อินเตอร์ทั้งคู่ครับ แค่คนละโรงเรียน

ต้องถามใจตัวเองแหละฮะ ว่าที่เราให้เงินเค้าเพราะ 1.เราอยากให้หลานได้เรียน (โดยไม่ต้องมาถูกจำกัดเรื่องการเงิน)

หรือ 2.เพราะอยากเป็นผู้ปกครองเค้าเอง เพราะคิดว่าพ่อแม่เค้าดูแลได้ไม่ดีเท่าเรา..

ถ้าเป็นแบบแรก มันก็เหมือนท่านให้เงินหลานไปกินข้าว กินหนมอ่ะฮะ เค้าจะเลือกกินอะไรก็เป็นเรื่องของเค้า เราแค่อยากให้เค้าไม่อด

แต่ถ้าเป็นแบบหลัง อันนั้นเหมือนเราเลี้ยงเค้าเอง จูงมือพาไปกินในสิ่งที่มีประโยชน์ เพราะเราเป็นผู้ปกครองเค้า ออกค่าใช้จ่ายให้เค้า

ถามผม ผมจะอยากเป็นแบบแรกมากกว่า เราไม่ได้อยากเป็นพ่อแม่ เป็นผู้ปกครองเค้าเอง ทุกอย่างก็ควรเป็นการตัดสินใจของเค้า

(เมื่อเค้ายังไม่บรรลุนิติภาวะ ก็จึงเป็นหน้าที่พ่อแม่แท้ๆตัดสินใจ อย่างมากเราก็แค่ออกความเห็น เค้าจะฟังแล้วทำตามมั๊ยนั่นอีกเรื่อง)

อีกอย่าง ผมไม่อยากรับผิดชอบอะไรในอนาคตด้วยฮะ สมมติพ่อแม่เค้ายอมเรา(ไม่งั้นเราไม่ออกเงินให้) เข้า รร.ตามที่เราสั่ง

แล้วซวยๆดันไปเจอสังคมใน รร.ที่เราก็คาดไม่ถึง เช่น เด็กเจอบูลลี่ หรือดันไปเข้ากลุ่มเด็กที่เกเร ไม่ตั้งใจเรียน ฯลฯ

กลายเป็นความผิดเราอีก (ทั้งๆที่จริงๆ เค้าไปเข้าอีก รร.ก็อาจเจอเหมือนกันก็ได้ แต่มันไม่เกิดขึ้นจริงงัย) เสียเงินแล้วยังต้องมาเสียใจอีก

ตามหลักก็ต้องตามใจเจ้าของเงินแหละ
ทุกวันนี้ผมกับแฟนก็ Support ค่าเรียนพิเศษของหลานอยู่
เราเป็นคนดูแลส่วนนี้ ก็ต้องให้เราตัดสินใจเด็ดขาด เลือกที่ที่เราคิดว่าโอเค

วางใจไหมคงไม่ครับ แต่อย่างที่บอก สุดท้ายเราไม่ได้อยู่กับเด็ก เราออกเงินก็จริงแต่ปัจจัยอื่นยังต้องให้คนดูแลจัดการ ยกเว้นว่า 2 รร.มันต่างกันมากจริงๆก็อาจจะคุยซีเรียสหน่อย แต่โจทย์ท่านคือสมมุติว่าดีอย่างดีเสียอย่างทั้งคู่ แบบนั้นถึงจะไม่วางใจแต่ผมก็คงเคารพการตัดสินใจเขา

ถ้าโจทย์เราคือนาคตที่ดีของหลานลองหาวิธีโน้มน้าวดูดีๆครับ ถ้าทำแบบข้อ 2 ผมว่าสุดท้ายคนรับกรรมคือหลาน จากดีมากดีน้อยจะกลายเป็นแย่ไปเลย

ข้อ1 แน่นอนครับ เราเป็นแค่ลุง/น้า/อา ส่วนเขาเป็นพ่อแม่ เขาย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจอนาคตของเด็กได้เต็มที่กว่า เพราะเขาเป็นคนเลี้ยงโดยตรง เขาต้องคิดมาดีแล้วว่าที่ไหนเหมาะสมกับลูกและสะดวกครอบครัวมากกว่า (ย้ำว่าเหมาะสมกว่านะครับ ไม่ได้หมายความว่าดีกว่า)
อย่าลืมว่าคนที่จะต้องใช้ชีวิตวัยเรียนนั้นไปอีกนานหลายปีคือเด็กคนนั้น ไม่ใช่ท่าน
และพ่อแม่เขาจะต้องรับผิดชอบชีวิตวัยเรียนของเขาไปอีกนานหลายปี ทั้งการดูแลรับส่ง สอนการบ้าน ค่าขนมอะไรต่าง ๆ

ส่วนเรื่องเงิน ก็ยังซัพพอร์ทอยู่ดี(ถ้าตั้งใจจะซัพพอร์ตแต่แรกอยู่แล้ว) เพราะสุดท้ายเราก็อยากให้หลานได้มีอนาคตที่ดี

ใหเพ่อแม่เค้าเลี้ยงเองครับ อยากช่วยแค่ไหนก็ต้องห้ามใจให้ได้
มีครั้งแรก ครั้งสองตามมา เหนื่อยใจแทนอนาคต