เห็นด้วยเลย


ครูแนะแนว ก็ส่วนนึงที่ช่วยอะไรดีๆให้กับเด็กๆได้แล้ว


กับส่วนตัวเลย ครูประจำชั้น สำคัญมากๆๆ ... ม ต้น ผมมีครูประจำชั้นที่ผมคิดว่าอย่างแย่ ถึงวันนี้ผมก็ไม่รู้สึกเคารพครูเหล่านั้นเลยนะ

แต่ ม 5-6 กลับกันเลย โคตรดี เข้าใจเด็ก ถึงวันนี้ยังทักทาย กลับไปหาตามโอกาส ตลอด เขาคือคนที่ชี้แนะอะไรดีๆให้นักเรียนในห้องได้ดีโคตรๆ

เป็นการตั้งคำถามที่ดีนะครับ ส่วนตัวสำหรับผมสิ่งแรกที่แก้ไขได้เลย คือ ครูต้องทำงานเชิงรุก โดยต้องให้การเอาใจใส่นักเรียนมากกว่านี้ มองปัญหาให้รอบด้าน และพร้อมจะแก้ไขปัญหาเหล่านั้นได้ ไม่ใช่มาสอนไปวันๆ ไม่รับรู้เรื่องราวของเด็กนักเรียนเลย

เอาให้ ครูธรรมดาไม่ บูลลี่นักเรียนให้ได้ก่อน แม้แต่ครูยังแกล้ง ยังล้อ เด็กอยู่เลย

เพื่อนๆอีก จริงๆประเทศเรานี่บูลลี่กันเป็นปกติจัดเลย ผอม อ้วน แห้ง แว่น ดำ ไอตี่ ล้อชื่อพ่อ แม่

ผมไม่ขัดความเห็นคุณนะ มันเป็นสิ่งที่ควรทำแหละ ผมเข้าใจอย่างดีเลย และวิธีการแก้ปัญหาที่คุณว่ามาก็เล่าต่อกันมานานแล้ว

แต่สิ่งที่ผมจะสื่อคือ อย่าเอาหมวกความคิดแบบผู้ใหญ่มามอง ใส่หมวกของเด็กอายุ 5-15 ปีแล้วมอง ใส่หมวกของคนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมและใช้ชีวิตอยู่ตรงนั้นแล้วมอง

คิดว่าผู้ใหญ่เป็นร้อยเป็นพันคนไปหาหมอจิตแพทย์เป็นปีๆ ทำไมถึงไม่หายครับ เข้าใจโจทย์และปัญหานี้ก่อน

จิตแพทย์ไม่ใช่คนที่เดินเข้าไปแล้วจะจบได้ทุกอย่างของปัญหา และนั่นคือปัญหาในอีก layer นึงที่ถ้าผมจะพูด ผมจะโยงต่อไปอีก ผมเลยบอกว่า แก้ปัญหาด้วยทางอื่นเถอะ ลองแก้ปัญหาด้วยการป้องกันก่อน อย่าเลือกใช้วิธีที่วัวหายล้อมคอก (แล้วเป็นล้อมแบบทีละหย่อม ไม่ครอบคลุม)