https://www.facebook.com/share/1GFEH1HxTc/

ในฐานะคนที่ไม่เคยคิดจะกินพวกอาหาร overpriced แต่ต้องยอมตามใจเมียบ่อยมาก

สำหรับผมนะ มันคือร้านที่คนเจนใหม่คาดหวังกัน แล้วเขาก็ทำตามที่ถูกปลูกความหวังมาเท่านั้นเอง

1. การสร้าง story
2. การสร้างกระแส
3. การพยายามเป็นตลาดที่ ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าถึงได้

ไอ้เทรนด์พวกนี้อ่ะ มันเคยถูกปลูกฝังมาเมื่อสิบกว่าปีก่อน ว่าประเทศไทยเนี่ยมีของดีนะ แต่ไม่รู้จุดสร้างสตอรี่แบบญี่ปุ่น ทำแล้วคนก็ไม่รู้จัก ตลาดทั่วไปสร้างรายได้ไม่สู้ตลาดเฉพาะ

มันก็เป็นผลผลิตหนึ่งที่ออกมาเท่านั้นเอง เพียงแต่คนไทยเจ้าของกิจการก็ไม่ได้จะอินความเป็นไทยไปซะหมด สมมุติมีคนขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อจานละ 300-500 หมูกระทะชุดละ 1000 ก็คงมีคนบ่นว่าแพง แต่แหม มันของไทยๆอ่ะ ภูมิใจจัง

แล้วอีกอย่างนะ เทรนด์ใหม่ที่กำลังก่อตัวตอนนี้ในเด็กเจนอัลฟ่าผมมองแบบนี้

1. เรียกความสนใจสุดๆโดยไม่สนว่ามันจะบ้าบอขนาดไหน จนความบ้าอาจเป็นเรื่องปกติไป
2. ต้องการพื้นที่ส่วนตัวสูงมาก รีวิว 2/10
3. ตอบการอะไรที่สะดวกทันใจมาก และไม่ร้อน

เพราะฉะนั้นผมมองว่าอีกสัก 10 ปีพวกนี้อายุ 23-25 ร้านข้าวแกงแบบมีห้องแอร์ ในตึกสามชั้น แบบมีมุมหลบพร้อมปลั๊กไฟหลายๆที่ ชื่อร้านซิกส์เซเว่นบู๋งบุ๋ง ให้พนักงานเสริฟด่าลูกค้าแบบซึนๆ เปิดสามช่าพังค์ในร้าน ราคาจานละ 200 พิเศษ 250 มันอาจจะบูมก็ได้ แน่นอนรับผ่อนทาง grab



ใช่ และมันเป็นเทรนด์อีกอย่างคือ YOLO อันนี้ไม่ใช่ในเชิงผู้ประกอบการแต่เป็นผู้บริโภค

สมมติคุณดูเสือร้องไห้ไปเจ๊ไฝ เพื่อนในออฟฟิศก็ไปกันหมด น้องที่จีบอยู่ก็อยากไปนั่งถ่ายรูปลง ig สักครั้ง

คำถามคือ เวลาใหญ่เดทกันเดือนละครั้ง คุณจะยังนึกถึงปรัชญาไม่เอา overpriced ได้ไหม หรือจะเปลี่ยนคนจีบ อันนี้คือ cost of exclusion

เซลในสมองที่คิดเรื่อง value มันไม่เคยบอดเลยครับเวลาเจอตัวเลขแบบนี้

เหมือนมันล็อคไว้แล้วว่าอะไรคุ้มค่าไม่คุ้มค่า ต่อให้มีหรือไม่มี ส่วนตัวผมก็ไม่เคยจะบองกินอะไรแบบนี้สักที

อย่าว่าแต่ไอติมเลย กาแฟ ชา ผมก็ไม่จ่ายอ่ะ

ไม่งั้นรู้สึกผิดแน่ๆ

แต่อะไรที่รู้สึกว่าเต็มใจจ่าย มันก็รู้สึกไม่แพง เช่น หมอนวด อะไรๆเทือกนั้น อัพราคา overprice กันยังไง ถ้าหน้ามืดๆ ก็จ่ายได้หมด 5555

เเดรี่ ควีนก็พอละ

ดีนะผมวัยรุ่นไอติมกระทิ

ถ้วยละ10บาท หรือถ้วยละ1000 กินไปขี้ออกมาก็เหมือนกันอ่ะ

ข้าวแกงป้าติ๋มราคา 120-200+ ไอติมอัลตร้าสมูท 510(เห็นในเมนูแบบ 260 ละน่ากินก็มีอยู่) ละก็ ไข่เจียวปูเจ๊ไฝ ตัวธรรมดา (ราคาน่าจะ 1200-1500 มั้ง เดิมมัน 800-1000)
ส่วนตัวน่าจะเอาไอติมไว้สุดท้ายเลย ถ้าอยากจะลองสักครั้งอะนะ 555 (ป้าติ๋มนี่แซวเฉยๆ จริงๆไม่ได้โอเวอร์ไพร์สขนาดนั้น)

ใช่ และมันเป็นเทรนด์อีกอย่างคือ YOLO อันนี้ไม่ใช่ในเชิงผู้ประกอบการแต่เป็นผู้บริโภค

สมมติคุณดูเสือร้องไห้ไปเจ๊ไฝ เพื่อนในออฟฟิศก็ไปกันหมด น้องที่จีบอยู่ก็อยากไปนั่งถ่ายรูปลง ig สักครั้ง

คำถามคือ เวลาใหญ่เดทกันเดือนละครั้ง คุณจะยังนึกถึงปรัชญาไม่เอา overpriced ได้ไหม หรือจะเปลี่ยนคนจีบ อันนี้คือ cost of exclusion

เหมือน dj แกล้งพูดกวนตีนเอากระแส

แถ่ถ้าคิดงั้นจริง ไม่ไหวศุย์กลางจักรวาล
ตัวเองดีหมด ดีกว่าใคร ทุเรศอ่ะ

ต้องไม่ไปพูดถึงครับ เชื่อผม

เดี๋ยวก็ซาไปเอง

สัปดาห์นี้ผ่านไปหน้าร้านสองรอบตอนจะสี่ทุ่ม แถวยังยาวอยู่เลย ร้านอื่นนี่กำลังปิดร้านแล้ว กระแสยังแรงจริงๆ

ก็แล้วแต่คนชอบ สุดท้ายมันก็ของหวานเสิร์ฟเย็นนั้นแหละ แค่วัตถุดิบ+กรรมวิธีต่างจากปกติ เนื้อหนัก เนียน เข้มข้นกว่า ใครไม่เคยกินก็ลองได้ แต่ผมกินที่อิตาลีแล้ว ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ รสหนักไปสำหรับผม ราคานี้ก็แพงไปสำหรับของหวานในไทย จะไปวัดกับจานหลักแล้ว
ส่วนความคิดเจ้าของถูกผิด เดี๋ยวไปวัดกันซัก 2-3 ปีข้างหน้า ว่ายังรอดไหม ผู้บริโภคจะให้คำตอบเอง ว่าสินค้าคุณมันคุ้มค่าจนต้องมาซ้ำบ่อยๆ หรือแค่กระแส ร้านอื่นก็รสไม่ต่าง กินครั้งก็เดียวพอ

ไผ่ทองก็พอละ

อันนี้นอกเรื่องหน่อย เอาตรงๆ ถ้าชีวิตคนเราจะมีดีให้สาวมองได้แค่เลี้ยงไอติมเลี้ยงข้าวเขา
ผมว่าเลิกจีบสาวเหอะ กลับบ้านไปนอนชว ดีกว่า

กลับมาที่เรื่องไอติม
ไอเรื่องสร้างสตอรี่ ผมว่าอันนี้แหละตีโจทย์ไม่แตก ยกง่ายๆประเทศขายสตอรี่อย่าง ญี่ปุ่น
สตอรี่ที่ยกมาส่วนใหญ่ มันจะไม่เวิคเลย ถ้าไม่ลงท้ายด้วยความตั้งใจ
สิ่งที่สตอรี่มันสื่อออกมาคือความตั้งใจ จนเราอยากเป็นลูกค้า

แต่สิ่งที่ร้านไอติมทำอยู่คือของกูแพงเครื่องกูแพง กูดีกว่าคนอื่น
ซึ่งมันไม่ถูกจริตคนไทยอย่างแรง
สุดท้ายปากเจ้าของมันจะวนกลับไปทำร้ายแบรนด์และสินค้าตัวเองนั่นแหละ
ของมันขายกันระยะยาว ขายดี2เดือน อีก10เดือนขายไม่ได้ก็เจ๊ง

ส่วนเรื่องอาหารผมมองว่ามันคือปัจจัย4 ไม่กินไอติมอยู่ได้ ไม่กินอาหารหลักอยู่ไม่ได้
และไอข้าวแกงป้าติ๋มและเจ๊ไฝ ไม่ได้ไปนั่งบอกใครว่าของตัวเองดีกว่าของคนอื่น
แค่นี้ทัวร์ก็ไม่ลงละ

คือเกอิชาปานามาเอสมารัลด้านี่มันแพงตั้งแต่ต้นละ ขนาดผมชอบกินกาแฟยังเคยกินไม่กี่รอบเอง
ของพวกนี้มันแพงเพราะ demand กับ supply มันต่างกันด้วย และบางคนยอมจ่ายเพราะประสบการณ์

ไม่เถียง ที่จะสื่อคือ คนละครั้ง 100 คนแล้วมีลูกค้าประจำสัก 2 คน ผมว่าร้านเขาก็อยู่ได้แล้ว นี่แหละ คือ FOMO markettng