนในแบบฉบับของตัวเอง

ส่วนพวกเกาะหาผลประโยชน์ ก็เอามาบิดเบือนหากิน จนผิดเพี้ยนไปหมด

https://www.youtube.com/embed/kZ96rGCbKtI&t=11s

ผมลองอธืบายสิ่งที่เข้าใจดูไม่รู้ว่าถูกหรือผิด แย้งได้ครับ

ผมเข้าใจก่อนว่า ร่างกาย จิตใจ ความรู้สึกความคิด ความจำ ไม่ใช่ของเราจริงๆสักอย่าง มันมีเสื่อมไปเป็นธรรมดา พอเราไปยึดว่าสิ่งนี้คือของๆเรา ความทุกข์ย่อมตามมา เพราะสิ่งที่ยึดย่อมเสื่อมหรืแเปลี่ยนไป

ดังนั่นต้องฝึกใจให้เห็นความเป็นจริงนี้ จนมันคลายไปเอง ยึดติดน้อยลง หรือถ้าฝึกจนเห็นแจ้ง แบบจริงๆ ก็เป็นอริยบุคคล เห็นว่าตัวเราไม่ใช่ของเราอย่างแท้จริงอีกต่อไป

พุทธ เอาง่ายๆคือต้องการพ้นทุกข์นั้นแหละครับ

บุดด้า ก็เหมือนนักวิทย์ ทดลอง แสวงหา จนได้คำตอบ แล้วออกมาเป็นสมการ แห่งการพ้นทุกข์

sss

สุดท้าย ถ้าเราเอาแค่หลักคำสอนมาใช้ในชีวิตประจำวัน ถ้าไม่เอาหลักศาสนามาใช้เลย
จะศาสนาไหนก็ดีเหมือนกัน อาจจะมีเบียวบ้างก็ตาม แม้แต่คนไม่นับถือศาสนาก็นำไปปฏิบัติได้