พอครับสบายด้วยเต็มที่คงหักภาษีได้1แสนปอนด์ต่อสัปดาห์
8ปีก็ได้ราว 40ล้านไม่รวมสปอนเซอร์ที่อาจได้สูงสุดถึง60ล้าน
แต่จีนได้150ล้านนะ ต่างกันฟ้ากับเหว

ผมว่ามันแล้วแต่ทางเลือกคนเลย ออสก้าแกเล่นเพื่อเงินเพื่อครอบครัวล้วนๆ
ถ้วย แพชชั่นกับการแข่งขันระดับท๊อปแกไม่สนเลย โฟกัสแค่เพื่อทีมและรายได้ตัวเอง
คนอื่นอาจจะต้องการตรงนี้มากกว่าไม่งั้นหมดไฟเล่น
ผมว่าแกมีไฟของแกอยู่ไม่งั้นไม่เล่นจีนนานขนาดนั้นหรอก

โคตรงง คนไปด่าซะเยอะ

ทุกวันนี้แหกขี้ตาแต่เช้า ต้องมาเจอคนไม่ชอบก็เพราะเงินทั้งนั้น

นี่คือการประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานจริงๆในเมื่อนักฟุตบอลคืออาชีพอาชีพหนึ่ง

ตอนอยู่เชลซี ได้ 90K/W ถามว่ามันเยอะพอจะดูแลครอบครัวให้สบายไปจนเลิกแข่งไหม
ผมว่าสบายๆ แต่ถ้ามีโอกาสได้เงินเพิ่มขึ้นอย่างน้อยๆ 4-5 เท่า ถ้าเป็นท่าน ท่านจะปฎิเสธไหม
พอย้ายไปจีน ได้ 400K/W แถมโบนัสลงสนาม ลิขสิทธิ์ภาพลักษณ์ต่างๆได้เต็ม 100%
เจ้าตัวยังบอกเองเลยว่า ค่าเหนื่อยไม่ได้แตะเลย แค่โบนัสที่ได้ก็อยู่ในจีนได้แบบหรูๆแล้ว

ไม่ผิดเลย เงินขนาดนี้ บางสถานการณ์เกียรติยศก็ไม่ช่วยให้อิ่มท้องเหมือนกัน

ผมว่าไม่เกี่ยวกับภาคนะ ผมเห็นหลาย ๆ ครอบครัวจากพื้นที่ที่แตกต่างกัน ตั้งแต่ครอบครัวชนเผ่าชาติพันธุ์ทางเหนือ, ชาวบ้านภาคกลาง, อิสาน, ชาวเกาะ หลายช่วงในชีวิตเคยไปคลุกคลีกับคนพื้นที่ นอนค้างอ้างแรม ช่วยเค้าพัฒนาพื้นที่ วางแผนโครงสร้างเทศกาลประจำปีให้มีคนมาท่องเที่ยวมากขึ้น สอนทักษะต่าง ๆ ให้ทุกเพศทุกวัยตั้งแต่ เด็กตัวเล็ก ๆ, นักเรียนนักศึกษาวัยรุ่น, คนวัยเกษียณ จนถึงกลุ่มแม่บ้าน เพราะผมได้รับโครงการจากบริษัทเซิร์ชเอนจิ้นระดับโลกเจ้าหนึ่งมา

การเห็นหนุ่มสาววัยทำงานหรือผู้ที่เป็นเสาหลักต้องเลี้ยงทั้งครอบครัวใหญ่ และมีญาติ ๆ ที่รอแบมือขอการช่วยเหลือ ผมยอมรับและเห็นว่ามันมีอยู่จริง แต่มันไม่ได้มีกระจุกอยู่เฉพาะบางพื้นที่ของแผนที่ประเทศไทยหรือเฉพาะภาคใดภาคนึงอย่างที่เจ้าของคอมเมนต์ว่ามาเลย การกล่าวแบบนั้นมันดูแสดงถึงการมองโลกที่แคบผ่านวิสัยทัศน์ที่แคบไปนิดนึง ผมว่าผมเห็นทุกภาคนะ

แล้วผมจะบอกข้อมูลที่น่าตกใจเช่น บางหมู่บ้าน บางกลุ่ม ซึ่งผมก็ว่าไม่ใช่ภาคที่เจ้าของกระทู้เอ่ยถึงแน่นอน พ่อแม่หากมีลูกสาวจะมีแนวคิดเลยว่าจะต้องส่งลูกให้ไปขายบริการเมื่อโตขึ้น บางคนผมเห็นตั้งแต่อายุ 14 ขวบ ถ้าบางบ้านมีลูกสาวหลายคน ก็ส่งลูกสาวคนโตไปผจญในเมืองใหญ่ก่อน ส่งเงินกลับมาที่บ้าน(ญาติ ๆ รอรับ) เมื่อน้องสาวคนต่อมาโตถึงระดับนึงแล้วก็ส่งน้องสาวเข้าเมืองไปอยู่กับพี่สาว พี่สาวพาสอนงาน สอนวิธีรับงาน ซักพักแล้วพี่สาวก็รีไทร์ ซักอายุประมาณ 27-30 ปีกลับบ้านไปดูพ่อแม่ หุงหาอาหารงานบ้านงานเรือนต่อ แล้วน้องสาวก็ก้าวมาทำหน้าที่ในเมืองใหญ่ปั่นเงินส่งกลับบ้านต่อ สาวไซต์ไลน์รับงานหลาย ๆ คน ที่ใครบางคนอาจจะเคยเห็นหรือรู้จักบางส่วนก็มาจากพื้นฐานแบบนี้ ทั้งหมดนี้พ่อแม่พี่น้องรู้ แต่ต้องแข่งหน้าตากับคนในชุมชนหมู่บ้าน สร้างบ้านสะสมทรัพย์สินแข่งกัน พ่อแม่รู้ว่ามันเป็นงานไซต์ไลน์ขายบริการ แต่ก็ผลักดันให้ออกจากชุมชนไปทำ ใครไม่มีประสบการณ์เพิ่งเคยมีลูกสาวก็ส่งเข้าเมืองมาอยู่กับเครือญาติหรือคนในหมู่บ้าน(ก็ลูกสาวคนนั้นคนนี้ที่เขาเคยมาทำก่อนนั่นแหละ) เดี๋ยวเขาสอนวิธีรับงานเอง และก็อย่างที่ผมบอกบางคนมาตั้งแต่ 14 เด็กบางคนโตมากับการรู้ว่าปลายทางโตมาจะต้องไปเป็นผู้หญิงขายบริการตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันเลย แต่ถามว่าเด็กเหล่านี้สนมั้ย..ก็อาจจะมีสนบ้างหรือตอนเด็ก ๆ ก็ไม่อยากทำ แต่การเข้ามาของวัตถุนิยม บางคนพวกเขาก็อยากออกจากชุมชน ออกจากชนเผ่า ไปเจอความศิวิไลซ์ ไปใช้ชีวิตไปเจอแสงสีแบบคนเมืองมากกว่า ให้เลือกอยู่บ้านเขาไม่เอา ดังนั้นแสงสีสำหรับพวกเขามันมีความหมายมากเลยสำหรับพวกเขาที่ไม่เคยเจอมัน บางคนก็หลงไปเลย ถ่ายรูปติดแกลม สลัดคราบสาวชาวบ้านไปเลย งานวันเกิดมีลูกโป่งตัวเลขบอกอายุลอย ๆ ถ่ายรูป

และพอรับงานแบบนี้ก็มีโอกาสได้ไปเที่ยวบ่อย แขกพาไปนั่นนัดไปนี่บ้าง ได้ถ่ายรูปหลายโรงแรม(เพราะลูกค้าแต่ละคนก็นัดแต่ละที่ไม่เหมือนกัน) ถ่ายรูปกับสระว่ายน้ำ เหมาตัวพาไปสถานที่ท่องเที่ยวต่างจังหวัดบ้างตามแต่แขกพาไป บางคนไปถึงสิงคโปร์ยังมี บางคนไปได้ทุกที่ทั้งที่ไม่มีรถ ไม่เคยบอกว่าทำงานอะไร แต่ได้ไปเช็คอินที่ต่าง ๆ บ่อย มีรูปถ่ายทุกที่แต่ไม่ได้รู้เลยว่าเขามายังไง

แล้วก็มีบางพื้นที่ พื้นที่แหล่งตัวอย่างที่จะเอ่ยถึงนี้ก็สนับสนุนให้ลูกสาวหาสามีฝรั่งกันทั้งหมู่บ้านก็มี เช่น บางบ้าน ลูกสาวมีสามีชาวไทยเลิกกันมีลูกติด แม่บอกลูกหาสามีฝรั่งเหมือนบ้านนั้นบ้านนี้สิ(เพราะหมู่บ้านหรือชุมชนแถวนั้นเขานิยมมีสามีฝรั่ง) ลูกสาวก็หาสามีฝรั่ง ฝรั่งจะแก่จะอ้วนยังไงเอาได้หมด เพราะมองเป็นกรีนการ์ดหรือวิซ่าเคลื่อนที่ เรียกสามีฝรั่งว่า “พ่อใหญ่” ทิ้งลูกติดกับคนไทยไว้กับแม่ ไปต่างประเทศส่งเงินกลับมาที่บ้าน สร้างบ้านหลังให้ใหญ่ ญาติ พี่น้อง หลั่งไหลเข้ามา พอวันนึงลูกติดที่โตจากสามีคนไทยหากเป็นผู้หญิง ยายก็จะสนับสนุนหรือบอกให้มีสามีฝรั่ง(ทีนี้ก็อยู่ที่เด็กจะเลือกละ ว่าเด็กจะเอาไม่เอา ไม่เชิงเป็นการพร้อมใจเชิงถูกบังคับเส้นทางเหมือนเคสที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้)

ซึ่งมันก็มีแตกต่างกันไปแหละครับ แต่ทั้งหมดก็มีเป้าหมายเดียวกันคือ คน ๆ นั้น หรือเด็กคนนั้น ๆ ก็คือโรงงานผลิตทอง ญาติ ๆ ลุง ป้า น้า อา ก็เข้ามาประจบประแจงคนที่บ้าน มีเรื่องเดือดร้อนต่าง ๆ นา ๆ มาให้ช่วยเหลือ ไถ่ที่บ้าง ขอเงินเดือนบ้าง นั่นนู่นนี่บ้าง

และจริง ๆ มีอีกหลายเคสจากหลาย ๆ ตัวอย่างประสบการณ์ที่แตกต่างกันไปครับ แต่มั้งหมดทั้งมวลผมเจอจากหลายหลายพื้นที่ คนละภาค แตกต่างกันไปครับ ไม่ใช่เฉพาะภาคใดภาคหนึ่ง หรือจะในภาคที่คนมองว่าเจริญกว่าภาคอื่น ๆ ก็เป็น หรือจะเอาในสลัมหรือพื้นที่แออัดในกรุงเทพฯ หรือตามชุมชนทาวน์เฮาส์ในตัวเมือง ทุกที่ต่างก็เป็นไปได้ที่จะมีเคสอย่างนี้ อย่าเหยียดหรือชี้เป้าให้เกิดการดูถูกซึ่งภาคใดภาคนึงครับ

ทุกครั้งผมเห็นความคิดเห็นแบบนี้จากอินเทอร์เน็ตแล้วรู้สึกใจหาย แล้วคิดในใจตอบกลับไปว่านี่เราอยู่ในปี 2026 แล้วความคิดโลกแคบแบบนี้ยังมีอีกหรอ? บางคนเล่นเกมสู้คนอื่นไม่ได้คิดคำด่าอะไรไม่ออกพ่นสเปรย์ชื่อภาคนึงของประเทศไทยออกมา คือในสังคมคนเล่นเกมมันต้องมีเด็ก หรือคนรุ่นใหม่ ๆ บ้างใช่มั้ยล่ะ คือน่าใจหายเลยที่แบบนึกไปในอนาคตว่า..อนาคตบุคลากรของชาติจะยังมี Mindset ล้าหลังแบบนี้ นี่ก็นึกว่าประเทศพัฒนาทางด้านการรับรู้จากจุดนั้นมามากแล้วนะเนี่ย(ถ้าเจอในรุ่นป้ารุ่นลุงยังพอเข้าใจได้) มันสะท้อนถึงการรับรู้, ระบบการศึกษา, สังคม สภาพแวดล้อม ที่เด็กเหล่านี้เติบโตมา และจุดที่ประเทศชาติเราอยู่ และประเทศชาติเรากำลังเป็น

จะเห็นความมีวินัยในการเงินของออสการ์แฝงอยู่จากบทสัมภาษณ์นะ

แบบนี้แปลว่าต้องบีบให้ตัวเองตั้งใจ เล่นให้ดีเพื่อเอาเงินโบนัสมาใช้จ่ายประจำวันด้วย

เพราะเขาบอกว่าจะเก็บเงินเดือนแยกไปเลยบัญชีนึง แต่ว่านั่นคือเงินเก็บล้วนๆ

โบนัสขึ้นอยู่กับผลงาน

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงว่าตามคนอื่นที่เขาว่าให้แกนะแต่ตอนนี้พอเราโตมาแล้วรับผิดชอบหลายๆอย่าง

ผมมองว่าแกทำดีที่สุดแล้วเพื่อครอบครัวตัวเองจริงๆ