บทความจาก เลียม ทรูมี่ The Athletic



การขายนักเตะอย่าง ซานโตส สามารถสร้างกำไรมหาศาลให้ เชลซี ได้ แต่มันช่วยให้พวกเขาคว้าแชมป์ได้จริงหรือ?


ซานโตส คือ มาดูเอเก้ ของตลาดซื้อขายนักเตะซัมเมอร์นี้

เกือบหนึ่งปีหลังจากที่ เชลซี รับเงิน 48.5 ล้านปอนด์และอาจเพิ่มเป็น 52 ล้านปอนด์จากโบนัส จากการขาย มาดูเอเก้ ให้กับ อาร์เซนอล

ตอนนี้ เชลซี ได้ไฟเขียวให้ ซานโตส ย้ายไป แมนยู ด้วยแพ็กเกจค่าตัวที่ใกล้เคียงกันอย่างน่าทึ่ง นั่นคือเงินต้น 48 ล้านปอนด์ พร้อมโบนัสอีก 2 ล้านปอนด์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นได้ไม่ยาก

การปล่อย มาดูเอเก้ ออกไปสามารถอธิบายได้อย่างสมเหตุสมผลว่าเป็นธุรกิจที่ดีสำหรับ เชลซี เพราะพวกเขาซื้อตอนต้นปี 2023 ด้วยค่าตัวราว 28 ล้านปอนด์

เขาทำผลงานได้ดีตลอดสองปีครึ่งที่ เชลซี แม้ไม่เคยยึดตำแหน่งตัวจริงแบบถาวรได้ และสโมสรก็วางตัว เอสเตเวา ให้เข้ามาแทนที่ไว้ล่วงหน้าแล้ว

ในแง่การเงิน การขาย ซานโตส ยิ่งคุ้มค่ากว่า แหล่งข่าวของเชลซี ระบุว่าดีลที่ดึงเขามาจาก วาสโกดากาม่า เมื่อเดือนมกราคม 2023 มีมูลค่าราว 10.2 ล้านปอนด์

และเนื่องจากค่าตัวดังกล่าวถูกทยอยตัดบัญชีตามสัญญา 7 ปี แทนที่จะเป็น 5 ปี ( ซื้อมาก่อน ยูฟ่า ปิดช่องโหว่นี้ในเดือนกรกฎาคม 2023 ) ทำให้ค่าตัวที่ แมนยู จ่ายในครั้งนี้ แทบจะกลายเป็นกำไรล้วนในทางบัญชี

เช่นเดียวกับ มาดูเอเก้ ซานโตส เป็นนักเตะที่ เชลซี ให้คุณค่าอย่างมาก แต่ยังไม่ถึงขั้น " Untouchable " ขณะเดียวกันก็มีสัญญาณชัดเจนว่าทั้งคู่ไม่ได้พึงพอใจกับสถานะของตัวเองที่สแตมฟอร์ดบริดจ์

มาดูเอเก้ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากย้ายไป อาร์เซนอล ทันทีที่อีกฝ่ายแสดงความสนใจ ส่วน ซานโตส ก็ให้ความสำคัญกับโอกาสในการเป็นตัวจริงอย่างสม่ำเสมอกับ แมนยู

ทั้งสองกรณี เชลซี ยินดีทำธุรกิจกับทีมคู่แข่งโดยตรงในพรีเมียร์ลีก หากตัวเลขเหมาะสม เพราะถ้าต้องการดำเนินโมเดลซื้อขายนักเตะปริมาณมากที่สร้างกำไรในปี 2026 ก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเลือกปฏิบัติว่าใครคือคู่ค้าที่ขายให้ได้หรือไม่ได้

จากข้อมูลของ Transfermarkt มีเพียง 22 สโมสรทั่วโลกเท่านั้นที่ยอมจ่ายค่าตัวนักเตะคนเดียวตั้งแต่ 50 ล้านปอนด์ขึ้นไป นับตั้งแต่ปี 2020 เป็นต้นมา ในจำนวนนี้มี 8 สโมสรที่มาจากพรีเมียร์ลีก และหนึ่งในนั้นคือ เชลซี ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาขายนักเตะให้กับตัวเองไม่ได้

อีก 4 สโมสรอยู่ในลีกซาอุ ส่วนที่เหลือคือบรรดายักษ์ใหญ่ของยุโรป รวมถึง โคโม่ จากการซื้อ นิโก้ ปาซ เมื่อเดือนก่อน และ กาลาตาซาราย จากการคว้าตัว โอซิมเฮน เมื่อซัมเมอร์ที่ผ่านมา ดังนั้น กลุ่มสโมสรที่สามารถจ่ายเงินระดับนี้ได้ จึงมีไม่มากนัก

สิ่งที่น่าสนใจกว่าของดีลนี้ และเป็นจุดที่แตกต่างจากการขาย มาดูเอเก้ ให้ อาร์เซนอล คือมันสะท้อนให้เห็นว่า เชลซี กับ แมนยู ประเมินศักยภาพของ ซานโตส แตกต่างกันแค่ไหน

ในตอนนั้นเป็นที่ชัดเจนว่า อาร์เซนอล มอง มาดูเอเก้ เป็นปีกสำหรับหมุนเวียนในทีม สามารถลงมาเป็นตัวสำรองของ ซาก้า ทางฝั่งขวา และขยับไปเล่นฝั่งซ้ายได้ในบางโอกาส

แต่ในเคส ซานโตส ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี และเขาทำผลงานได้ตามที่หวัง ซานโตส อาจก้าวขึ้นเป็นตัวจริงของ แมนยู ได้ตั้งแต่ฤดูกาลหน้า ในฐานะตัวแทนของ คาเซมิโร่ ที่กำลังจะย้ายไป อินเตอร์ ไมอามี

ซึ่งก็เป็นอนาคตที่หลายคนในบราซิลมองว่าเขาควรมีในทีมชาติ

ในวัย 22 ปี ซานโตส ยังไม่ใช่นักเตะในเวอร์ชันที่สมบูรณ์ที่สุดของตัวเอง ระหว่างที่ มาเรสก้า คุมทีม เขาเคยให้สัมภาษณ์ที่ขัดแย้งกันเองว่า มอง ซานโตส เป็นมิดฟิลด์หมายเลข 6 หรือหมายเลข 8 กันแน่

ขณะที่ โรซีเนียร์ เปรียบเทียบเขากับ ดุงก้า ตำนานแชมป์โลกของบราซิล ระหว่างร่วมงานกันที่ สตราส์บูร์ก และใช้งานเขาในบทบาทที่ยืนต่ำกว่า ไคเซโด้ โดยมอบหมายให้ถอยลงไประหว่างเซ็นเตอร์แบ็กเป็นประจำเพื่อรับบอล

ซานโตส แสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่น่าประทับใจในบทบาทดังกล่าว แม้จะมีความผิดพลาดที่น่าจดจำและต้องแลกด้วยราคาแพงอยู่บ้าง เขายังยิงได้ถึง 10 ประตูให้ สตราส์บูร์ก ในลีกเอิงฤดูกาล 2024-25 จากการสอดเข้ากรอบเขตโทษจากแถวสอง และการสร้างอันตรายจากลูกตั้งเตะ

แม้เขาอาจยังไม่ใช่นักเตะระดับยอดเยี่ยมที่สุดในด้านใดด้านหนึ่ง แต่เขาทำได้ดีถึงดีมากในหลายด้าน

เขาเข้าสกัดได้ ยิงประตูได้ และจากกราฟฟิกด้านล่างจะเห็นว่า เขายังมีความสามารถในการจ่ายบอลทะลุไลน์แนวรับคู่แข่งจากแดนหนึ่งไปอีกแดนหนึ่งได้อย่างยอดเยี่ยม





อย่างที่เห็น ซานโตส สามารถจ่ายบอลทะลุไลน์แนวรับของคู่แข่งได้บ่อยพอๆกับ กรานิต ชาก้า กัปตันทีม ซันเดอร์แลนด์ ซึ่งเป็นนักเตะที่ อลอนโซ่ ต้องการร่วมงานอีกครั้งที่ เชลซี

หากเขาสะสมประสบการณ์มากขึ้นและเรียนรู้รายละเอียดของการเล่นมิดฟิลด์ในพรีเมียร์ลีกมากขึ้น ก็มีความเป็นไปได้ที่เขาจะไต่ระดับไปใกล้กับ อดัม วอร์ตัน, บรูโน่ กิมาไรส์ และ เอลเลียต แอนเดอร์สัน ซึ่งล้วนเป็นมิดฟิลด์ที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงในเรื่องการผ่านบอล

ถ้าท้ายที่สุดเขาพัฒนาไปถึงระดับนั้น แมนยู ก็มีเหตุผลเต็มที่ที่จะมองว่าพวกเขาได้ของดีในราคาถูก ท่ามกลางตลาดนักเตะที่ค่าตัวพุ่งสูงในปัจจุบัน

และการที่ เชลซี จะอ้างถึงค่าตัวที่ขายได้สูงหรือเงื่อนไขส่วนแบ่งการขายต่อ 10 เปอร์เซ็นต์ ก็คงไม่ช่วยให้แฟนบอลที่ตั้งคำถามกับการสร้างทีมของสโมสรพอใจมากนัก

การตัดสินใจเรื่องการย้ายทีมใดๆ โดยมองแยกออกมาเพียงดีลเดียวถือเป็นเรื่องอันตราย ตลาดซื้อขายรอบนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายสัปดาห์

และการเตรียมทีมของ เชลซี สำหรับฤดูกาลแรกของ อลอนโซ่ จะสามารถประเมินได้อย่างยุติธรรมก็ต่อเมื่อการซื้อขายทั้งหมดเสร็จสิ้น

จุดเด่นสำคัญของ ซานโตส คือความสามารถรอบด้าน ซึ่งทำให้เขาเป็นตัวสำรองที่ไว้ใจได้ในหลายบทบาทของแดนกลาง



เมื่อเขาจากไป คำถามหลายข้อก็ยิ่งชัดเจนและสำคัญขึ้นมา

ตลาดสำหรับ เอ็นโซ่ เงียบลงแล้วหรือไม่ และหากเป็นเช่นนั้น อลอนโซ่ จะดึงเขากลับมาใช้งานได้หรือเปล่า?

เขามองว่า ไคเซโด้ เป็นมิดฟิลด์ตัวรับหมายเลข 6 โดยธรรมชาติ หรือเป็นมิดฟิลด์ตัวทำลายเกมที่มีอิสระในการเคลื่อนที่ไปทั่วมากกว่า?

เขาต้องการมิดฟิลด์สไตล์ ชาก้า เพิ่มอีกคนหรือไม่? เขาคิดอย่างไรกับ เอสซูโก้ และ บาร์โก้?

และ ลาเวีย จะสามารถลงเล่นครบสามนัดติดต่อกันได้โดยที่ไม่เจ็บได้หรือไม่ หรือแม้แต่ลงเล่นครบ 90 นาทีได้หรือเปล่า?

คำตอบของหลายคำถามจะค่อยๆปรากฏในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า และทัวร์ปรีซีซั่นที่ออสเตรเลียและเอเชียจะเป็นหลักฐานแรกในสนามที่แสดงให้เห็นวิสัยทัศน์ด้านแท็กติกของ อลอนโซ่ สำหรับ เชลซี ชุดนี้

ขณะที่ BlueCo ก็กำลังพยายามมอบเครื่องมือที่เขาต้องการ เพื่อสร้างทีมให้มีศักยภาพ ภายใต้ข้อจำกัดจากการไม่มีรายได้จากการแข่งขันฟุตบอลยุโรปในฤดูกาล 2026-27 และการปฏิบัติตามกฎการเงินของวงการฟุตบอล

หาก เชลซี จำเป็นต้องขายนักเตะให้ทันเวลา เพื่อให้อยู่ภายใต้กฎของพรีเมียร์ลีกและยูฟ่า หรือเพื่อหาเงินสำหรับการเสริมทัพเพิ่มเติมในซัมเมอร์นี้ ทางเลือกของพวกเขาก็ดูเหมือนจะมีไม่มากนัก

การขายนักเตะระดับ " Untouchable " อย่าง พาลเมอร์ หรือ ไคเซโด้ จะทำให้ทั้งโครงการของ BlueCo สั่นคลอนอย่างรุนแรง ซึ่งมันไม่เคยอยู่ในความคิดเลย

แต่จากประวัติที่ผ่านมาก็เห็นได้ว่ามีไม่กี่สโมสรที่พร้อมยื่นข้อเสนอในระดับที่ เชลซี พอใจสำหรับนักเตะที่ BlueCo ซื้อมาแล้วไม่ประสบความสำเร็จ

สิ่งที่เหลืออยู่คือกลุ่มนักเตะระดับกลาง ไม่ว่าจะเป็นเด็กปั้นจากค็อบแฮมหรือนักเตะที่เพิ่งซื้อมาและมีมูลค่าเพิ่มขึ้น แต่ยังไม่ได้กลายเป็นแกนหลักระยะยาวของทีม

การขายนักเตะอย่าง มาดูเอเก้, เรนาโต้ เวก้า, ซานโตส และ ไทริค จอร์จ สามารถสร้างกำไรได้มหาศาล

แต่การซื้อขายนักเตะสำหรับสโมสรระดับ เชลซี ควรเป็นเพียง "เครื่องมือ" เพื่อไปสู่เป้าหมาย ไม่ใช่ "เป้าหมาย" ในตัวมันเอง

เป้าหมายสูงสุดคือการพาสโมสรกลับไปสู่การลุ้นแชมป์พรีเมียร์ลีกและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกอย่างสม่ำเสมอ การขายนักเตะที่มีประโยชน์ แม้อาจจะไม่ใช่คนที่ขาดไม่ได้

ในขณะเดียวกันก็ยังคงเก็บนักเตะบางคนที่ยังพิสูจน์ตัวเองไม่ได้ ทั้งในด้านผลงาน ความพร้อมในการลงเล่น หรือความต้องการในตลาด ไว้กับทีม จะช่วยให้สโมสรเข้าใกล้เป้าหมายนั้นจริงๆหรือ?

บางทีอาจใช่ ถ้า เชลซี สามารถหาตัวแทนได้อย่างชาญฉลาด ไม่ว่าจะจากภายในสโมสรหรือจากตลาดซื้อขาย แต่ก็มีความเสี่ยงเสมอที่จะขายนักเตะดาวรุ่งเร็วเกินไป หรือขายในช่วงที่มูลค่าของพวกเขายังไม่ถึงจุดสูงสุด

มาดูเอเก้ ยังไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ เชลซี ต้องรู้สึกเสียใจที่ปล่อยเขาไป อาร์เซนอล และพวกเขาคงหวังว่าอีกหนึ่งปีหลังจากนี้ จะรู้สึกแบบเดียวกันกับการตัดสินใจปล่อย ซานโตส ออกจากทีม

ปัญหาคือจะเอายังไงต่อ

เอ็นโซ่ไม่ย้ายแล้วใช่มั้ย ถ้าย้ายจะพึ่งพาใคร
ลาเวีย? ที่แทบไม่ฟิตพอจะเล่นตัวจริงถึง2นัด
บาร์โก้? ตอนแรกบอกจะว่าจะเสริมร่างกายและความสูงไง
เอสซูโก ก็ไม่รู้จะดีพอหรือเปล่า หลังจากเจ็บหนักมาก็เงียบๆ

ตามนี้นะเพื่อนสิงห์

มาดูเอเก้ = ซาล่า

ซานโตส = เดบรอย

มาดูเอเก้ = ไรท์ฟิลลิป์
ซานโตส = เม้า