จำคดีศักดิ์ ปากรอ ฆ่าแขวนคอ5ศพครอบครัวหมอภาส ที่ราวบันไดบ้านเมื่อปี 2540 ที่สิงหนคร จ.สงขลาได้ไหมครับ
ผมจำใบหน้าตอนเขาไปฟังคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ให้ประหารชีวิต ในครั้งนั้นได้ดี
เขาเดินอมยิ้มออกมา เหลือบตามองไปทางบัลลังค์ด้วยหางตา แล้วตอนเดินออกมาจากห้องพิจารณาคดี แม้มือใส่กุญแจ เท้าใส่ตรวน แต่เขาเดินแบบคนยืดอก
จ้องตานักข่าวที่ถามความรู้สึกอย่างเย็นชา
เขายิ้มมุมปากนิดๆ แล้วมุดขึ้นรถควบคุมผู้ต้องขังกลับไปเรือนจำ
คดีนี้ผมได้ติดตามตั้งแต่เริ่มต้น ที่มีการพบศพในบ้านฝั่งสิงหนคร เนื่องจากที่เกิดเหตุอยู่ไม่ไกลจากบ้านผมที่จังหวัดสงขลา เพียงแค่นั่งแพข้ามฟากมาไม่ไกลก็จะถึงบ้านของหมอภาสที่เกิดเหตุ
ตอนเกิดเหตุมีนักข่าวและคนจำนวนมากไปมุงดูที่บ้านหลังดังกล่าว พร้อมกับความเศร้าสลดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและก่นด่าผู้ที่ลงมือฆ่าครอบครัวนี้อย่างเลือดเย็น
ก่อนที่จะจับนายศักดิ์ ปากรอ และเพื่อนของเขาที่เป็นคนขับรถมาด้วยกันได้
เขายอมรับเพราะจำนนด้วยหลักฐานทั้งทรัพย์สินที่เอาไป
และพยานที่เห็นว่าเขาไปในบ้านหลังดังกล่าวรอจนเจ้าของบ้านกลับเข้ามาทีละคนแล้วฆ่าจนเสียชีวิตทั้งหมดก่อนจะออกไป
หลังจากที่ผมมาทำรายการย้อนรอยก็ได้ลงไปสืบเบื้องหลังคดีนี้อีกครั้งหนึ่ง
ผมลงไปในบ้านหลังดังกล่าวอีกครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเป็นบ้านร้างไม่มีใครกล้าซื้อบ้านหลังนี้ต่อ ไม่มีคนกล้าเข้าไปอยู่ในบ้านหลังดังกล่าว
ผมไปสืบหาว่าอะไรคือสิ่งที่สร้างให้ศักดิ์ ปากรอเป็นฆาตกรในคดีนี้ และเรียนรู้การใช้เชือกในการผูกปมที่แขวนคอคนทั้ง 5 ในบ้านหลังดังกล่าวแบบยิ่งดิ้นยิ่งแน่น
จนได้ข้อมูลว่าในวัยเด็กเขาได้ไปอยู่กับน้าชายคนหนึ่งเป็นอดีตทหารพรานที่เกษียณแล้ว มีอาชีพรับจ้าง ชำแหละหมูอยู่ที่ฝั่งสิงหนคร
น้าชายของเขาบอกว่าตอนเด็กๆจะเห็นว่าน้าชายฆ่าหมูทุกวัน โดยเขา จะใช้เชือกผูกเป็นปมมัดที่ขาหมูทั้ง 4 ข้างก่อนที่จะใช้มีดปาดคอหรือกรณีที่กลัวว่าหมูจะมีรอยช้ำเลือดมาก
ก็จะมัดขาหมูทั้ง 4 ข้างด้วยเชือกที่เป็นปมพิเศษแล้วใส่ในตะกร้อที่ใส่หมูหรือที่เรียกกันว่ากรงใส่หมูจับหมูถ่วงน้ำให้ตายแล้วนำขึ้นมา
วิธีการนี้จะทำให้ไม่มีเลือดตกในเนื้อหมูซึ่งเขาเชื่อว่าศักดิ์ ปากรอ น่าจะเห็นวิธีการฆ่าแบบนี้มาตั้งแต่เด็กและคุ้นชินกับการจะทำดังกล่าว
แต่เขาไม่คิดว่าโตมาศักดิ์ จะใช้วิธีการดังกล่าวในการฆ่าคน
ส่วนนักจิตวิทยาเชื่อว่าการที่เด็กเห็นการฆ่าซ้ำๆๆในวัยเด็กไม่ว่าจะเป็นการฆ่าสิ่งมีชีวิตจะเป็นหมูหมากาไก่ก็ตาม
ถ้าหากไม่ได้การอบรมที่ดีพอโตขึ้นมาเด็กเหล่านี้อาจจะสะสมความรุนแรงและใช้การกระทำในลักษณะดังกล่าวเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องเอาตัวรอดหรือจำเป็น
คดีฆ่า 5 ศพที่ชลบุรีโดยนายป๋องและนายธง จึงเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ทำให้ผมต้องคิดถึงว่าอะไรที่อยู่เบื้องหลังการสะสมให้คนคนหนึ่งกลายเป็นฆาตกรเลือดเย็น
ฆ่าคนโดยไม่เกรงกลัวความผิดแล้วยังฆ่าต่อเนื่องได้หลายศพทั้งๆที่เพิ่งออกจากเรือนจำมา
คดีของศักดิ์ ปากรอแม้ว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์จะพิพากษาให้ประหารชีวิตแต่ต่อมาศาลฎีกาบรรเทาโทษให้เหลือจำคุกตลอดชีวิต
เขาติดคุกจริงเพียง 15 ปี แล้วเปลี่ยนชื่อนามสกุลออกไปใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดสงขลา
อีก 5 ปีต่อมาจึงถูกยิงเสียชีวิตที่หน้าบ้านพัก จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนยิง
แต่ช่วงที่ผมเคยไปสัมภาษณ์ที่ทำรายการย้อนรอยตำรวจนายหนึ่ง บอกว่านายศักดิ์ ปากรอ อาจจะไม่เหมาะที่จะอยู่ร่วมกับคนในสังคม
เพราะอาจจะแยกแยะ หรือยับยั้งชั่วดีไม่ได้
แต่ไม่คิดว่า นายศักดิ์ จะติดคุกจริงเพียง15ปีจากคดีที่เขาก่อ
และไม่คิดว่า คำที่ตำรวจนายนั้นพูดกับผมไว้ในรายการย้อนรอย คดีศักดิ์ ปากรอ จะเกิดขึ้นจริงในวันที่22 กุมภาพันธุ์ ปี2558

จตุรงค์ สุขเอียด / บรรณาธิการข่าว3มิติ


https://www.facebook.com/3mitinews/posts/pfbid02TDuYvTvSpdkmNLQWDre7JTjdwn4vKrTwQmiAfq6ytqLk4EfwegbFmwrXygG6TYcal

นางกิ้มอิ้น เปิดประตูที่ไม่ได้ล็อก พลางตะโกนร้องเรียกอยู่หลายรอบ นางกิ้มอิ้นจึงผลักประตูเปิดออกพลัน เสียงสรรพสิ่งรอบข้างเงียบสนิท แม่เฒ่ายืนตัวแข็งทื่อตาลุกโพลง พลางตะโกนร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพสยองเบื้องหน้า!

เจ้าหน้าท่ีตำรวจท้องถิ่นนำกำลัง เดินทางมายังจุดเกิดเหตุ โดยสภาพภายในบ้าน แม้แต่ตำรวจก็ยังอดตกตะลึงมิได้ เมื่อพบศพ 4 ศพ ห้อยเรียงกันอยู่ที่ราวบันไดทางขึ้นชั้น 2!

ศพแรกคือ นายประภาส เจ้าของบ้าน ส่วนอีก 3 ศพ เป็นลูกชาย ประกอบด้วย ด.ช.กัมปนาท บุญทวี อายุ 13 ปี, ด.ช.ปราบ บุญทวี อายุ 12 ปี และ ด.ช.ชัชวาลย์ บุญทวี อายุ 10 ปี ทุกศพอยู่ในสภาพใกล้เคียงกัน มีเชือกและผ้ารัดคอ มือ-เท้าถูกมัด และมีผ้ารัดปิดปาก ผูกเรียงกันที่ราวบันได

นอกจากนี้ ภายในห้องนอนใหญ่ชั้น 2 ยังพบศพ นางเจียมจิต บุญทวี เจ้าหน้าที่สาธารณสุข อ.ควนเนียง จ.สงขลา ภรรยาของนายประภาส และแม่ของเด็กทั้ง 3 คน สภาพศพถูกรัดคอด้วยเนกไท มีเชือกมัดมือมัดเท้า และปิดปาก


https://www.thairath.co.th/news/local/bangkok/1729980

ไม่ต้องย้อนไกล อันนี้เด็ดกว่าเยอะ

อดีตนักโทษประหาร ออกมาเป็นเซเลบ ออกทีวี ได้นางงามเป็นเมียอีกต่างหาก

“ตกเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์สะท้านจนต้องเข้าไปจองจำหลังกำแพงคุกนานหลายสิบปี
ชีวิตพลิกผันของ “บังมัด” วันชัย มะอินทร์

ตลอดชีวิตไม่เคยติดคุก ครั้งแรกเจอโทษประหารชีวิตเลยในคดีอุ้มนัยนา โคตรานนท์
ไปจากห้องเช่า ซอยตากสิน 4 แล้วรัดคอฆ่าทิ้งศพเปลือยใกล้น้ำตกเจ็ดสาวน้อย จังหวัดสระบุรี
และคดีอุ้มชาคริต ปุราธณานนท์ บริเวณสี่แยกไฟแดงใกล้ห้างดิเอ็มโพเรียม
นำตัวไปฆ่ารัดคออย่างโหดเหี้ยม ทิ้งศพเปลือยในป่าริมถนนรังสิต องค์รักษ์ ส่วนคดีอื่นยกฟ้อง”

หลังติดคุกนาน14 ปี 2 เดือน บังมัดรอดพ้นหลักประหารกลายเป็นนักโทษชั้นดีได้รับอิสรภาพออกมาเมื่อปี 2559

ประเทศกูมี

พึ่งได้รู้ประวัติ xxบังมัด xxxอิบอาย ยังมีหน้ามีตาในสังคม ออนไลน์ได้ เหอๆ

ประเทศที่มีทรงเอเป็นประชากรหลักก็แบบนี้แหละ

เอาอะไรกับประเทศนี้ที่คนยังฟังอดีตนักโทษฐานสนับสนุนเจ้าพนักงานของรัฐกระทำผิดในการยักยอกอ่านข่าวออกทีวีอยู่ทุกวัน

ผมก็ฟัง

ผู้พันตึ๋ง ล่ะ

อาจจะมุก แต่เอาคุณสรยุทธไปเทียบกับนักโทษกรณีฆาตกรรมผมว่าก็เกินไปนิดนึง คนเราผิดพลาดได้กันทั้งนั้นก็รับโทษไปตามกฏหมาย แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่ได้แน่ใจว่าถ้าไปอยู่จุดนั้นผมจะหักห้ามความโลภได้รึเปล่า แต่เรื่องฆ่าคนค่อนข้างมั่นใจว่าไม่น่าจะทำ มันคนละใจกันเลย

บอกตรง กูจะอ้วก

ผิดคดีอะไรก็ตามถ้าเข้าสู่กระบวนยุติธรรมจนจบแล้ว สังคมควรให้โอกาสแค่ไหน

อันนี้พูดยากกฎทางสังคมมันยังมีอยู่

ก็ต้นเรื่องมันคือคดีฆาตรรม เช่น สักปากรอ, ไอ้ป๋อง, หรืออย่างของเม้นบนเป็นบังมัด พวกนี้มันฆ่าคนมามากกว่า 1 ครั้ง ตามหลักอาชญากกรม พวกนี้มันฆาตกรต่อเนื่องแล้ว มันแก้อะไรยาก ควรขังตลอดชีวิตหรือประหาร ไม่ควรให้ออกมาปนกับสังคมแล้ว

แต่คุณโยงเอามาเทียบกับคดีทุจริต ซึ่งเมื่อเค้าได้รับโทษเสร็จแล้วปล่อยออกมาก็ไม่มีปัญหา

อีต้นข้าวหิวเงินจัดๆ

ญี่ปุ่นมีฆาตรกรกินคน
รอดคดีกลับญี่ปุ่น
กลายเป็นอินฟลูสายชิมอาหารเฉย