ขอแชร์เรื่องผมกับเพื่อนผมที่โดน Bully
เพื่อนผมคนนึงก็โดน Bully จากเพื่อนห้องเดียวกันจนตัวมันเคยถือมีดไปโรงเรียน อีกนิดเดียวจะแทงอยู่แล้วครับ หยิบออกมาแล้วไอคนที่แกล้งเห็น ก็เหวอเลยครับ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร ไอที่แกล้งก็เลิกแกล้งไปเลย

เพื่อนผมอีกคน โดนล้อว่า ตัวเหม็นๆ ทุกวัน ทั้งตบ ทั้งเตะ วันนึงเพื่อนผมสติหลุดมันหยิบปากกา Lancer แทงท้องคนที่แกล้งมัน รัวๆ โดนเรียกเข้าฝ่ายปกครอง หลังจากนั้นไอคนที่โดนแกล้งก็หยุดล้อเลย

ผมเองเป็นเด็กที่โดน Bully หนักมาก ครอบครัวผม แม่ผมมีสามีใหม่ลูกใหม่ พ่อก็มีเมียใหม่ลูกใหม่ ทุกครั้งที่ทะเลาะกับเมียพ่อ ผมจะผิดตลอด พ่อไม่เคยเข้าข้างผมเลย ใช้หลักการแปลกๆ มาคุย ตอนจบเข้าข้างเมียแหละ

ตอนเข้า ม.1 โรงเรียนที่มีชื่อเสียงในด้านไม่ดี 70% เป็นเด็กสลัม ผมปรับตัวไม่ได้เลย มองย้อนกลับไป ผมโดน Bully หนักมากๆ ตอนเด็กๆเชื่อว่าทำดีต้องได้ดี พยามมีน้ำใจ ไม่สู้คน ผมกลายเป็นเป้าหมายหลักในการโดน Bully โดนแกล้งทุกวัน ขโมยของ ถุยน้ำลายใส่ ทำร้ายร่างกาย ข่มขู่ โดนล้อ โดนหลอก ครบ!!! ยิ่งมันรู้ว่าเราไม่สู้ มันก็ทำเรื่อยๆ เรียกว่าเป็นที่รองรับอารมณ์ได้เลย และผมก็ไม่มีเพื่อนสนิทเลย ไม่ว่าจะทำดีกับพวกมันเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์จริงๆ พวกมันไม่ได้มองผมเป็นคนเลยด้วยซ้ำ

ผ่านไป 3-4 เดือน จนเริ่มมีความคิดไม่อยากไปโรงเรียน พยายามฟ้องครู ทุกครั้งที่ฟ้อง เกือบทุกคนจะทำท่าถอนหายใจส่ายหน้าแล้วนิ่งๆ ครูบางคนก็บอกให้ไปบอกครูประจำชั้น พอบอกครูประจำชั้น ป้าแกก็ทำท่าถอนหายใจหงุดหงิดมากๆ คือไม่มีความคิดจะช่วยเลย โลกมืด 8 ด้านมาก ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร

ผ่านไป 1 ปึ มีความคิดอยากตาย บ้านก็มีปัญหา + โรงเรียนก็โดนทำร้ายร่างกายกับจิตใจ บ่อยๆ จนผมไม่รู้สึกอะไรเลย เป็นเด็กมีปัญหาในการเข้าสังคม กลายเป็นเด็กสมาธิสั้น เพราะกังวลไม่รู้จะโดนแกล้งเมื่อไหร่

จนกระทั่ง 1 ปีกว่าๆ ขึ้น ม.2 มันมีเหตุการณ์ ที่ผมกำลังเดินกลับบ้าน ไอตัวหลักที่ชอบแกล้งผมเดินมาไถเงิน (คือมันก็มีเงินแต่มันอยากแกล้งโชว์เพื่อน)พอผมไม่ให้ มันก็ล็อคคอจะเอาให้ได้ ผมผลักออก มันเลยจะท้าต่อย 1-1 ตอนนั้นผมก็รับส่งๆไป มันเลยนัดสถานที่เวลา คือเย็นวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนที่ห้องประจำชั้น แล้วมันก็ทำท่าสะใจ ข่มขู่ตลอดทางกลับบ้านว่าจะกระทืบผมต่อหน้าเพื่อนเยอะๆ

วันต่อมามันข่มขู่ผมตั้งแต่เช้า ยัน เย็น มีมาหลอกถามว่าจะเลิกไหม ผมบอกจะเลิก มันก็บอกว่า แต่กูจะเอา ทำเก๋าต่อหน้าเพื่อนทั้งวัน พอถึงเวลาเลิกเรียนพวกเพื่อนๆมันมาล็อค ไม่ให้หนี ตรงไปที่ห้องประจำชั้น ผมเครียดมาทั้งวัน ก็กลัวมากๆ ตอนนั้นมีคนมาดูประมาณ 20 กว่าคนได้ พอเริ่ม มันเริ่มทำท่าง้างเหมือนจะต่อยรัวๆ (แต่ไม่ได้ต่อยจริง) แล้วมันมีหมัดนึงง้างเฉี่ยวๆแขนผม ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่าหมัดมันไม่มีน้ำหนักเลยยยยยยย (นี่กูกลัวเด็กสลัมหุ่นเกือบๆ โปริโอมาปีกว่าๆ เหรอเนี่ย) ผมเลยรัวไม่ยั้งเลยครับ มันได้แต่เอามือกุมหัว ผมก็ใส่มันแบบม้วนเดียวจบ (มันแทบไม่ได้สวนเลย) จนมันต้องลงไปนั่ง ผมก็เตะซ้ำอีกที ถึงตรงนี้ว่ามันน่าจะอายมากๆ เพราะมันเรียกคนมาดูเยอะด้วย แต่แล้วครูประจำชั้นเดินมาเห็นพอดี ตะโกนว่าให้พากันไปห้องฝ่ายปกครอง ก็คือโยนงานนั่นเอง ผมก็ไปห้องฝ่ายปกครอง ครูฝ่ายปกครองก็ถามลวกๆ แล้วก็เรียกผู้ปกครองทั้งสองฝั่งมา พ่อผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเค้าปกติเค้าก็ไม่คุยกับผมอยู่แล้ว ส่วนผู้ปกครองของคนที่แกล้งผมคือโดนด่าแรงมากๆ เพราะแม่มันต้องปิดร้านรถเข็นส้มตำเพื่อมาเคลียร์ปัญหา

แล้วชีวิตความเป็นอยู่ผมที่โรงเรียนเริ่มดีขึ้น แต่กว่าจะเข้าสังคมได้ปกติก็สักพักเลย ส่วนไอคนที่แกล้งผมชีวิตเปลี่ยนไปจาก Hero to Zero จางเลย เรื่องนี้สอนผมว่าถ้าผมมีลูก ผมคงไม่หวังจะพึ่งพาครูให้มาดูแลลูกผมแน่นอน บางโรงเรียนเด็กไม่สามารถพึ่งพาผู้ใหญ่ได้เลย และการใช้กำลังกับพวกนี้มันแก้ได้ทันที+ตรงจุดกว่าการทำดีด้วย ถ้าตอนนั้นผมไม่ต่อยมันผมคงโดนแกล้งยาวๆ จนจบมัธยม จริงๆก็เสียดายที่ไม่ได้เล่นมันหนักกว่านั้น

ผมเคยโดนตอนเด็ก เวลามีของหายในห้องเพื่อนชอบชี้นิ้วมาที่ผม หาว่าเป็นขโมย

เพราะที่บ้านไม่ได้รวยเหมือนเพื่อนๆส่วนใหญ่

รร.ชายล้วน

ผมนี่โดนตอนประถม
บ้านผมค่อนข้างประหยัด ขนาดกางเกงตูดขาดแม่ยังเย็บซ่อมให้ ไม่ซื้อใหม่ ยกเว้นมันคับแล้ว
โดยเพื่อล้อประจำ ในใจผมก็คิดว่ามันน่าล้อตรงไหน

พอป.5 ทีนี้ลามยันพ่อ ผมเลยสติหลุดวิ่งไล่ต่อยคนที่มันแกล้งผมรอบโรงเรียนเลย แต่ก็ไม่ได้ต่อยอะไรแค่ให้รู้ตัวว่าเราเอาจริงและไม่ทนแล้วนะ จากนั้นก็คิดซะว่าคงไม่เจอคนนี้อีกแล้ว

ย้อนนึกกลับไปสมัยตอนเรียนประถม แล้วโคตรสงสารไอพวกที่โดนมาก ไม่ใช่โดนแบบ 2-3 คนมาบูลลี่นะ
บางคนโดนเพื่อนแทบทั้งชั้นบูลลี่ (บางคนเป็นโรคประจำตัว บางคนบ้านจน บางคนเป็นกระเทย) ส่วนน้าอยู่พวกที่อยู่เฉย ๆ
ส่วนไอพวกที่บูลลี่เพื่อนหนัก ๆ ต่อให้สมัยนั้นจะเป็นเด็ก หรือทุกวันนี้มันจะเปนคนดี ได้ดีแค่ไหนก็แล้วแต่
ก็ขอให้มันได้รับผลกรรมที่มันทำไว้กับคนอื่นสักวันเนอะ

จากประสบการณ์ ช่วงม1-3 จะเป็นช่วงที่การบลูลี่เยอะสุดซคงจะเปฌนเรื่องการกลั่นเเกล้งตามกลุ่มเพื่อน ที่เจอหลักไขมันบลีพคือไม่มีใครคุยด้วย เอาของไปโยนทิ้งหรือยเายเก้าอี้ออกจากห้องเรียน ไถตัง ที่เคยเจอ บอกครูภึงครูคนนั้นจะทำโทษเเละเรียกพบผู้ปกครอง ของคนที่เเกล้งสุดท้ายก็เหมือนเดิม ถ้าไม่ตอยโต้มันก็ยิ่งหนัก ทั้งเป็นคนเเกล้งช่วงนั้นต้องจำใจเเกล้งตามหัวหน้ากลุ่ม เเลพก็โดนเเกล้งตามที่บอก พอม 4-6 ถึงก็เริ่มคิดได้กันเยอะการเเล้วเริ่มน้อยลง
เมื่อก่อน ที่ผมเจอเห็นอกเห็นใจผมว่ามีมากกว่าสมัยนี้ ถ้าเป็นเด็กพิเศษที่อยู่ห้องผม ใครเอากล้ง โดนมองโบรวเลยเเม้เเต่ หัวโจกเอง

ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยโดนแกล้ง และไม่เคยคิดจะแกล้งใครเลย

ไม่ว่าจะสมัยเรียนปีไหน รุ่นผมจะมีแต่คนนิสัยน่ารักตลอด แต่มองไปรอบๆ รุ่นพี่ รุ่นน้อง แม่งมีพวกเรื้อนๆ ทั้งนั้นนะแบบแกล้งกันหนักมาก ทำร้ายร่างกายกันเลย รุ่นผมดันไม่มี

ถ้าเจอคนแบบเด๋อๆ หน่อย พวกเพื่อนผมก็จะชอบไปชวนคุยด้วยเล่นด้วยมากกว่า แต่ไม่แกล้งแน่ๆ

ห้องผมจะมีพวกที่ชอบ เล่นบอร์ดเกม การ์ด ต่างๆ ชอบดูอนิเมะที่มันแบบไม่ใช่ปกติ ผมกับเพื่อนๆ ก็ชอบไปยืนดู ดูไปดูมา วันตลาดนัดโรงเรียน ไปซื้อมาเล่นด้วย โดนตบยับเลย

สมัยประถมผมเรียนโรงเรียนวัด โดนเพื่อนแกล้ง/ล้อ ไอกุ้งแห้ง ไอจืด ไอขาตะเกียบ ไอลูกตุ๊ด ตั้งแต่เด็ก

เพราะบ้านจนแต่เรียนดีได้ทุนบ่อย ครูเอ็นดูเป็นพิเศษ

พอเข้ามัธยมโรงเรียนมีชื่อ อยู่ห้องคิง เหมือนเปลี่ยนโลกเลย เด็กแต่ละคนสะท้อนถึงการถูกเลี้ยงดูมาจากครอบครัวที่ดี

แต่แผลในใจมันไม่เคยหายไป ผมไม่กล้าขอทุน ไม่กล้าบอกใครว่าบ้านจนเด็ดขาด กลัวโดน Bully กลัวไม่เหมือนเพื่อน

ยังเป็นปมในใจจนถึงทุกวันนี้อยู่เลย

โดนครูศิลปะชอบให้เป็นแบบหุ่นนิ่งให้เขาวาด พอวาดเสร็จเพื่อนในห้องขอครูก็เอาผลงานไปถ่ายเอกสารแปะไว้หน้าประตูห้องพร้อมข้อความล้อเลียนเชิงประกาศจับ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ารูปถูกเอาไปแปะไว้หน้าห้อง ใครเดินผ่านก็ขำกันสนุกสนาน ทุกวันนี้จำชื่อนามสกุลทั้งครูทั้งเพื่อนได้ขึ้นใจอ่ะ

ส่วนตัว สมัยเรียน จำไม่ได้
ต้องช่วยคนที่ถูกบุลลี่(บอกครู)นะ คือคนโดนจะรู้สึกแย่มากนะ

มาถึงตอนที่เราเป็นผู้ใหญ่ อะไรที่ไม่ใช่ เช่น หวยฯ ขับรถผิดกฎจราจร เก็บเงินกู้ดอกโหดเรียกไปทำร้าย(ยังมีไหม?) ฯลฯ ก็ต้องจัดการอะไรบางอย่าง ได้หรือไม่ก็เฉยไม่ได้

เคยไปเล่นบาสตอน ม4 แล้ว ม5 หมั่นไส้เพราะผมใส่เจลมาวันนั้น(แค่นี้จริงๆ) เดินมาจิกผม แล้วเอาตีนเหยียบหลัง ผมก็ไม่กล้าทำไรเพราะมันมาเยอะ เลยยอมๆ ไป ตกเย็นเลยไปบอกพี่ที่รู้จัก ม5 แต่คนละห้องกับมัน พี่เขาบอกถ้าโดนครั้งหน้าบอกด้วย

ผ่านไปสัก 2-3 วันเอาอีก ผมเลยบอกว่าตัวๆ ได้ไหมครับ บอกไม่เอาเว้ย แถมตบหน้าผม จิกหัวหนักเลย บอกมึงสู้เหรอ พอจบเลยเดินไปบอกพี่ พี่ผมก็แฟร์ๆ นะบอก ให้มันต่อย 1-1 กัน สรุปไอ้นั้นหน้าเหวอเลย บอกไม่เอาไม่ยอมต่อย ผมเลยเดินไปต่อยเลย แต่โดนไม่เต็ม ฟัดกันอยู่แปบนึงรู้แต่เสื้อนักเรียนมันขาดติดมือมาครึ่งนึงเลย แล้วมันก็เดินหนีไปเลยจากนั้นก็ไม่เจอมันอีก

ผมเคยโดนแกล้ง ตอนอนุบาล โดนพวกลูกครู แกล้ง เอา สมุด เอา ดินสอ กระเป๋า รองเท้าไปซ่อน พอจะเรียนไม่มีอุปกรณ์จะโดนครูดุ ผมไม่อยากไป รร. เลยเล่าให้แม่ฟัง แม่เลยไปจัดการ ยังโชคที่ รร. เค้าจัดการกับกลุ่มเด็กพวกนี้ทันที รวมไปถึงแม่ที่เป็นครูของเด็กพวกนี้จัดการลูกตัวเองหมด ตอนนี้ถ้าผมมีลูก ผมคงสอนลูกให้ไปบอกครูก่อน ถ้าครูไม่ฟัง จัดการไม่ได้ ก็ให้หมัดตรงใส่หน้ามันเลย แล้วเรียก ผปค ก็ได้ ผมจะได้ด่า ผปค ของคนที่มัน bully ลูกเราต่อหน้าลูกมันนะแหละ จะด่าให้หมด เลยตั้งแต่ครูยัน เด็ก ยันพ่อแม่มัน

ประถมโดนแกล้งบ่อย แต่ก็ไม่ยอม โมโหก็ซัดกลับหมด

โดนเยอะๆ จากกะเทยคนนึง ต้องวิ่งไล่ตีมันประจำ พอจับตัวได้ก็ทำท่าสำนึกผิด อีกวันก็มาแกล้งอีก

ช่วงประถมเยอะสุด

พอขึ้นมัธยมไม่มีเลย

สังคมดี อาจเพราะเป็นห้องเด็กตั้งใจเรียน

แม่งอยู่ที่การสั่งสอนของพ่อแม่จริงๆเรื่องนี้

เท่าที่เห็นมา ปัญหาคือพวก bully มักจะมีหลายคน
พอเด็กที่โดน bully คิดจะสู้ ก็ไม่มีใครช่วย

เนื่องจาก

กลัวพวก bully เปลี่ยนเป้าหมายมาแกล้งพวกเขาเอง
ถ้าคนที่เข้าข้างเด็กที่โดน bully มีน้อย
เสียงของพวกเขาก็จะช่วยเด็กโดน bully ไม่ได้
ครูเลือกที่จะเชื่อกลุ่มของเด็ก bully มากกว่า
เพราะพวกมันมีหลายเสียง

บางทีพอพวกเขาคิดจะสู้ด้วยกำลังแล้ว
กลายเป็นพวกเขากลายเป็นฝ่ายผิดซะเอง
โดนทำโทษจากห้องปกครองไปด้วย
เด็กพวกนี้ก็เลยรู้สึกไม่ยุติธรรมไง

ทางที่ดีโรงเรียนควรติดตั้งกล้องวงจรปิดให้ทั่วถึง
เพื่อที่จะเป็นหลักฐานในการช่วยเหลือพวกเขา