หมายถึงใช้ชีวิตมา เริ่มตกตระกอนความคิด เริ่มวางแผนชีวิต เริมเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น
ลดทอนความเสียดาย ความกลัวตายลงไปมากน้อยแค่ไหนครับ

ทำไมผมกลับกันหว่า

วัยรุ่นไม่กลัวตาย

ตอนนี้แหล่ะกลัวตายกว่าเดิมเยอะเลย

วัยรุ่น ไม่มีภาระ ทำอะไร ไม่ค่อยคิด

30-40+ เป็นวัยสร้างตัว สร้างครอบครัว มีภาระความรับผิดชอบเยอะขึ้น สิ่งที่เปลี่ยนไป

ด้านการเงิน
วางแผนเกษียณตั้งแต่10ปีก่อน tracking ความเป็นไปจากงบดุลส่วนตัว ทำทุกไตรมาส เพื่อรู้ว่าแต่ละปีเราใกล้เป้าหมายไปเท่าไหร่แล้ว
ระมัดระวังการใช่เงิน การลงทุนมากขึ้น

ด้านสุขภาพ
ออกกำลังกายมากขึ้น ใส่ใจในอาหารมากขึ้น อยากมีอายุยืน แบบแข็งแรง

ด้านความสัมพันธ์
ใจเย็นกับคนรอบข้างมากขึ้น โดยเฉพาะคนใกล้ตัว จากเมื่อก่อนเกรงใจคนอื่นแล้วชอบระเบิดอารมณ์คนใกล้ชิด ขับรถแบบใจเย็นมากขึ้น
อยากอยู่กับคนที่รักไปนานๆ พูดขอบคุณคนรอบตัวอยู่เสมอ

ความกลัวตาย ยังมีเหมือนเดิม แค่ตระหนักอยู่เสมอว่ามันอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด

ผมยังไม่เลข3 แต่ก็กลัวตุย เหมือนกันฮะ

ผมเติบโตในครอบครัวชนชั้นล่างที่ไต่ระดับขึ้นมาจากการทำงานหนักของพ่อแม่

ตอนเด็ก ๆ ค่อนข้างขัดสน อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีนัก
สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กเกเร สร้างปัญหาแก่ครอบครัวอยู่เนือง ๆ

ตอนนั้นผมไม่เคยกลัวตายเลยครับ

ในตัวเลือกที่ผมและเพื่อนรอบข้างมีคือ ชนอย่างเดียว

แต่พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ สังคมมันเปลี่ยนไป มันก็ค่อย ๆ ขัดเกลาเราให้เข้าใจโลก
ซึ่งก็นานนะครับ สามสิบปลาย ๆ ถึงละทิ้งอัตตาลง ยอมรับความโง่เขลา และความผิดพลาดในอดีต

ปัจจุบันผมไม่ได้กลัวตายในทางกายภาพครับ
ด้วยงานที่รับผิดชอบ เราก็เผชิญกับความป่วยไข้-ความตายเป็นเรื่องปกติ

แต่กลัวว่าตายแล้วภรรยาจะเสียใจ กลัวว่าจะไม่ได้ดูแลเขาให้ดีเหมือนที่เขาปฏิบัติแก่เรา และกลัวว่าไม่ได้ตอบแทนผู้มีพระคุณ ซึ่งก็แก่เฒ่าลงทุกวัน ผมพยายามวางแผนและใช้ชีวิตให้รอบคอบครับ เก็บหอมรอมริบไป เงินสำรองก็มีพอประมาณ ฉุกเฉินขึ้นมาภรรยาไม่ลำบากครับ

มีแต่ความคิดว่าตายเถอะ

แพลนรอแค่ให้พ่อแม่ไปก่อนเฉยๆในตอนนี้

กำลังเข้าใกล้เลข 4 ครับ ยอมรับว่ากลัวตายมาก ๆ
กลัวตายไม่ดี กลัวการตายของตัวเองเป็นภาระคนอื่น

ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องวางแผนการตายของตัวเองไว้ยังไง
แต่ก็ไม่ได้อยากอยู่จนตัวเองเริ่มเดินไม่ไหว เข้าห้องน้ำเองไม่ได้

ค่าครองชีพมันก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ เงินเก็บตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะอยู่ได้ถึง 60 หรือเปล่า
อีกมุมก็คิดว่าคงต้องทำมาหากินไปจนกว่าจะตาย

ผมก็เปนนะ เคยวางแผนไว้ว่าอยากอยู่ถึง 60-70 พอละ
ตอนนี้เลยเก็บตังไว้สำหรับการุณยฆาตที่สวิสกับแฟน ได้ไปพร้อมๆกัน
ไม่อยากอยู่แบบไม่มีแรง เป็นภาระ หรือเป็นโรคอ่ะ