ไม่เคยสนใจเรื่อง Overprice หรือไม่ครับ อยากตั้งราคาเท่าไรก็ตั้งไป

ถ้าแพงมากแล้วดูน่ากินก็อยากลองสักครั้ง และถ้าอร่อยถึงแพงก็ไปซ้ำได้เรื่อยๆ

แต่กับไอติมเจ้านั้น ผมไม่อยากสนับสนุนเพราะเจ้าของร้านกวนตีน แค่นั้นเลย

ถ้าไปเดตแล้วสาวอยากกินก็จ่ายเองครับ แค่นั้น

ส่วนตัวผมไม่ได้อะไรเลยนะ จะตั้งยังไง เพราะสินค้าแต่ละอย่างมีตลาดของตัวเอง

ไม่ได้ต้องเหมือนกัน แต่วิธีการสื่อสารแบบ ใช่ต้องคิดแบบผมถึงจะเจริญ มันดูกระจอก

แล้วก็ถ่อยไปนิดนึง คนรวยกว่าไอนี่เยอะแยะ เค้าไม่ได้ทำตัวแบบไร้มารยาทผู้ดีแบบนี้ก็เยอะ

เห็นแล้วเข้าใจเลย ขนาดบางคนได้โอกาสเรียนหนังสือ ก็ยังไม่วาย ทำให้เสมือนล้มเหลวทางการศึกษาจริงๆ

มันสามารถสร้างสตอรี่อีกแบบได้

เป้าหมายลูกค้าคือใคร ราคาที่ตั้ง

ตั้งราคามา เกินเฉลี่ยค่าครองชีพชนชั้นกลางไปเยอะ พูดๆง่ายจะกินไอติมถ้วยนึง กินข้าวได้ 2 มื้อ

ความคุ้มค่ามันหาย

ดังนั้นถ้าจะจับกลุ่มลูกค้ากลาง ที่อยากกินของดี ดังนั้นต้องขายความ Craft ความ ตั้งใจ

(ใส่ดีเทลไปสิ เรียนยังไง เรียนกี่ปี ตอนเรียนเหนื่อยแค่ไหน เอาเนื้อหาจากที่เรียนมาให้ความรู้ หรือลองทำคอนเท้นสนุกๆ ใช้วัตถุดิบถูก ไป แพง อื่นๆที่ให้เห็นความตั้งใจ)

อันนี้คอนเท้นแถบจะ 2 แง่ 2 ง่าม ดราม่าทุกวัน แต่ถ้าดราม่าเนี่ย บอกตามตรงเทียบนๆ เค้าไม่ได้สนใจ

แล้วยิ่งลูกค้าต่อคิวเยอะๆ แบบนี้ขี้เกียจรอ

ผมเลยรู้สึกว่า ตามที่ผมตีความเอง ร้านไอติมแก วางเป็น premium mass แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นการกลับมาซื้อซ้ำของลูกค้า ความลำบากก็คือ ถ้ากระแสหมด ดังนั้นแกเลยต้องเลี้ยงกระแสตลอด