ใครเคยมีประสบการณ์การทำงานหรือชีวิต เกี่ยวข้องกับประโยคนี้บ้างมั้ยครับ อยากอ่านอยากแชร์กัน
สมัยผมทำงานใช้ทุนราชการ ผมเคยมีประสบการณ์ สรุปสั้นๆคือ มีหมอแก่ในรพ.ออกตรวจผู้ป่วยนอก แล้วแกเป็นคนตรวจช้า คนไข้ที่มารอคิวก็ล้น เลยสี่โมงครึ่งทุกวัน หลังๆแกเลยโดนร้องเรียนอยู่บ่อย พยาบาลหน้าห้องก็โดนด่าบ่อย ผมก็สงสาร ตอนนั้นผมเป็นหมอใหม่ๆก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว รู้แค่ว่าเราอยากกลับบ้านเร็ว เราก็เลยบอกว่า เอาคนไข้ที่รอมาแบ่งห้องผมก็บ้างก็ได้ สักสี่ห้าคน จะได้รีบกลับบ้านกัน ทำไปทำมา ไอ้หมอนั่นแทนที่มันจะสำนึก พอสี่โมงมันเดินออกจากห้องตรวจกลับบ้านเฉย คนไข้เหลือหน้าห้องมันมากองห้องผมแทน พยาบาลก็ลำบากใจเดินมากระซิบว่า หมอห้องนั้นกลับบ้านตั้งแต่สี่โมงแล้ว แทนที่ผมจะได้กลับไว กลับเลิกช้ากว่าเดิมอีก แถมหมอคนอื่นก็โดนไอ้แก่นี่ทำใส่หมด เดือดร้อนกันไปหมด ประมาณนี้ละกัน

บ้าไปแล้วว ท่านทำแบบนี้ผิดทุกทางเลย ตั้งแต่หักหน้าเพื่อนร่วมงาน
จนถึงดิสทรัปงานคนอื่น ถ้าเป็น บ. ทำแบบนี้ kpi เพี้ยนกระจายเลย

ตอนสมัยทำงานใหม่ๆ เคยพลาดให้รุ่นพี่ติดรถกลับบ้าน

หลังจากนั้นแม่งเหมือนกลายเป็นคนขับรถ ต้องไปส่งมันทุกวัน

ผ่านไป 2 อาทิตย์ไม่ไหว บอกว่าย้ายคอนโดใหม่ ไม่ได้อยู่ทางเดียวกับพี่แล้ว

เคยย้าย office มันไม่ใช่หน้าที่ของ IT เป็นหลักใช่ไหม แต่เปล่าเลยเวลามาดู vendor ทุกคนเงียบหมด ติดต่อใครไม่ได้เวลามีคำถามจาก vendor ผมเลยต้องดูทุกอย่างให้เค้า แล้วพวกนั้นก็มาพูดหล่อๆ ตอน office เสร็จแล้ว เอาความชอบไปไม่พอ ดันตินุ่นโน่นนี่อีก ทั้งๆ ที่งานเป็นของเค้าไม่ใช่ของผม ป้ายชื่อบริษัท ??? ไม่น่าใช้งานของ IT สีผ้าม่าน ก็ไม่น่าใช่ ตู้เก็บของ ก็ไม่น่าใช่อีก แต่มาตามที่ผมว่าจะเสร็จวันไหน

ผมเลยสัญญกับตัวเองเลยว่า ชาติของแค่นี้พอละ

เคยครับ ทำเกินหน้าที่เพราะมีน้ำใจ แต่น้ำใจมีให้ได้กับคนที่มีสำนึก และรู้คุณค่าน้ำใจเราครับ

แต่เคสท่าน ผมว่าไม่ควรทำครับ เพราะว่าถ้าผมเป็นคนไข้ นัดหมอคนไหนผมก็ควรได้พบหมอคนนั้น น้ำใจของท่านดีครับ แต่ผมว่าแสดงออกแบบอื่นดีกว่า

ท่านทำถูกแล้วครับ เป็นหมอ เมื่อมีคนไข้อยู่ตรงหน้า ก็ต้องรักษา
คิดซะว่าทำเพื่อคนไข้ครับ เป็นหมอก็ต้องรักษา ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่มีอะไรน้อยกว่านั้น

เหมือนประโยคที่เขาพูดๆกันอะ

ท่านต่อยหน้าคน 99 ครั้ง แต่ครั้งที่ 100 ไม่ต่อย เขาจะขอบคุณ
แต่ถ้าท่านให้ข้าวคนกินฟรี 99 ครั้ง แต่ครั้งที่ 100 (เขาจะอิ่ม ทุ้ย) ท่านไม่ให้ เขาจะเกลียดท่าน

ตอนนั้นจบใหม่ครับ ไฟแรงอยู่ ยังไม่ค่อยรู้ระบบ
คนไข้ที่มาเป็นคนไข้ใหม่ ไม่ใช่คนไข้นัดหมอคนนั้น
พูดง่ายๆคือ ถ้าเคลียร์ไม่หมดรอบ ก็ไม่ได้กลับบ้านครับ
ถ้าคนไข้นัดของใคร อันนี้นี่ไม่ยุ่งกันอยู่แล้ว

ที่เก่าครับ ทำทุกอย่าง งานทุกเองยังไม่เสร็จ เขาขอความช่วยเหลือถามว่าว่างไหม เจือกตอบว่างไปช่วยเขา

จนงานเขาเสร็จ แต่ของเรางานค้าง คนมาตาม ทำไมช้า โน่นนี่นั่น หลังเริ่มไม่ช่วยก็จะตึงๆ ใส่ แต่ยังต้องทำงานด้วยกัน

พอมาที่ใหม่ รู้ทะลุหมดแล้ว วางตัวยังไง ระบบงานเป็นยังไง ใครนิสัยแบบไหนรับมือยังไง ตอนนี้ไม่มีใครยุ่งกับเราเลย

เพราะงานเราเคลียไว ออกเร็ว ไม่มีใครตาม แต่ก็ไม่มีใครกล้าใช้ นอกจากหัวหน้า ใจนึงก็ขอบคุณที่เก่าสอนให้เราแข็งแกร่ง

สมัยเริ่มทำงานใหม่ๆ

คำคม > ถ้าเหยียบไม่ถึงพื้น ก็กระโดดไม่ได้ <

พอทำงานไปสักพัก

คำคม > แต่ถ้าเหยียบเพื่อนร่วมงานแทน จะกระโดดได้สูงกว่า <

โหจารย์
ต้องไปขมับไอ้หมอนั่นซักทีละฮะ

ผ่านการทำงานมากกว่า 10 ปี ทำให้รู้ว่า งานใครงานมัน ไม่ต้องช่วย
ถ้าช่วย จะต้องช่วยไปตลอด หลังจากนั้นถ้าไม่ช่วย โดนด่ายับ
ฉะนั้น ไม่ช่วยดีกว่า

ช่วยเหลือคนอื่น โดนชักดาบบ้าง ให้1ขอ2ให้2ขอ3ไปเรื่อย พอมาลองคิดๆดูเราจะไปช่วยคนอื่นทำไมทั้งที่เรายัง

ไม่มีเงินเกษียนไม่มีบ้าน ก็เลยไม่ช่วยหรือช่วยนิดเดียวจริงๆ เพราะบรรลุละว่าคนที่ลำบากคือคนที่มีเมื่อไม่พร้อม

หรือคนในครอบครัวเค้ามีเมื่อไม่พร้อม เค้าควรรับผิดชอบชีวิตเค้าชีวิตครอบครัวเค้าเอง

ทุกอย่าง ทำให้ minimum หมดสำหรับผม

ไม่เอาเปรียบใคร ไม่ไปเอาเปรียบคนอื่น ใจดีเกินไม่ดีหรอกครับจริงๆ

ปัญหาต่อเนื่องในระบบราชการที่ผู้บริหารไม่กล้าให้โทษใคร คนมีปัญหาอยู่ในองค์กร ก็ต้องทนๆ เอา
นำพามาซึ่งเกราะป้องกันตัวเอง ซึ่ง "อย่าใจดีจนเกินไป มันจะกลายเป็นหน้าที่ของเรา" ก็เป็นวิธีนึง