หมายถึงใช้ชีวิตมา เริ่มตกตระกอนความคิด เริ่มวางแผนชีวิต เริมเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น
ลดทอนความเสียดาย ความกลัวตายลงไปมากน้อยแค่ไหนครับ

ทำไมผมกลับกันหว่า

วัยรุ่นไม่กลัวตาย

ตอนนี้แหล่ะกลัวตายกว่าเดิมเยอะเลย

วัยรุ่น ไม่มีภาระ ทำอะไร ไม่ค่อยคิด

30-40+ เป็นวัยสร้างตัว สร้างครอบครัว มีภาระความรับผิดชอบเยอะขึ้น สิ่งที่เปลี่ยนไป

ด้านการเงิน
วางแผนเกษียณตั้งแต่10ปีก่อน tracking ความเป็นไปจากงบดุลส่วนตัว ทำทุกไตรมาส เพื่อรู้ว่าแต่ละปีเราใกล้เป้าหมายไปเท่าไหร่แล้ว
ระมัดระวังการใช่เงิน การลงทุนมากขึ้น

ด้านสุขภาพ
ออกกำลังกายมากขึ้น ใส่ใจในอาหารมากขึ้น อยากมีอายุยืน แบบแข็งแรง

ด้านความสัมพันธ์
ใจเย็นกับคนรอบข้างมากขึ้น โดยเฉพาะคนใกล้ตัว จากเมื่อก่อนเกรงใจคนอื่นแล้วชอบระเบิดอารมณ์คนใกล้ชิด ขับรถแบบใจเย็นมากขึ้น
อยากอยู่กับคนที่รักไปนานๆ พูดขอบคุณคนรอบตัวอยู่เสมอ

ความกลัวตาย ยังมีเหมือนเดิม แค่ตระหนักอยู่เสมอว่ามันอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด

ผมยังไม่เลข3 แต่ก็กลัวตุย เหมือนกันฮะ

ผมเติบโตในครอบครัวชนชั้นล่างที่ไต่ระดับขึ้นมาจากการทำงานหนักของพ่อแม่

ตอนเด็ก ๆ ค่อนข้างขัดสน อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีนัก
สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กเกเร สร้างปัญหาแก่ครอบครัวอยู่เนือง ๆ

ตอนนั้นผมไม่เคยกลัวตายเลยครับ

ในตัวเลือกที่ผมและเพื่อนรอบข้างมีคือ ชนอย่างเดียว

แต่พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ สังคมมันเปลี่ยนไป มันก็ค่อย ๆ ขัดเกลาเราให้เข้าใจโลก
ซึ่งก็นานนะครับ สามสิบปลาย ๆ ถึงละทิ้งอัตตาลง ยอมรับความโง่เขลา และความผิดพลาดในอดีต

ปัจจุบันผมไม่ได้กลัวตายในทางกายภาพครับ
ด้วยงานที่รับผิดชอบ เราก็เผชิญกับความป่วยไข้-ความตายเป็นเรื่องปกติ

แต่กลัวว่าตายแล้วภรรยาจะเสียใจ กลัวว่าจะไม่ได้ดูแลเขาให้ดีเหมือนที่เขาปฏิบัติแก่เรา และกลัวว่าไม่ได้ตอบแทนผู้มีพระคุณ ซึ่งก็แก่เฒ่าลงทุกวัน ผมพยายามวางแผนและใช้ชีวิตให้รอบคอบครับ เก็บหอมรอมริบไป เงินสำรองก็มีพอประมาณ ฉุกเฉินขึ้นมาภรรยาไม่ลำบากครับ

มีแต่ความคิดว่าตายเถอะ

แพลนรอแค่ให้พ่อแม่ไปก่อนเฉยๆในตอนนี้

กำลังเข้าใกล้เลข 4 ครับ ยอมรับว่ากลัวตายมาก ๆ
กลัวตายไม่ดี กลัวการตายของตัวเองเป็นภาระคนอื่น

ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องวางแผนการตายของตัวเองไว้ยังไง
แต่ก็ไม่ได้อยากอยู่จนตัวเองเริ่มเดินไม่ไหว เข้าห้องน้ำเองไม่ได้

ค่าครองชีพมันก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ เงินเก็บตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะอยู่ได้ถึง 60 หรือเปล่า
อีกมุมก็คิดว่าคงต้องทำมาหากินไปจนกว่าจะตาย

ผมก็เปนนะ เคยวางแผนไว้ว่าอยากอยู่ถึง 60-70 พอละ
ตอนนี้เลยเก็บตังไว้สำหรับการุณยฆาตที่สวิสกับแฟน ได้ไปพร้อมๆกัน
ไม่อยากอยู่แบบไม่มีแรง เป็นภาระ หรือเป็นโรคอ่ะ

เล่าเป็นอุทาหรณ์แล้วกันครับ

อ้างอิงจากชีวิตจริง

เมื่อตอนเรียนมหาลัย ตอนนั้นกำลังซ่าเลย

เพื่อช่วยไปไหนไปกัน ถ้าไปกับเพื่อนจะไม่ค่อยกลัวตาย

แต่ถ้าเล่นเลนกลาง ก็เสียวๆเหมือนกันครับ ตายบ่อยๆเดี๋ยวเพื่อนด่าว่านูป

40 พอดี หนี้บ้านจะหมดแล้ว (ไม่รีบโปะ เพราะเอาไปลงทุน ได้มากกว่าดอกที่เสียอยู่ตอนนี้)
ลูกไม่มี เงินเก็บก็เก็บเผื่อใช้ตอนเกษียณ วางแผนเพิ่มเงินส่วนนี้อยู่เรื่อยๆ
กลัวตายมั้ยก็ยังกลัวครับ ไม่อยากไปก่อนพ่อแม่
แต่ถ้าพ่อแม่ไปแล้ว ก็อยากไปก่อนเมีย

ล่าสุดเห็นว่าอีกไม่กี่เดือนจะหมดหนี้แล้ว เพิ่งนั่งคุยจริงจังกับภรรยาว่า
ตัวผมเองมีเงินเก็บไว้ที่ไหนบ้าง เผื่อผมตุยก่อนเค้า
เขียนพินัยกรรมฝากไว้ทั้งน้องสาวและภรรยาแล้วด้วย ถ้าตุยเงิน ทรัพย์สินส่วนไหน ไปที่ใคร

ตอนนี้คือลดทอนความอยากลงไปเยอะ ไม่ได้อยากได้อยากมีเหมือนแต่ก่อน
จะกด switch 2 มาเล่นเกม ตอน 7.7 ยังไม่เอาดีกว่า กลัวเล่นไม่คุ้ม
ออกกำลังกายเยอะขึ้น เลือกกินของดีๆเยอะขึ้น
งานอดิเรก ตัดไม้ตัดหญ้ารอบบ้าน กับถ่ายรูป
วันหยุดหลายครั้ง ออกไปถ่ายรูป เข้าไปในเมืองบ้าง ออกชานเมืองถ่ายคน ถ่ายทุ่งนาบ้าง

น้องสาวมีแผนมีลูกปีหน้า ก็รอเลี้ยงหลาน

วัยรุ่นไม่เคยกลัวตาย ทำอะไรบ้าๆชิบหาย

พอ 30 แม้แต่ไปที่สูงยังกลัว ไม่กล้าเล่นแม้แต่ของเล่นหวาดเสียว ชิงช้าสวรรค์ยังไม่อยากจะขึ้น

อะไรเสี่ยงผมกลัวหมด แปลกมาก

พึ่ง 30 ปีนี้ครับ โคตรกลัวตายเลยจริงๆ เหมือนเราปั้นชีวิตจากที่ไม่มีอะไรจนขึ้นมาดีแล้วอะ ถ้าเสียไปคงเสียดายมากๆ

ตอนวัยรุ่นช่วง 15-20 ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย ไปสุดทุกเรื่อง เหมือนกลับจากอีกคนเป็นอีกคนไปเลย ตอนนี้กลายเป็นคนติ๋มๆเป็นคนแบบที่ตัวเองเคยไปแกล้งตอนเด็กๆเลย แต่ผมก็แฮปปี้นะ สบายใจไปอีกแบบดี

วันก่อนไปฟิตเนสกับน้องที่ออฟฟิศ ถอดเสื้อมา ผมมีรอยโดนฟันที่เอว กับยาวๆกลางหลัง 2 รอย ต้องเล่ากันยาวเลย