จิบสุราปลดอาวุธ ทำไมขุนศึกราชวงศ์ซ่งถึงยอมสละอำนาจแต่โดยดี ไม่มีใครกล้าหือ? (เทียบวิถีเชือดขุนพลของราชวงศ์อื่น)

ในหน้าประวัติศาสตร์จีน มีธรรมเนียมปฏิบัติอย่างหนึ่งที่ปฐมฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์มักจะทำกันจนกลายเป็นเรื่องปกติ นั่นคือสำนวนที่ว่าเสร็จศึกล่าเนื้อ ต้มสุนัขรับใช้ หรือพูดภาษาชาวบ้านคือ ปราบแผ่นดินรวมชาติเสร็จเมื่อไหร่ บรรดาขุนพลคู่บุญที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกัน เตรียมตัวหัวขาดได้เลย

เพื่อความเห็นภาพ เราลองไปดูผลงานของปฐมฮ่องเต้ราชวงศ์อื่นกันก่อนครับ

▪️ฮั่นเกาจู่ (หลิวปัง)
เมื่อเอาชนะเซี่ยงอวี่และก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นได้สำเร็จ หลิวปังก็เริ่มหวาดระแวงแม่ทัพที่มีความดีความชอบสูงส่ง สุดท้ายยอดขุนพลอย่าง หานซิ่น เผิงเยว่ และอิงปู้ ต่างถูกหาข้ออ้างยัดข้อหากบฏ และถูกกวาดล้างประหารชีวิตอย่างเหี้ยมโหดเพื่อกรุยทางให้ลูกหลานแซ่หลิว

▪️หมิงไท่จู่ (จูหยวนจาง)
รายนี้ยิ่งกว่ารายแรก เมื่อขึ้นครองราชย์ปุ๊บ ความหวาดระแวงก็เริ่มทำงาน จูหยวนจางสั่งกวาดล้างประหารขุนนางและแม่ทัพเพื่อนร่วมสาบานตายเป็นเบือ คดีของหูเหวยยงและหลานอวี้ลากจูงผู้คนไปลานประหารนับหมื่นชีวิต เรียกว่าล้างบางกันแทบหมดราชสำนัก

แต่ตัดภาพมาที่ปฐมฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ซ่งอย่างซ่งไท่จู่ (เจ้าควงอิ้น) เขากลับใช้วิธีที่ซอฟต์กว่า นุ่มนวลกว่า และเหนือชั้นกว่ามาก ด้วยเหตุการณ์ที่ประวัติศาสตร์จารึกไว้ในชื่องานเลี้ยงสุราปลดอำนาจทหาร (杯酒释兵权)

เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งเจ้าควงอิ้นจัดงานเลี้ยงสุรา เชิญบรรดาแม่ทัพเพื่อนร่วมสาบานที่เคยช่วยให้ตนเองได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้มากินดื่มกัน พอสุราเข้าปาก ฮ่องเต้ก็เริ่มถอนหายใจและตัดพ้อว่า "เป็นฮ่องเต้นี่ลำบากจริงๆ ข้านอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว"

บรรดาแม่ทัพตกใจ รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฮ่องเต้จึงสวนกลับไปว่า

"ข้าเชื่อใจพวกท่านนะ แต่ถ้าวันดีคืนดี ลูกน้องของพวกท่านเกิดอยากได้ดิบได้ดี เอาเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองมาคลุมใส่ตัวท่าน บังคับให้ท่านเป็นกบฏ ถึงตอนนั้นพวกท่านจะปฏิเสธได้หรือ?"

ประโยคนี้ทำเอาขุนพลทุกคนสร่างเมาและคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตทันที เพราะนี่คือการขู่กลายๆ ว่าจะยอมวางมือ หรือจะให้ข้าลงมือ ซึ่งผลลัพธ์คือ วันรุ่งขึ้นแม่ทัพทุกคนต่างพร้อมใจกันยื่นหนังสือกราบทูลขอลาออกจากตำแหน่งทางทหาร อ้างว่าป่วยบ้าง แก่ชราภาพบ้าง ยอมส่งมอบตราพยัคฆ์คุมทัพคืนให้ราชสำนักแต่โดยดี

แล้วทำไมยอดขุนพลเหล่านี้ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน ถึงยอมหงอและวางมือไปง่ายๆ ไม่มีใครคิดจะต่อต้านหรือรวมหัวกันสู้กลับเลยสักคน เหตุผลเบื้องหลังคือการประเมินสถานการณ์ที่ชาญฉลาดที่สุด ดังนี้ครับ

1. ข้อเสนอแบบ VIP ที่ปฏิเสธไม่ลง
ซ่งไท่จู่ไม่ได้บีบให้จนตรอก เขายื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนว่า

"ชีวิตคนเราสั้นนัก สู้พวกท่านสละอำนาจทหาร กลับไปอยู่บ้านเกิด ข้าจะมอบที่ดิน คฤหาสน์ เงินทองมากมายก่ายกองให้พวกท่านไปเสพสุขกับภรรยาและลูกหลาน ซื้อนักดนตรีมาบรรเลงเพลงให้ฟังทุกวัน แถมข้าจะให้ลูกหลานราชวงศ์แต่งงานเกี่ยวดองกับตระกูลพวกท่านด้วย แบบนี้เราจะได้ไม่ต้องระแวงกัน ไม่ดีกว่าหรือ?"

สำหรับขุนศึกแล้ว การเอาชีวิตตระกูลไปเสี่ยงกบฏ สู้รับเงินก้อนโตระดับอภิมหาเศรษฐีแล้วเกษียณอายุไปเป็นคุณปู่ผู้ร่ำรวย ถือเป็นทางลงที่คุ้มค่าที่สุด

2. บทเรียนเลือดจากยุค 5 ราชวงศ์ 10 อาณาจักร
คนในยุคนั้นเพิ่งผ่านยุคสมัยแห่งความวุ่นวายและสงครามกลางเมืองที่ยาวนานกว่า 50 ปี เป็นยุคที่ทหารมีอำนาจเหนือกฎหมาย ใครคุมกองทัพได้ก็ตั้งตัวเป็นฮ่องเต้ (ตัวเจ้าควงอิ้นเองก็ใช้วิธีก่อกบฏที่เฉินเฉียว ยึดอำนาจมาตั้งราชวงศ์ซ่งเช่นกัน) บรรดาแม่ทัพรู้ซึ้งดีว่า การถือครองอำนาจทหารในมือนั้น เหมือนถือระเบิดเวลา ถ้าทำสำเร็จก็เป็นเจ้า แต่ถ้าพลาดคือโดนประหารล้างเจ็ดชั่วโคตร การวางดาบในวันนี้ จึงเป็นการซื้อประกันชีวิตให้ลูกหลานในวันหน้า

3. อำนาจจริงอยู่ในมือลูกพี่หมดแล้ว
นี่ไม่ใช่การบังคับตอนที่ลูกพี่ไร้เขี้ยวเล็บ เจ้าควงอิ้นไม่ได้เป็นเพียงปัญญาชนที่โชคดีได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ แต่ตัวเขาเองคือยอดแม่ทัพ ที่เก่งกาจและรบเก่งที่สุดในหมู่พี่น้องร่วมสาบาน ก่อนจะเรียกมากินเหล้า เขาได้ทำการจัดระเบียบและโอนถ่ายกองกำลังรักษาพระนครอันแข็งแกร่งมาไว้ใต้บังคับบัญชาของตนเองเรียบร้อยแล้ว หากแม่ทัพคนใดคิดจะหือ ย่อมต้องเผชิญหน้ากับกองทัพหลวงที่แข็งแกร่งที่สุด โอกาสชนะมีค่าเท่ากับศูนย์

4. เครดิตความน่าเชื่อถือขององค์ปฐมกษัตริย์
ขุนศึกเหล่านี้เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตาย ต่างรู้นิสัยใจคอของเจ้าควงอิ้นดีว่า เขาเป็นกษัตริย์ที่มีความเมตตาและรักษาคำพูด (ซ่งไท่จู่ไม่เคยสั่งประหารอดีตฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อน และมีคำปฏิญาณบรรพชน ซึ่งกลายมาเป็นจารีตที่สืบทอดกันมาว่า ห้ามสังหารขุนนางบุ๋นและผู้ถวายฎีกา) พวกเขาเชื่อใจว่าถ้ายอมถอย ลูกพี่จะรักษาคำพูดดูแลพวกเขาไปจนตาย ซึ่งเจ้าควงอิ้นก็ทำตามสัจจะจริงๆ บรรดาแม่ทัพเหล่านี้ล้วนได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข ร่ำรวย และตายดีกันทุกคน

เหตุการณ์งานเลี้ยงสุราปลดอำนาจทหาร จึงไม่ใช่เรื่องของการยอมจำนนเพราะความขลาดเขลา แต่เป็นการเจรจาต่อรองทางการเมืองที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์ ซ่งไท่จู่ยอมจ่ายทรัพย์สมบัติเพื่อซื้อความมั่นคงให้ราชวงศ์ ในขณะที่บรรดาแม่ทัพก็ยอมคืนอำนาจเพื่อแลกกับความปลอดภัยและเกียรติยศ

วิธียึดอำนาจแบบไร้รอยเลือดนี้ ทำให้ราชวงศ์ซ่งรอดพ้นจากการรัฐประหารโดยแม่ทัพไปได้ตลอดกาล แต่ในอีกมุมหนึ่ง การดึงอำนาจทหารกลับสู่ศูนย์กลางและลดบทบาทแม่ทัพ ก็กลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้กองทัพราชวงศ์ซ่งอ่อนแอ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการรุกรานของชนเผ่าเร่ร่อนทางตอนเหนือในเวลาต่อมานั่นเองครับ

https://www.facebook.com/share/p/1HjrtYG8iZ/

ในเหตุการณ์จริงคงไม่มีใครยอมง่าย ๆ หรอกหรือในกรณีที่ยอมก็คงเป็นพวกขาลอยกันทั้งนั้นมีแต่ตำแหน่งแต่ไม่มีอำนาจจริง

ขาลอยแต่ก็เสพสุขสบายไปจนวันตายถ้าไม่ก่อเรื่อง หรือจะเอาแบบหัวลอยอย่างเดียวแบบจูหยวนจางดีละ ระแวงฆ่า สงสัยประหาร ใช่วิธีแบบลูกทุ่งๆตรงกันเลย

บ้านเราก็มี แต่เป็นไปในทางจัดการข้าราชการจากพระองค์เก่ามากกว่า อย่างยุคเปลี่ยนถ่ายจากพระองค์เจ้าท้ายสระมาเป็นพระอนุชาข้าราชการองค์เก่าก็โดนกันเยอะ หรือแม้แต่ยุคราชการที่ 1 พระอนุชาของพระองค์ก็พยายามกำจัดลูกหลานและข้าราชการในองค์ก่อนอย่างแข็งขันเลยทีเดียว แต่ของจีนน่ากลัวตรงแม่ทัพพวกนี้ถือครองทหารในมือเยอะ ถ้าร่วมมือกันก็ล้มราชวงศ์ได้เลย

ซึ่ง มันคือทักกี้นั่นเอง

3. โดนเลื่อยขาเรียบร้อยหมดแล้ว ตั้งแต่ต้องออกนอกประเทศ

2. + 1 . ก้คือแพ้ไปแล้วนั่นเอง โดนข้างบนจัดฉากเกมบังคับว่าต้องมาเล่นบทตัวร้าย มาโดนฮุนเซนแล้วให้ยอมรับ ให้ทรยศประชาชน โดยบังคับว่าก้อยุ่ดูแลธุรกิจไปแบบนี้ละ

4. ก้ต้องมาดูกันว่าเปนไง ส่วนตัวคิดว่ามันจะยอมกดทักกี้แค่นี้เพราะถ้าทำมากกว่านี้ ในอนาคตไอคนที่ยอมก้มหัวถ้าเวลาข้างบนจะใช้ไม้แบบนี้อีก มันจะสุ้จนตัวตายหมาจนตรอกมันกัดนะ กลับกันถ้ายอมปล่อยทักกี้ไว้ อย่างน้อยอนาคตจะเชือดใครก้เอาทักกี้เปนตัวอย่างว่า ถ้ายอมก้จะปล่อยให้รอดแบบทักกี้นะ




ประวัติศาสมันก้ซ้ำไปซ้ำมา เอามาถอดบทเรียนแบบนี้ละ

สุดท้ายราชวงศ์ก้เละ เพราะทหารชายแดนอ่อนแออไม่ใช่เหรอ? จากการเรียกกำลังทหารเข้าศูนย์กลางเนี่ย โดนพวกนอกด่านตียับจนต้องเป็นซ่งเหนือ ซ่งใต้ พอมียอดแม่ทัพอย่างงักฮุยไอ้ฮ่องเต้ก้หูเบาเชื่อขุนนางกังฉิน กลัวงักฮุยก้สั่งประหาร หลังจากนั้นก้แตกจบรางวงศ์ซ่ง

เพราะเหตุนี้ไง ราชวงศ์ซ่ง ตามปวศ. เป็นราชวงศ์ที่อ่อนแอทางทหารมากที่สุด นับตั้งแต่ราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์ชิง 2000 กว่าปี


ราชวงศ์อื่นๆขยายดินแดน ร่ำรวยการค้า รำรวยบรรณาการ

แต่ราชวงศ์ซ่ง ดินแดนหดลงเรื่อยๆ แล้วเสียเงินจ่ายบรรณาการให้อาณาจักรอื่นๆตลอด


เอาตามไทม์ไลน์เลยนะ

ปี ค.ศ. 979 – 1005 โดนอาณาจักรเหลียว(ชาวชิตัน)รุกราน (ตามเรื่อง 8 เทพอสูรมังกรฟ้า)

ชาวชิตันบุกถึงเมืองหลวงไคเฟิง ฮ่องเต้ซ่งเจรจายอมจ่ายส่วยเป็นเงินและผ้าไหมให้เป็นรายปี


ปี ค.ศ. 1038 – 1044 โดนซีเซี่ยรุกราน

ชาวตังคุตเพื่อนบ้านชาวชิตันเห็นซ่งอ่อนแอ บุกบ้าง ซ่งสู้ไม่ไหว ยอมจ่ายส่วยในซีเซี่ยอีกอาณาจักรเพื่อให้ยุติสงคราม


ปี ค.ศ. 1125 – 1142 โดนหนี่เจิ้นรุกราน(ชาวกิมในมังกรหยกภาคก๊วยเจ๋ง)

ยุคฮ่องเต้จิ้งคัง ชาวกิมบุกยึดเมืองหลวงไคเฟิงได้จับฮ่องเต้ได้ เอามาเป็นคนรับใช้ ยึดจีนได้ครึ่งประเทศ

พวกที่หนีไปตั้งราชวงศ์ซ่งใต้ ที่บริเวณเจียงหนาน(ทิศใต้ของแม่น้ำแยงซี)ที่เมืองหลิงอัน(หางโจว)

เรื่องราวในมังกรหยกก๊วยเจ๋งคือช่วงนี้ที่ชาวกิมปกครองเมืองในจงหยวนของจีน และเป็นคนสร้างเมืองหลวงของตัวเองอยู่ทางเหนือ ซึ่งต่อมาเมืองนี้คือปักกิ่ง

สงครามจบปี 1142 เพราะซ่งเจรจาไม่ให้กิมบุกลงต่อ โดยเสียดินแดนจงหยวนและทางเหนือทั้งหมด ส่งบรรณาการให้และลดฐานะเป็นข้ารับใช้เมืองของกิมก๊ก (เป็นประเทศราชล่ะ ส่งบรรณาการทุกปี)


แต่จุดจบของซ่งใต้ก็มาถึง หลังจากซ่งใต้ร่วมมือกับมองโกลถล่มพวกกิมจนแพ้ ดินแดนทางเหนือก็ไม่ได้คืนทั้งหมดนะพวกมองโกลยึดเอง

แถมชาวมองโกลบุกลงใต้ต่อ แต่ด้วยชัยภูมิที่มีแต่แม่น้ำกับภูเขา มองโกลไม่ค่อยถนัดเลยใช้เวลา 40 ปี ค่อยยึดจีนทั้งหมดได้

เริ่มจาก โอเกไดข่าน มงเกข่าน และมาสำเร็จที่กุบไลข่าน(หลานปู่ของเจงกิสข่าน)


พวกตำนานวีรบุรษขนศึกในจีน เช่นขุนศึกตระกูลหยาง งักฮุย ก็ล้วนเป็นแม่ทัพในราชวงศ์ซ่ง

ถึงจะรบเก่ง แต่เจอตัดขาทหารตัวเองตลอด กลัวเก่งกว่ามายึดอำนาจตัวเองแบบ จ้าวควงอิ้นทำเลยเป๊ะๆ