ผมเข้าใจความรู้สึกเด็กที่โดนเพื่อนขาใหญ่ ที่เกเรๆแกล้ง

ใครเคยโดนพวกขาใหญ่แกล้งบ้างครับสมัยเรียน

สไตลย์ชีวิตผม ผมเป็นเด็กหน้าห้อง เด็กเรียนแล้วใส่แว่น เป็นหัวหน้าห้องตั้งแต่มอ1-มอ6 (ผมไม่ได้อยากเป็น) แต่เค้าใช้การโหวต แล้วแมร่งก็โหวตแต่ผม ยันมอ1-มอ6เลย มีหน้าที่ถือใบเช็คชื่อ เวลาเรียนผมชอบนั่งหน้าแถวหน้าตลอด แลยทำให้สนิทกับครู และส่วนมากจะได้ความเห็นอกเห็นใจจากครูเสมอ

..

ผมเรียนไม่ได้เก่ง แต่ผมได้ความขยันและความรับผิดชอบ เวลาครูเห็นแล้วชอบช่วยเหลือผมเสมอ เลยมักจะได้ความสนิทสนมจากครู ได้คะแนนจิตพิศัยบ่อยจากครู ได้รับมอบหมายงานจากครูให้เป็นผู้ประสานงาน หรือเป็นหัวหน้ากลุ่มเสมอ

..

สมัยผมเรียน มีการนัดกันโดดเรียนทั้งห้อง ผมไม่โดดด้วย ผมไปนั่งเรียนคนเดียวทั้งห้อง คนที่เหลือทั้งห้องโดนเช็คชื่อขาดหมด เพราะผมถือใบเช็คชื่อ แล้ววิชานั้นผมได้เกรด4คนเดียวทั้งห้อง ต่อให้มีคนไหนที่ทำคะแนนได้ดีก็จะไม่ได้เกรด4 มีผมคนเดียวที่ได้ เพราะความประพฤติผมดี ไม่เคยโดดเรียน ครูเลยมีความให้คะแนนพิเศษผมเสมอ

ผมมักจะโดนเด็กเกเรๆ เด็กหลังห้องแกล้ง พวกขาใหญ่ เพราะมันหมั่นไส้ผม

ผมก็คิดนะ กรูผิดยังไงอะ กรูไม่ได้อยากโดดเรียนอะ ทำไมต้องบังคับ เวลานั้นความคิดผมคิดแบบนั้นจริงๆ ผมก็ไปบอกพ่อกับแม่ แกก็บอกว่าเราทำถูก ทำไมต้องไปคิดมาก ขนาดครูยังเข้าข้างเราเลย ให้คะแนนด้วย เพื่อนชวนไปกินขี้ เราต้องไปกินกับเค้าไหมละ อะไรงี้ฮะ

..

ผมเป็นทั้งหัวหน้าห้อง เป็นทั้งรองประธานนักเรียนยันจบมัธยม

แต่เพียงแค่สมัยนั้นตอนผมโดนแกล้ง ผมแค่บอกพ่อแม่ แล้วพ่อแม่ก็เข้ามาหาครู ครูเรียกเด็กพวกนั้นพร้อมพ่อแม่มาดุตลอด พอหลังๆมันเลยไม่ค่อยยุงกับผม

ทั้งๆที่มันไม่ถูกกับผม แต่เสือกชอบมาขอลอกการบ้านผมเฉย มรึงไม่ชอบกรูนี่ สาสสส

ไม่เคยโดน เเต่เคยช่วยเพื่อนที่เคยโดน
เเละเคยอัดเพื่อนที่มาหาเรื่อง

ส่วนตัวไม่เคยทำใครก่อนเลยครับ

ผมโดนเพื่อนคนหนึ่ง โดนประจำ เกลียดมันมากๆ
แต่ผมเชื่อเรื่องเวรกรรม ถือว่าชาติก่อนๆผมคงเคยไปทำอะไรมันไว้ ชาตินี้ก็น้อมรับผลกรรมไป
แต่ถ้ามันเป็นฝ่ายมาทำผมก่อน เดียวมันก็โดนสนอง

ผมก้โดนประจำ จนผมทนไม่ไหว ผมเลยพาเพือนๆผมบุกถึงบ้านเล่นจนหนักรู้สึกว่าตอนนั้นก้มกราบผมก้ไม่ยอม จนครอบครัวของมันย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นนน

ไม่ได้โดนเปนคนๆอ่ะ โดนเหมาทั้งห้อง ถ้าในห้องนั้นไม่มีใครสนิทกับห้องอื่นๆ เดินไปเรียนไหนต้องเดินกันเป็นกลุ่ม แต่แค่ตอนม.1 ละก้แค่ผู้ชายนะ พอมี.2 ห้องมันเริ่มคละกัน ก้เรียบร้อยเปนเพื่อนกันไป ไอที่บาดหมางตอนม.1หายเฉย

ผมก็ใส่แว่นตั้งแต่เด็ก หน้าตาเป็นเด็กเรียน และก็เรียนดีด้วย ตอนเข้า ม.1 โดนไถตังค์ เหมือนกัน

ที่แม่งไม่รู้ว่า ผมมีเพื่อนเป็นนักมวยตอนประถม ผมเคยไปอยู่ยิมต่อยมวย ไปคลุกคลีกะมัน เลยพอมีทักษะต่อยมวยบ้าง

มีแก๊งนึง ม.2 มาไถตังค์ผม ทำขู่ กูเก๋า สู้กัน ผมแว่นแตก แต่ไอ้นั้นแม่งตาเขียว ช้ำอะ

โดนเข้าห้องปกครอง มันโดนครูฟาดอีก ส่วนผมไม่โดนอะไร

เรื่องไม่จบแม่ง พาพวกมาหาผม จะรุมผม

ผมโทรหาเพื่อนนักมวย เพื่อนพารุ่นพี่นักมวยมากัน 4-5 คนมา แก๊งแม่งจ๋อยเลย

จากนั้นก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับผมเลย

ไม่โดนบูลลี่ แต่เคยทะเลาะกะหัวโจกอีกห้องละสู้มันไม่ได้ โดนคอยหาเรื่องตลอด

แต่เอาจริงๆผมอยู่สังคมบ้านนอกพวกเฟี้ยวๆเกเรผลมันมาออกตอนโตอ่ะ คุณภาพชีวิตต่ำตมทุกตัว

สมัยประถมผมก็เคยโดนบุลลี่ เพราะผมเรียนเร็วกว่าคนอื่น1ปี เลยตัวเล็ก
แต่พอเริ่มเข้าวัยรุ่นตัวผมยืดเร็ว ตอนขึ้น ม.ต้นผมกลายเป็นตัวสูงที่สุดในห้อง ก็เลยรวมแก๊งหลังห้องบุลลี่เพื่อนคนอื่นบ้าง แต่ไม่เล่นแรง แค่เล่นสนุกขำ ๆ ไม่ได้เอาถึงขั้นเจ็บตัว เช่นอุ้มเพื่อนที่ตัวเล็กไปจ่อตรงระเบียงหน้าห้อง เพื่อนมันก็ไม่กล้าดิ้นเพราะกลัวผมทำหลุดมือ สักพักก็ปล่อยลงยืนปกติ

แต่ถ้าถึงขั้นลงไม้ลงมือแรง ถ้าต่อยก็จะต่อยกับพวกเบียวนักเลงด้วยกันเท่านั้น สมัยนั้นพวกการ์ตูนนักเลงต่อยตีกำลังนิยมในหมู่เด็กผู้ชายพอดี แถมอิทธิพลจากหนังนักเลงดัง มันเลยฮิตเป็นแฟชั่น

แต่พอขึ้น ม.3 ก็เลิกบ้าเรื่องนี้ครับ เปลี่ยนมาเป็นเล่นกีฬาแทน เอาแรงไปลงกับกีฬาดีกว่า

เคยทั้งโดนบูลลี่และโดนแกล้งสมัยประถามปลายถึงม.ต้นจากกลุ่มเพื่อนเกเรกลุ่มเดิมๆ

เคยโดนแกล้งยิงกระสุนกระดาษที่พับจนมันแข็งๆแล้วเอาหนังยางดีดใส่หลังนับ 20-30 ลูก แต่ไม่ร้องไม่สนใจ ยิงได้ยิงไป ซึ่งมันเจ็บมากนะครับ จนพวกนั้นโดนดีดคืนบ้างจากการที่ครูจับได้แล้วทำโทษให้ผมดีดคืน 3-4 นัด มันก็ดิ้นหลังแอ่นแล้ว ก็มาขอโทษผมใหญ่ บอกมรึงทนได้ยังไง หลังจากนั้นก็ไม่แกล้งผมอีก รวมไปถึงผมไปคัดตัวเป็นนักกีฬาโรงเรียนได้ก็เลยมีกลุ่มที่เพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องใหญ่พอที่จะทำให้กลุ่มเกเรมันไม่สนใจมาแกล้งอีก

สมัย ม.1 ไม่ได้โดนรังแกอะไรมากมายหรอก แต่มีคนนึงมันพยายามจะข่มเรา ครั้งสองครั้งปล่อยไป ครั้งที่3 มันก็เริ่มอีกแต่เราโดดเข้าไปซัดรัวๆ มันได้แต่พยายามป้อง จนเพื่อนมาช่วยกันห้าม หลังจากนั้น มันก็ไม่มายุ่งกับเราอีกต่อไป

อยากรู้เหมือนกันว่าสมัยนั้น ถ้าเพื่อนคนที่ถูกแกล้งเข้าถึงอาวุธปืนได้ มันจะเกิดเหตุแบบนี้มั้ย

คืออันนี้ความเห็นผมนะ ที่รร.ผมคนที่โดนแกล้งน่าจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่มันก็ไม่แน่ เพราะผมคิดถึงตอนมันโตแล้วเลยคิดว่าไม่น่าจะถึงขั้นนั้น

พอมาคิดดีๆ ถ้าเพื่อนในวัยเด็กแบบนั้นเข้าถึงอาวุธปืนได้ เขาอาจจะใช้มันทำอะไรซักอย่างเพื่อไม่ให้โดนแกล้งอีก เพราะเพื่อนผมเคยโดนเอากรรไกรมาขู่จะแทงเหมือนกัน ทนโดนแกล้งไม่ไหว

โดนประจำ
พอเติบโตแยกย้าย นัดรวมตัวรำลึกอีกครั้ง ต่างคนต่างขอโทษ พูดคุยกันปกติเฉย