ถึงราคาจะแพงเช่น ไป-กลับกทม.-เชียงใหม่ 1000-1500 แต่บริษัทมันก็คือคนมาทำงานครับ มันมีอะไรที่มากกว่าต้นทุน

เช่น คนเก่งก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอยากอยู่บ้านกับครอบครัว แลกกับการทำงานเมืองใหญ่ > บริษัทก็ไม่ต้องทนเอาคนที่ไม่เหมาะมาทำงาน > พอคนรายได้สูงได้รับเงินจากเมืองใหญ่แต่เอาไปใช้ในเมืองรองมันก็สร้างเศรษฐกิจใหม่อีก

สำหรับบริษัทเค้าจ่ายเงินเพิ่มได้นะ ถ้าได้คนทำงานที่เสถียร แถมไอ้การจ่ายค่ารถไฟมันก็ไปสร้างงานเหมือนกัน มันไม่ได้จ่ายเปล่าๆ นอกจากนี้ยังทำให้ใช้พื้นที่คุ้มอีก เพราะเมืองใหญ่อย่าง กทม. หลายๆส่วนเอามาทำที่อยู่อาศัยมันก็ไม่ค่อยคุ้มและแพง(ต้นทุนการใช้ชีวิตพื้นฐานควรจะถูก)

นี่ยังไม่รวมเรืองขนของอีกนะ การ arbitrage มันจะน้อยลง ราคาของมันจะถูกปรับในสมมาตรกันทั้งประเทศง่ายขึ้น ของบางอย่างแค่ขนไปอีกพื้นที่ได้เร็วพอมันก็แก้ปัญหาได้หลายเรื่องแล้ว ทั้งเรื่องล้นตลาดทั้งเรื่องขาดตลาด

เอาไรมาก ถนนยังทำแล้วทำอีก งบไปลงกะถนนซ่อมมันอยู่นั่นล่ะ ถ้าระบบรางเสร็จ ไม่ต้องซ่อมบำรุงบ่อยเหมือนถนนแน่ๆ พวกรถส่วนตัวก็น้อยลงไป เสียประโยชน์หลายส่วนเลยทีเดียว ประเทศนี้ถ้ามันไม่ทำอะไรดีๆอย่างที่ควรทำ มีอย่างเดียวเรื่องผลประโยชน์ล้วนๆ

โดยส่วนตัว ในมุมการเดินทาง ผมไม่เคยเห็นด้วยกับระบบรถไฟความเร็วสูงในประเทศนี้ ณ ตอนนี้เลยนะฮะ

ไม่ใช่เพราะมันไม่ดีนะ แต่เพราะเราเลือกสนใจแต่เส้นเลือดใหญ่โดยแทบไม่ได้สนใจเส้นเลือดฝอยเลย

ลองเทียบกับประเทศที่ประสบความสำเร็จในระบบรางเป็นอันดับต้นๆคือญี่ปุ่น ไม่ใช่แค่เค้ามีชินกังเซนแล้วคนจะยอมเสียเงินขึ้น

แต่เพราะการเดินทางจากบ้านก่อนจะเปลี่ยนสถานีเพื่อขึ้นชินกังเซน และการต่อสายหลังสุดสายชินกังเซนเพื่อไปถึงที่หมายปลายทาง

มันครบวงจร เค้าสร้างระบบเส้นเลือดฝอยให้แข็งแรง ก่อนบายพาสเส้นเลือดใหญ่เพิ่มความเร็วเพื่อวิ่งข้ามเมืองกันได้สะดวกยิ่งขึ้น

ย้อนกลับมาที่ไทย ไม่ต้องถึงกับไฮสปิดเทรนใน ตจว.นะฮะ เอาแค่ขึ้น BTS ใน กทม.เนี่ยแหละ ผมเป็นคนนึงที่เบื่อการขับรถ ชห.

ถ้ามีต้องติดต่อธุระใน กทม.นานๆทีผมจะเปลี่ยนเป็นขึ้นขนส่งสาธารณะไป (รวมทั้ง BTS) แล้วพบว่าแม่งเหนื่อยกว่าเดิมมากๆ

กว่าจะหาทางเพื่อไปขึ้นสถานีได้ ต่อรถเมล์ สองแถว ซึ่งไม่สามารถคุมเวลาได้เลย สุดท้ายต้องไปจบที่วินมอไซค์ ไม่ก็แทกซี่

(นี่ขนาดว่าคอนโดก็อยู่ติดถนนนะ ลองบ้านหลายๆคนอยู่ในซอยลึกๆนี่ยากกว่าผมอีก) แล้วจบกับความรู้สึกว่ากูจะเหนื่อยขนาดนี้ทำไม

ทุกวันนี้คนยอมขึ้น BTS หลักๆไม่ใช่เพราะมันสะดวก แต่เพราะเค้าไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ขึ้นก็ต้องนั่งแทกซี่หรือขับรถส่วนตัวซึ่งแพงกว่า

แล้วลองคิดว่าสุดท้ายถ้ามีรถไฟความเร็วสูง และมันราคาไม่ต่างจากสายการบินโลว์คอสต์ (ที่ญี่ปุ่นก็ราคาแบบนี้เหมือนกัน)

คนแรงงาน(ไม่ได้มีฐานะที่จะขึ้นเครื่องบินทุกวัน) ก็ไม่มีปัญญาใช้ ส่วนคนมีฐานะส่วนใหญ่ก็ไม่ใช้อยู่ดี กูจ่ายเงินขึ้นเครื่องดีกว่า

นั่งเลาจ์รอเช็คอินได้ เรื่องเวลาไม่ใช่ปัญหา จะเสียเงินเท่าๆกันแล้วสุดท้ายก็ลำบากต้องหารถต่อ เพื่อไปปลายทางอยู่ดีทำไม

แน่นอนว่ามันอาจจะไม่ทุกคนที่คิดแบบนี้ บางส่วนคงยอมเสียเงินขึ้นแหละ แต่ถ้ามันไม่มากพอ รายได้มันไม่คุ้มทุนค่าดำเนินการ

เอกชนก็คงไม่สนใจจะเข้ามาทำ ให้รัฐทำเองมันก็เจ๊งแบบการรถไฟ กลายเป็นภาระภาษีของประชาชนอีก

จุดจบประเทศไทย สุพจน์ ไข่มุกต์ ป่านนี้ตายห่ายัง

ไม่ต้องความเร็วสูงก็ได้ แต่ขอรางคู่ ความเร็วสัก 150 - 180 ผมว่าก็ดีขึ้นมากแล้วสำหรับเมืองไทย