เห็นวันแรกที่คนเอามาลงในนี้เห็นด้วยกับอ.เบียร์เยอะมาก ซึ่งผมก็งงๆน่ะ

ผมชอบที่ทนายไพศาลพูดอย่างนึง บางคนไปทำงาน บางคนไปนั่งเฮฮาสังสรรค์กับเพื่อนๆด้วยเจตนาที่ไม่ใช้ความประมาทคือไปนั่งดื่มโค้กฟังเพลงพูดคุย บางคนไปครั้งแรก มันไม่มีใครรู้หรอกว่าที่ตรงนั้นมันจะอันตราย มีใครไปร้านแล้วไปเดินดูวัสดุที่ในร้านใช้ไหมว่ามันติดไฟง่าย มันก็ไม่มีไง

กลับกันแหล่งอโคจรที่อ.บอก ผมเห็นว่ามันก็อโคจรกันหมดอ่ะ ห้างที่เราไปกันไปหลงแสงสีนิยมวัตถุ ไปเดินให้เกิดกิเลส มันก็อโคจรไหม ซึ่งตามความจริงอ.เบียร์เองก็เคยไปห้างจะในฐานะคนทำงานหรือจะไปเดินเล่นซื้อข้าวของอะไร

แล้วที่มาออกรายการแก้ว่าคิดว่าจัดสรรงบพิเศษมาช่วย เลยค้านตรงนี้อ่าวแล้วจะงบอะไรมันก็งบกลางเหมือนกัน ที่แกพูดวันนั้นชัดเจนเลยว่าไม่ควรเอางบส่วนกลางมาช่วยเพราะตั้งอยู่บนความประมาทและไปที่อโคจรเอง

ส่วนนักกฎหมายพูดผมเห็นแต่สวนทางแกที่บอกเป็นสิทธิที่ควรได้รับของแต่ละคน

ผมก็งงๆว่าทำไมคนถึงคล้ยตามแกกันแบบ 80% เลย ยิ่งในเฟสคือแบบ 90% คือเห็นด้วยหมด

ถ้ารัฐตรวจสอบทุกที่ตามกฏ มันก็คือไม่เสี่ยงไง

ในความเห็นของผมนะ แต่บอกก่อน ผมไม่เคยดื่ม ไม่เคยสูบ ไม่เคยเข้าผับ ไม่เคยไปร้านแบบนี้มาตลอดทั้งชีวิต อันนี้คือในมุมของผมที่ไม่เคยมาก่อน

การไปเที่ยวที่ที่แบบนี้ ผมว่ามันก็มี่ความเสี่ยงนะ เสี่ยงในรูปแบบการทะเลาะกัน การมีเรื่องกัน เพราะกินเหล้าแล้วเมามันก็มีเสี่ยงทะเลาะกัน ตีกันได้ หรือเราที่ไม่ได้มีเรื่องมันก็มีสิทธิ์โดนลูกหลงได้ อะไรงี้ฮะ เราไม่สามารถควบคุมคนอื่นได้หรือแม้กระทั่งตัวของเราเอง ผมเห็นบางทีเมาแล้วทำตัวเก่งเช่นกัน

ส่วนในเรื่องของสถานที่ก็ต้องว่ากันเป็นอีกเรื่อง ร้านไม่ได้มาตรฐานทางเจ้าของก็ต้องรับผิดชอบ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้

แต่สุดท้ายแล้วการไปเที่ยวแบบนี้มันเป็นเรื่องความชอบส่วนบุคคล อันนี้แล้วแต่เลยฮะ ไปเที่ยวพักผ่อนให้สนุกสนาน มันเป็นสไตลย์และความชอบของแต่ละคน

ก็พูดเอาสะใจ พักหนังหลังมาเริ่มไม่ใช่ธรรมะเหมือนกัน กลายเป็นเอาความจริงมาตอกหน้าคนอื่นเฉยๆ

ถ้าอยากบวชพระจริง เรื่องความสูญเสียมันต้องมีอะไรมากกว่านี้ ดูพระพุทธเจ้าตอนมีหญิงมาให้ชุบชีวิตลูกสิ

ธรรมะฟอกตัว หลังๆเริ่มเกินเลย

เหมือนแกบอกว่าตัดเอามาเฉพาะตรงที่ดราม่า ไม่ได้เอามาทั้งหมด ผมไม่รู้นะว่าทั้งหมดแกพูดยังไง

ใดๆคือ คนที่เห็นด้วยกับแกในเน็ตผมว่าพื้นฐานเป็นคนขี้อิจฉานะ ตั้งแต่เคสแอร์ขนแป้งแล้ว พอคนที่เหมือนจะได้ดีล้มหน่อยชาวเน็ตที่ขี้อิจฉาอาจจะในใจหรือแสดงออกมาเลย ก็จะชอบมาซ้ำ

เคสโรงเบียร์อิจฉาอะไร อิจฉาที่ได้ไปกินเหล้าที่ร้านไง เคสแอร์ก็อิจฉาที่แอร์ได้เงินเยอะกว่าตัวเอง

สัมผัสได้ถึงความอิจฉาของชาวเน็ต เพราะว่าเวลาคนจนๆน่าสงสารล้มหรือดวงซวยจะไม่ค่อยซ้ำกันเยอะขนาดนี้

ผมนึกว่าธรรม จะสอนคนให้เห็นอกเห็นใจผู้อื่น มีเมตตาหรือเอื้อเฟื้อ ไหงกลายเป็นไม่เห็นใจคนได้รับผลกระทบ แม้แต่ หากรัฐเข่าไปช่วยเหลือ ก็ไม่ยินยอมหรือยินดีที่จะให้ช่วย ทำไม เป้นแบบนั้นไปได้วะ

ดีเจอหลาด พิมว่า ถ้าตื่นธรรมแล้ว เป็นงี้ ผมนอนต่อดีกว่า ก็โดนด่ายับๆ ผมว่าไม่ได้ตีกลับเท่าไหร่หรอกคนยังเห็นด้วยเยอะอยู่เลย

ผมก็ให้คำที่ตรงนั้นคือที่ อโคจร ถูกต้องที่สุด เหตุต่างๆ ก็มักเกิดร้านพวกนี้ ร้านนั่งดื่มชิลทั่วไป ไม่เห็นจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทอะไร ทั้งที่ขายเหล้าขายเบียร์เหมือนกัน แค่แอบเสพยา ขายยาไม่ได้ แค่นั้น

จ่ายเงินแก้ไขความบกพร่องของรัฐโดยรัฐ และเงินนั้นคือภาษีประชาชน

ปากไว พูดมันปาก ก็แบบนี้แหละ

เคยได้อ่านผ่านๆเรื่องความรับผิดโดยละเมิด ประมาณว่าข้าราชการทำเงินหลวงเสียหายต้องชดใช้ ถ้าชดเชยแล้วไปฟ้องไล่เบี้ยกะพวกทำงานบกพร่องผมโอเคนะ แต่ส่วนตัวคือ ผมไม่ได้ใช้ชีวิตเสี่ยงอะไรกะเค้า ทำไมเหมือนโดนการเท่า อีกแล้ว ถ้าพนง.ดัยเพลิงเข้าไปช่วยแล้วตาย อันนี้ยินดีเลย

ไปห้างสรรพพสินค้าเพื่อซื้อของ ดูหนัง กินข่าว มันต่างจากการไปแดกเหล้าขี้เมาเยอะ

ออกจากผับมาให้เกินครึ่งแม่งก็เมาแล้วขับ

คิดดูเอาละกันว่าคนไปเดินห้างกับไปแดกเหล้าในผับใครเป็นภาระสังคมมากกว่า

ครั้งหน้าเข้าร้านผมขอดูพิมพ์เขียวก่อนเลย

ผมเลื่อนเจอโพสต์ที่มีดราม่า คอมเมนต์มีแต่สาวกมาอวย ประเทศนี้น่ากลัวชิบหาย

ถ้าช่วยมันต้องช่วยทุกเคสอะ

สำหรับผมมันมีเคสอื่นๆที่น่าเห็นใจกว่า
พระที่โดนเด็กเปรตขับรถกวาดงี้

สุดท้ายจะไปไหนก็คือความเสี่ยง ต้องคิดไตร่ตรองเยอะๆ
มันไม่ใช่เคสที่เกิดในท้องที่สาธารณะ
ผู้ประสบเหตุ ทุกคนล้วนสมัครใจเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น

ควรช่วยตามสิทธิ์พื้นฐานพอ แต่ต้องจ่ายศพละเป็นล้านๆ
ไม่สนับสนุน สมัครใจไปกันเองต้องรับความเสี่ยงเอง
ให้เป็นหน้าที่ของประกันส่วนตัวเถอะ