1.ราคาโดดแรงไปเร็วมาก ผมกินตั้งแต่กะเพราะเนื้อบดราคาร้อยต้นๆ
2.เมนูหายไปหลายอย่าง
3.สาขาเยอะเกิน แถมคุณภาพดรอป

ถ้าเขานำเข้าเนื้อจากออส คือค่าเงินมันผันผวนด้วย กรอปกับออสส่งออกเนื้อไปตะวันออกกลางเพิ่ม ทำให้ราคามันแพง พวกนี้เท่าไหร่ก็ซื้อ

ผมว่าแกรีบเล่นใหญ่ไปหน่อย มาถึงก็เปิดตัวแบบเบิ้มๆ เลย
จริงๆ ของพวกนี้ควรทำลองตลาดก่อน สัก 2-3 ปี
ให้ได้รู้ปัญหา ให้รู้ต้นทุนแฝง ให้รู้กระแสตอยรับระยะยาว

พอมันคุมต้นทุนได้ คุมความเสี่ยงในสเกลเล็กๆ ได้ จากนั้นค่อยๆ ขยาย ที่ละสเต็ปทีละที่ เพราะแต่ละที่ก็จะมีปัญหา ที่แตกต่างกัน

แกคงคิดว่าตัวแกเองเป็นแบรนด์ที่ขายได้ แต่ท้ายสุดผู้บริโภคก็เลือกเช่นกัน ว่าที่จ่ายไปมันคุ้มเงินที่จ่ายไหม

ขายแพงอะขายได้ ถ้าแพงแล้วแบบอร่อยโดดจาก คูแข่งอื่นๆ แต่ถ้าแพงแล้วรสชาดหนีกันไม่มาก
ผู้บริโภคเขาก็เลือกส่งที่คุ้มค่าเงินกว่า

ยิ่งเศรษฐกิจแบบนี้ คนยิ่งใช้จ่ายระมัดระวัง

ความมั่นของ เจ้าของ ผมชอบหวาน ไครไม่ชอบหวานไปร้านอื่น
ได้ข่าวขายให้คนอื่นกิน

ในซอยอ่อนนุช ตรงอ่อนนุชพลาซ่าก็มีมาเปิด ตอน 2 วีกแรกมีโปรลดราคาเบอร์เกอร์ ผมเคยไปกินทีนึง อร่อยมาก ราคาจับต้องได้ ร้อยกว่าๆ

วันสุดท้ายของโปร ก่ะจะไปทิ้งทวน พนง.บอกของหมด อะไรครับเนี่ยยย

หลังจากนั้นผมมีเข้าไป 2-3 ครั้ง คนโล่งมาก ร้านใหญ่แต่โต๊ะคนนั่งไม่ถึง 30%. พนง.ส่วนใหญ่ยืนตบยุง

ส่วนตัวที่เคยไปกินร้านแกหลายร้านอยู่ รู้สึกว่าราคามันแพงมาก ถึงมากที่สุด มันไม่ใช่ร้านที่คนทั่วๆไปจะเข้าไปกินได้ทุกๆมิ้ออ่ะ

เผลอๆ ราคาแบบนั้น 3-4 เดือนไปกินสักครั้งยังยากเลย ในภาวะที่ร้านอื่นๆราคาเดียวกันมีหลากหลายชนิด เช่น ปิ้งย่าง ชาบู ฯลฯ

อย่างอาหารจานเดียว กระเพรา หรือก๋วยเตี๋ยว เกาเหลาไรงี้ ราคาเกือบ 200-300++ , ถามหน่อย ใครจะไปกินได้ทุกวันหรือทุกสัปดาห์ ในเศษรฐกิจแบบนี้

อันนี้ยังไม่รวมถึงรสชาติที่อาจจะไม่เข้าปากใครหลายๆคนด้วยนะ แค่มองราคา ผมก็เดินผ่านนะ

ตอนทำธุรกิจ อย่าเห็นแต่ว่าจะได้อะไร
ให้วางแผนเผื่อด้วยว่า ถ้าไม่เป็นไปตามแบบที่คิด เราจะหาทางออกยังไง
หลายคนที่ไม่ได้คิดอะไร ทำธุรกิจแล้วรุ่งโรจน์เลยก็มี
จะด้วยฝีมือ ความถนัด สายป่าน หรือโชคชะตาก็แล้วแต่
แต่คนล้มเพราะไม่คิดอะไรเยอะกว่ามาก

การใช้เงินมือเติบ พวกนี้คือรูรั่วในระบบการเงินเลน

เอาจริงๆตอนนี้นะ ไม่ว่าจะธุรกิจอะไร แค่รักษารายได้ให้เท่าเดิม/สาขา ยังยากเลย ต้นทุนมันบีบทั้งบน ทั้งล่าง กำลังซื้อก็หดตัว สภาพคล่องของคนตอนนี้แย่มากๆ

ที่เมืองนอก ปลดคนหลักแสนคน ขนาดมีเงินสดท่วมๆเลยนะ ตอนนี้ใครห้าวๆร่วงหมด

สาขานั้นปิดเพราะห้างเปลี่ยนเจ้าของ ปรับนโยบายเก็บค่าจอดรถตั้งแต่ขยับล้อเข้ามาในห้าง จากเดิมจอดฟรี
จากที่มีผู้สูงอายุ มานั่งทาน+เมาท์มอยกันบ่อยๆ ก็หายเกลี้ยง
พันละวัน ก็ไม่โปรโมทเคบับ ของเหลือทิ้งทุกวัน ทั้งที่เขตสวนหลวงมุสลิมเยอะ สุดท้ายฝืนขายได้แค่ 2 เดือน ก็ตัดเมนูทิ้ง

ที่เขาเก็บค่าจอดเพราะมีพวกชอบขับทะลุห้างนั้นบ่อยครับ เขาเลยเก็บ

ตอนนี้เปลี่ยนเป็นว่า 20 นาทีแรกเสีย 20 บาท แต่ตั้งแต่นาทีที่ 21-60 ฟรี แล้วหลังจาก 60 ไป มีบิลซื้อของก็ไปปั้มตราจอดฟรีได้ครับ

แต่ต้องยอมรับว่าราคาเขาแรงมากเลยนะ ทั้งๆที่แถวนั้นมุสลิมเยอะ แล้วคอนโด หมู่บ้าน เพียบบบบ

เจ๊งซะแล้วหรอ ก่อนหน้านี้ชอบสั่งเนื้อเค็มแช่แข็งร้านแกมาทอดเอง หวานเจี๊ยบบบ

ผมคิดว่า
แกน่าจะคิดว่า พอเล็งเห็นว่ามีทางที่จะได้วัตถุดิบมาในราคาถูกมาก เลยอยากจะหาที่ปล่อยของเพิ่ม
เพื่อกินส่วนต่าง (กำไร) ซึ่งก็คือการกระจายสาขา
แกเลยเร่งเปิดสาขาเยอะมาก

พอคุณขายของ คุณก็ต้องซื้อของใช่มั้ย
ซึ่งถ้าคุณไปซื้อตลาดทั่วๆไป ราคาปลีกมันจะแพง ใช่ป่ะ

คุณเลยต้องไปต้นทางเพื่อให้ได้ราคาถูก --- ซึ่งมันคือการตัดยี่ปั้ว ซาปั้วออกไป

ซึ่งคุณต้องซื้อแบบเหมา

คุณเลยต้องไปที่ต้นน้ำ ก็คือไปซื้อที่ฟาร์มเลย
ไปเหมามา แล้วค่อยมาซอยๆขาย มันก็ต้องแข่งกับรอบ หรือ แข่งกับเวลา
ซึ่งผมเดาว่าน่าจะพลาดตรงนี้แหล่ะ

ปัญหาคือ คุณต้องซื้อสเกลระดับบิ๊ก เท่านั้น เพื่อที่จะได้ต้นทุนถูกๆ
แลกมากับการที่คุณต้องแบก stock เยอะๆ
ขายเบียดๆทุน แลกกับกำไรบางๆ ให้คุณมีค่าเช่า ค่าแรง ภาษี และจิปาถะ (etc.)
คุณก็อาจจะมีกำไรนิดหน่อยให้พออยู่ได้ ซัก 20-30%

การที่คุณต้องแบกอะไรแบบเนี้ย พอคุณหมุนไม่ทัน ยอดขายไม่ได้
ไม่ว่าจะ margin หรืออะไรก็ตามแต่เถอะ

แต่... คุณต้องเข้าใจนะ
สุดท้ายแล้วเมื่อมันไม่ได้อ่ะ ก็เลยต้องติด ต้องต๊ะไว้ก่อน
เพื่อให้ซื้อเวลาได้

ตัวเลขที่ว่ามีกำไรหลายร้อยล้านนั่น คิดว่าเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของแบรนด์
เพื่อให้ยังพอประคับประคองไปต่อได้

ต้องรอดูว่าจะไปทิศทางไหน แต่ผมพูดตามตรง ในฐานะแฟนเพลงพี่เขานะ
product ของแบรนด์เนี้ย ไม่ตอบโจทย์กับผู้บริโภค ระดับนี้อ่ะ

ด้วยเศรฐกิจด้วยอะไรด้วย
การกินเนื้อ มันคือการฉลองอ่ะ
พอมันไม่มีเหล้า อรรถรสมันก็ขาดหายไปจริงๆนะ

ไม่ใช่แค่เมืองไทย ต่างชาติเขากินสเต๊กกับแอลกอฮอล์

พอเศรษฐกิจมันไม่ดี ใครจะมาฉลองวะ
แค่ไปทำงานให้ทัน กลับให้ถึงบ้านแบบไม่เปียกฝน
มีข้าวกินอิ่มท้อง

แค่นี้มันก็เต็มกลืนแล้ว

พอไม่มีเงินจ่ายพนักงาน เรื่องมันเลยแดง

หลายๆธุระกิจ ก็เป็นแบบนี้

สุดท้ายแล้ว ผมก็ยัง งง อยู่นะ ว่าพี่บังแกก็เป็นคนที่มี logic สูงมาก และคิดได้ละเอียดมากจริงๆ
แกพลาดได้ยังไง

ราคาขึ้นก็ส่วนหลักรสชาติก็ส่วนนึง คนไทยที่ว่าติดหวานเนี่ยจริงอยู่แต่แกเอามาตรวัดไหนวัด เมนูแต่ละอย่างในร้านส่วนมากเป็นเมนูที่คนไทยไม่ได้อยากให้ติดหวานทั้งนั้น บวกกับมาตรวัดกินหวานส่วนตัวของอีกที่ไม่แคร์ใครแต่อ้างว่าคนไทยกินหวานเลยทำหวาน

พวกร้านมุสลิมเนี่ยเข้าใจดีอาหารออกหวานแทบทุกร้าน แต่ร้านแกมันพลัสไปจากที่ว่าอีก ผมกินกะเพราตั้งแต่จานละ99เออมันถือว่าฝากท้องได้กับร้านบนห้างที่เนื้อคุณภาพดีหน่อยแม้ความเป็นผักกะเพราจะน้อยมาก แต่ปัจจุบันเห็นว่า 170 แล้วแบบนี้ถอยกันหมดอะ ไม่นับเมนูอื่นๆที่แพงกว่ากะเพราอยู่แล้วอีก

จะปั้นงบเอาเข้าตลาด แล้วมา exit แต่สายป่านไม่พอ อาจจะเพราะสงคราม ต้นทุนการผลิตเลยเพิ่ม แล้วมันเพิ่มไว เพราะไม่ได้ซื้อขายหรือทำสัญญาอะไรในระยะยาวเพื่อบริหารความเสี่ยง มันเลยผิดแผนไปหมด

อยากรู้คนเลี้ยงวัว มันโตทันขายเหรอ

ต้องแยกเรื่องระหว่างใช้เป็นทางลัดทะลุห้าง กับ จอดฟรีแช่ฟรีทั้งวันครับ
ทุกวันนี้แค่พนักงานห้างอย่างเดียว ชั้น 1 ก็เต็มแล้ว
ลูกค้าจะมาใช้ต้องไปชั้น 2 ชั้น 3
แต่ห้างเอา 2 เรื่องนี้มามัดรวมกัน ก็เลยพังพินาศ ร้านย้ายออกเพียบ
แทนที่จะได้ค่าเช่า กลายเป็นตัวเองต้องเอาเฟอร์นิเจอร์มือ2 มาลง จนห้างไม่น่าเดิน

ส่วนการผ่านทาง ส่วนน้อยที่ไม่ได้เป็นลูกค้าห้าง และ ส่วนใหญ่คือลูกค้าที่เคยมาใช้บริการนั่นละ
ไม่ใช้บริการวันนี้ = ไม่ใช่ลูกค้า มันก็แอบดูตลกไปหน่อย แต่ก็คงแล้วแต่เจ้าของห้างแหล่ะว่าจะมองลูกค้ายังไง
ถ้าไม่มี Little Zoo ห้างนี้ก็ไม่มีอะไรละ เพราะลูกค้าไปที่อื่นก็มีร้านครบเหมือนกัน ตอนแรกก็ย้ายแน่ๆ ไปๆ มาๆ ดึงให้เค้าอยู่ต่อซะงั้น ไม่ใจเลย

เคยกินหลายปีที่แล้วที่เซนเวสเกตราคาโอเคอยู่
แต่มาหลังๆ ราคาแรงมาก พวก เนื้อแท้ wok ขายที่ Food court ราคาทำใจซื้อไม่ลงครับ