โดยเฉพาะบุฟเฟต์ ถ้าทางอีสานก็

โคราช Papper Internation ก็พึ่งประกาศปิด ทั้งที่อยู่ในย้านทำเลที่ดี เป็น new town

ขอนแก่น T-Bone Steak house ก็พึ่งประกาศปิด ซึ่งร้านนี้เป็นขวัญใจนักศึกษาสมัยก่อนมากๆ

และรายย่อยอีกเยอะมาก

ผมมองสองข้อนี้สำคัญนะ

1. คนที่กินประจำกำลังผลัดรุ่นละ อายุ 35-50++ นี่แหละ มันไม่ไหวแล้วให้ไปยัดบุฟเฟต์ทั้งที่มีโรค NCD เด็กรุ่นใหม่ๆก็จะมีแบรนด์ของตัวเอง ซึ่งเจนนี้พยายามทำตัวให้ต่างจากรุ่นก่อนแบบตรงข้ามเลย

2. ตาม ตจว ตี๋น้อยนี่ก็ยังเป็นของใหม่อยู่ แถมทุ่มตลาดเอาใจทุกกลุ่มวัย รวมถึง food chain อื่นๆที่แข่งกันหนักมาก คนที่ตายคือ local

3. ปัจจัยเศรษฐกิจ ไม่พูดถึงก็ไม่ได้ มันสถุนจริงนะช่วงนี้

ก็ตามนั้นแหละ ส่วนร้านบังโตผมไปกินทีนึง ปัญหาคือไม่ได้อยากไปซ้ำ แค่นั้นเลย

สำนักความรักชาติ รักบ้านเกิด นี่แหละที่คนไทยขาด คนรอบตัวผมที่มีกะตัง ยังหอบตังไปทิ้งเมืองนอกกันเป็นว่าเล่นอยู่เลย รู้ว่ามันสิทธิ์ของเขานะ แต่แบบนี่แหละสันดานไทย ต้องรอภัยภิบัติหรือสงครามค่อยหันมารักกันเอง

ส่วนใหญ่ ธุรกิจแชร์ลูกโซ่ ระดมทุน เพิ่มสาขา โกยๆ แล้ว หาย

ไม่รู้จะตอบยังไงแฮะ หมายถึงคนไทยตอนนี้แห่กันไปกินแต่ฟาสต์ฟู๊ดกับซูชิ แบบนี้เหรอครับ

ถ้ามองแบบนั้นก็ได้นะ แต่อย่าลืมว่าตี๋น้อยตอนนี้มี capital gain โหดมาก และ MK มีเงินสดถือไว้เยอะจัดๆ จากที่เผยสินทรัพย์ในตลาดหุ้น

จากแชร์ลูกโซ่ผมกลัวมันจะกลายเป็นของจริงแบบร้านสะดวกซื้อน่ะซี้ แต่อันนี้สะดวกกิน สิ้นเดือน กลางเดือน เครียดๆ เข้าร้านปุ๊ปอร่อยปั๊ป

หมายถึงว่าตัวใหญ่ๆ เอาเงินไปเมืองนอกกันหมดมันก็ไม่วนในระบบเศรษฐกิจไงครับ ทีนี้มันก็กระทบไปหมดถึงรากหญ้า

ยกตัวอย่างลูกพี่ลูกน้องผม บ้านทำ รร เอกชน ตัวแกเองก็เป็นผู้บริหาร ไปเที่ยว ตปท. แบบญี่ปุ่นเกาหลีตอนปิดเทอมเล็ก เมกา ยุโรป ตอนปิดเทอมใหญ่ ไปทุกปีเลย แต่ตอนเปิดเทอมก็อยู่บ้านและไปแต่ร้านหรูๆในจังหวัด ถ้าไม่ไปก็คือกินข้าวที่บ้านเลย ไม่เคยไปร้านโลคอลเลย

แล้วคนที่ทำธุรกิจรายใหญ่ในจังหวัดหลายๆคนก็แบบนี้ ร้านวัสดุก่อสร้าง บริษัทรับเหมา รร กวดวิชาดังๆ บลาๆๆๆๆ

บุพเฟ่ ข้างโฮสเทลผม เปิดมาตั้งนานแล้วพึ่งปิด 2-3 วันก่อนนี้เอง แล้วคือคนเยอะตลอดด้วยนะ

ผมไม่ทำกับข้าวเอง วันเสาร์-อา ก็ออกไปกินข้าวนอกบ้านตามร้านเชนทั่วๆไป

วันธรรมดา ก็ กินโลคอล รายย่อย พ่อค้าแม่ขาย กระจายๆไป

ทุกปีก็ไปเที่ยว ตปท อย่างน้อย 1-2 ครั้ง หาฟีลใหม่ๆ เอ้กโพลชีวิต

มองปัญหาด้วยมุมมองแบบนี้ไม่ไหวนะ
เคยตั้งคำถามไหมว่าอะไรที่ทำให้คนเลือกเที่ยวต่างประเทศ ทั้งๆที่เที่ยวในประเทศคุยก็รู้เรื่องกว่า วีซ่าก็ไม่ต้องขอ เงินก็ไม่ต้องแลก
ถ้าคิดได้แค่ เที่ยวต่างประเทศ = ไม่รักชาติ
บอกได้แค่ตื้นเขินมาก

เขาไปเข้าห้างกันหมด
ค่านิยมคน ไปห้าง = ไปเที่ยว
แล้วขอนแก่น มีเซ็นทรัลเปิด 2 แห่ง ห่างกันนิดเดียว
เพราะงั้น ผู้ประกอบการ local ที่ไซส์กลางๆ กำลังไปทีละเจ้าๆ รอดูได้เลย
เพราะต้นทุนหลักๆเช่น ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าน้ำมัน ราคาเท่ากันทั้งประเทศ
วัตถุดินอาหารก็ราคาใกล้เคียงกัน

แต่ต่างจังหวัด ขายแพงเท่ากรุงเทพไม่ได้

ขายเกิน 50 บาทคนก็บ่นแพงแล้ว
เพราะค่าแรงคนขอนแก่น 350/วัน
เดือนละ 9,000-13,000 เกินนี้คือดีมากแล้ว

ร้านที่อยู่รอดคือร้านบ้านๆ ทำบนที่ของตัวเอง
ปลูกผักเอง บางคนทำนาเอง เพิ่นเลยอยู่ได้

ทีโบนที่ขอนแก่นคือ น่าจะเรื่องคุณภาพ เห็นมีคนบอกคุณภาพแย่ลงกว่าสมัยเปิดใหม่ๆเยอะ ตอนเปิดใหม่ๆผมไปกินนะ แล้วมันมีร้านในเรตราคาถูกกว่า คุณภาพพอๆกัน ส่วนร้านปิ้งย่าง สุกี้รายย่อย มาเจอรายใหญ่มาเปิดก็อยู่ยาก ตายเรียบ

ที่สังเกตอย่างนึงร้านอาหารไหนถ้าอร่อยยังไงคนก็ไปกินนะ

เศรษฐกิจช่วงนี้มันแย่หนักมาก บ.ผมก็ขาดทุนต่อเนื่องมาตลอด หวังว่าปลายปีจะพอเห็นกำไรบ้าง แต่ถ้าบ.ไหนเงินสดในมือมีไม่มากพอก็ยื้อไม่ถึงปลายปีแน่ๆ
แล้วเวลาพูดเรื่องเศรษฐกิจมันเป็นระดับมหัพภาค ต้องโทษรัฐบาลที่ไม่สามารถประคองให้มันดีได้ จะไปโทษว่าคนนู้นคนนี้ไม่รักชาติไม่ได้หรอกครับ เค้าก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง

วัตถุดิบราคาขึ้นเกือบหมด สวิงรัวๆรายเดือน

แต่เปิดราคาขายได้เท่าเดิม บางเดือนมองกำไรแทบไม่เจอ ได้แค่ปะคองไปวันๆ

Margin น่าจะเป็นตัวสำคัญละ ของแพงขึ้นมาก ค่าแรงก็แพง