ขอระบายไม่คิดว่าโตขนาดนี้แล้วจะร้องไห้เป็นหมาได้ทุกวันตลอด1สัปดาห์
เริ่มจากเก็บแมวเล็กได้จากถนน เหมือนจะโดนรถเฉี่ยวชนขาขวาทั้งหน้าหลังค่อนข้างเยิน หมอก็ช่วยดูให้ ลุ้นกันไป สรุปกลับมาเดินวิ่งได้ปกติไม่พิการ
ตอนแรกก็ดีใจที่บ้านมีอยู่แล้ว2ตัว จะได้มีเพื่อนเพิ่ม สรุปตรวจเลือดเป็นลิวคีเมียตั้งแต่เกิด อายุน้องจะไม่ยืน ตอนนั้นก็ทำใจไว้แล้วว่าอยู่ด้วยกันสัก2-3ปีก็ยังดี ได้มีบ้านอยู่ แต่จะต้องอยู่แยกกับตัวอื่นๆ
น้องอ้อนมากกก ตะโกนเรียกทุกครั้งที่จอดรถเข้าบ้าน ออกจากห้องนอนก็มายืนรอ ชอบวิ่งมากระโดดให้อุ้ม ชอบขี่คอ ร่าเริงสุดๆ เข้าใจว่าถ้าเขาไม่เครียดภูมิไม่ตกก็จะแข็งแรงดี เพราะผมเลี้ยงปิดด้วย เป็นตัวเดียวเลยที่ผมไป ตจว ก็จะพาไปด้วย

อยู่ด้วยกันมาปีเดียว อยู่ดีๆกลางเดือนที่แล้วผมอุ้มแล้วสังเกตุที่คอซ้ายมีลูกกลมๆปูดออกมา + น้องกินน้อยลงในวันนั้น เลยพาไปหาหมอทันทัน หมอก็เจาะเลือด เก็บชิ้นเนื้อไปตรวจ สรุปคือน้องเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทำให้ต่อมน้ำเหลืองโต ผมตัดสินใจทำคีโมน้องทันที

คีโมเข็มแรกผ่านไปแค่2-3วัน ก้อนต่อมน้ำเหลืองลดลงจนแทบไม่รู้สึกแล้ว น้องกลับมากินข้าว เล่นกับผมบ้าง แต่เขาไม่โดด ไม่ขี่คอ ผมเข้าใจว่าเขาไม่สบายตัวอยู่เลยไม่เอะใจ

คีโมเข็มสองน้องมีอาการอ่อนเพลียมากจนผิดสังเกตุ นอนเยอะ กินน้อย ซึม ผมก็เข้าใจว่าเป็นผลข้างเคียงจากคีโม แต่พอผ่านไป2-3 อาการแย่ลงมากขึ้น ไม่ยอมกิน ไม่ค่อยเดิน ผมรีบพาไปหาหมอ สรุปที่ไม่กินเลยเพราะมีก้อนเนื้องอกที่ท้อง2ก้อน (ใหญ่1 เล็ก1) ผมตัดสินใจทำคีโมต่อเข็มสาม แต่ต้องรอวันเพราะมันจะติดกันเกิน

ถึงวันคีโมเข็ม3ผมรีบพาน้องไปแต่เช้า สภาพน้องแย่มาก แรงน้อยมากไม่ยอมกิน ผมบังคับป้อนไปก็อ้วกออกหมด พอไปถึงหมอเห็นสภาพบอกว่าน่าจะลามไปถึงไขกระดูกสันหลังแล้ว จมูกเริ่มซีด ทำเข็มสามต่อไม่ไหวแน่ๆ โอกาสรอดน้อยลงมาก ถ้าอยากคีโมต่อต้องถ่ายเลือด ทุกๆ3วัน5วัน เพราะค่าเลือดน้องตกไวมาก แต่ก็มีโอกาสแพ้เลือดด้วยนิดหน่อย แล้วต้องฉีดกระตุ้นภูมิอีกเรื่อยๆอีก6เข็ม ต้องให้น้ำเกลือเรื่อยๆจนน้องดีขึ้น แล้วรีบทำคีโมกันต่อ โอกาสรอด40 ไม่รอด60

ผมเห็นสภาพน้องตอนนั้น กับขาเขาที่พามาทุกรอบโดนเจาะเลือด ให้น้ำเกลือ ให้คีโม จนเริ่มช้ำแล้วผมตัดสินใจไม่ไปต่อ ขอแค่ให้น้ำเกลือ

ทั้งๆที่เราก็รู้อยู่แล้วว่าเขาอยู่กับเราไม่ได้นาน แต่พอถึงเวลาจะจากกันแล้วผมโครตเสียใจ มานอนนอกห้องกับเขาแทบทุกวัน ร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นเขาเดินมานอนใกล้ๆแล้วร้องเรียก น้องอาการแย่ลงทุกวันๆ จมูก ปาก เท้าซีดไปหมด

จนเมื่อวานเป็นวันที่ผมคิดว่าน้องไม่ไหวแล้ว น้องมีอาการน้ำลายไหลแล้ว แต่เวลาเรียกเขาจะร้องตอบตลอดเวลาแม้เสียงจะเริ่มแหบแล้ว เขาจะไปนอนอยู่หน้าประตูบ้านตลอดเวลา จนแฟนผมกลับมาบ้านเขาก็ตะโดนเรียกด้วยเสียงแหบๆ ผ่านไปจน4ทุ่มผมรีบไปอาบน้ำแล้วลงมานอนจับมือน้องเขา แต่สังเกตุว่าเหมือนเข้าตาลอยมองไม่เห็นผมแล้ว ตัวกระตุกหน่อยๆ ผมรีบเรียกแฟนมาดูเพราะน้องน่าจะไปแล้ว น้องไปแล้วเขาจากไปอย่างสบายแล้ว แต่ผมยังนอนร้องไห้เป็นหมาข้างๆเขาตลอดทั้งคืนเลย ได้แต่คิดเสียใจว่าหรือเขาอยากสู้แล้วผมแม้งไปคิดแทนว่าน้องไม่ไหวแล้ว ผมตัดสินใจพลาดใช้ไหม อย่างน้อยๆเขาก็มีโอกาสสู้ โอกาสรอดอีก40%

วันนี้ผมจะพาน้องไปเผาแล้วครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ

เสียใจด้วยนะครับผม

ผมอยากเลี้ยงมากๆ แมวกับหมา แต่ผมชอบคิดชอบมองไปถึงวันที่ต้องจากไป
ผมค่อนข้างทำใจได้ยากแต่ถ้ามีโอกาสก็อยากมีสักตัวจะเลี้ยงให้ดีที่สุด

น้องหมาผมเลี้ยงมาเกือบ 10 ปีก็กลับดาวเมื่อวานครับ พี่สาวกะแม่โทรมาบอก เศร้า เพราะมันเป็นเด็กดี อ้อนไม่เก่ง แต่ก็ไม่ดื้อ เป็นตัวที่คนในบ้านอาจไม่ค่อยแสดงความรักมากเท่าไหร่ แต่ก็ดูแล เอาใจใส่ตลอด ปีที่แล้วแม่มันพึ่งจากไป มันคงไปอยู่กับแม่บนดาวแล้ว

เสียใจด้วยครับ ผมเข้าใจท่าน

ผมก็มีแมว3 ตัว แมวจร แม่มันมาคลอดทิ้งไว้ แต่ตายไปแล้วหนึ่ง หนีไปข้างนอกโดนหมาจรกัด ผมแค้นจนอยากจะวางยาหมาเลย แต่เมียบอกเขาอาจเกิดมาได้แค่นี้ ไม่ต้องไปสร้างบาปให้น้องอีก

รักเหมือนลูกทุกตัว แค่ไม่กินข้าวผมก็คิดไปต่างๆ นาๆ แล้ว ต้องพาไปหาหมอ อยากให้เขาอยู่นานๆ

แค่ดูเขาเล่น ทำตัวเอ๋อๆ ตลกๆ มาอ้อนเวลาหิวข้าว แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว

เสียใจด้วยครับ

ตัดสินใจไม่พลาดหรอกครับ

ต่อให้มีเงินเป็นล้านบางทีถึงเวลามันก็ต้องปล่อยครับ เพราะเขาอาจจะไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเกินต้านแล้ว

ท่านทำได้ดีที่สุดแล้วครับ คืออยู่กับเขาจนนาทีสุดท้าย

แมวผมตายคาอกมา 1 ตัว แก่กับโรคไต ผมฝังไว้ในสวนหน้าบ้านนั่นแหละ
อีกตัวเป็นแมวจรที่ช่วยมา ตัวนี้ไปตายที่คลีนิก แต่คืนก่อนหน้านั้นผมลงมานอนด้วย 2 คืน
ชัก หัด ตับวาย โรคแทรกซ้อนเยอะจัด ผมนอนกับเขาเหมือนเขาจะมาขอบคุณผม ผมแบบสัมผัสได้เลย ขึ้นมานอนด้วย เอาคางมาเกย มานอนบนอก

กฎของธรรมชาติเนาะ สัตว์เลี้ยง พูดไม่ได้ เหมือนเขาถูกสร้างมาให้เรารักที่สุด รักโดยไม่มีข้อแม้
และเขาก็รักเราแบบไม่มีข้อแม้เหมือนกัน

เศร้าใจ บ้านผม 7 ตัว ตัวนึงเปนไตกับเอดส์ ไม่รุ้จะไปวันไหนเหมือนกัน ดูแลทุกวันนี้ให้ดีที่สุด

เสียใจด้วยครับ

คุณทำดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องโทษตัวเอง บางทีการที่เขาจากไป น่าจะดีกว่าต้องทนทรมาน

บางทีอะไรที่ถึงเวลา ก้ต้องยอมปล่อยจริงๆครับ ตอนน้องหมาผมเสียไปปีที่แล้ว เป็นตัวที่รักมากด้วย ยื้อทุกทาง ทำทุกอย่างหมดหลายแสน แต่สุดท้าย ก้ยื้อ ไม่ได้ครับ เสียใจแค่อย่างเดียวในวาระสุดท้ายของน้อง น้องกลับต้องอยู่ในกรงให้น้ำเกลือ ไม่ได้อยู่บ้าน พิมไปแล้วจะร้องไห้

เสียใจด้วยนะครับ
เข้าใจหัวอกคนเลี้ยงแมวด้วยกัน

หมาผม 12 ปี อยู่กันมา กลับดาวไปหลังสงกานน้องเสียไปเองตอนตีสี่อยุ่ดีๆๆก้อมานอนตายข้างๆๆเราร้องไห้ได้อาทิตนึง พอเหนรูปหมาชิวาว่าแล้วนึกถึงตลอด ทุกวันนี้เกบเสื้อที่เขาใส่และรูปที่ถ่ายน้องไว้

เป็นกำลังใจนะครับ ของผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะอยู่ด้วยกันไปอีกนานไหม แต่ก็พยายามเต็มที่กับเค้าแหละครับ