ผมทำโฮสเทล คนเดียวไม่มีคนช่วย และไม่มีเวลาแม้กระทั้งออกไปไหน แม่แต่แค่ เท้าเหยียบเสี้ยน ก็ไม่มีเวลาไปรักษา ทำให้เวลาเดินผมลง น้ำหนักเท้าได้ไม่เต็มที่ อยู่เกือบปี แล้ววันนึงผมเดินเยอะมาก เดินขึ้นลง บันได วันละ 20-30 รอบ เคยใส่สมาร์ทวอช ผมเดินเฉลี่ยวัน 2หมื่น ก้าวต่อวัน เพื่อทำงาน

ผลคือ ผมลงน้ำหนัก ฝ่าเท้าด้านนึงมากเกินไป จน แตก และ เจ็บทุกครั้งเวลาเดิน ทุกก้าวที่ผมเดินมีแต่ความเจ็บปวด แต่ก็ทนมาตลอด ส่วน เสี้ยนที่ตำเท้าก็เปลี่ยนไปเป็นหูดก้อนโต ที่ เวลาไปโดนก็จิ๊ดขึ้นหัวทุกครั้ง

จนเดือนที่แล้ว ผมก็หาเวลาไปผ่าจนได้ หมอบอกเป็นหูดที่ใหญ่มาก ผ่าจนแทบ จะกินเนื้อที่หัวแม่โป้งผมไปเกือบหมด และได้แต่คิดในใจ ทนหน่อยนะ อีกสักเดือน เราจะได้กลับมาเดินแบบปกติ ไม่ต้องทรมานแล้ว
แล้วเป้น 1เดือนที่ ต้องเฝ้าระวังแผล อาบน้ำก็ลำบาก ทำความสะอาดขึ้นบันไดล้างห้องน้ำลำบากหมด
วันนี้ผาานมา 40 วันหลังผ่าแล้ว อีกนิด ผมจะได้ กลับไปเดินแบบคนปกติซะที


ตอนนี้ ผมตัดสินใจว่า จะไม่ทำ โฮสเทลต่อแล้ว ท้อครับ พึ่งโดนรีวิวมาไม่ดีอีกยิ่งท้อ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดผมเลย คิดว่าสิ้นปีนี้ จะเลิกแล้ว ตอนนี้ ทำโฮสเทล ได้ทักษณะด้านการโรงแรมมาเยอะมากๆ ว่าจะไปสมัครตำแหน่งผู้จัดการโรงแรมซักที แต่ยังไม่ทิ้งฝัน ยังจะกลับมาเปิดโรงแรม ให้ได้อีกครั้ง วันนี้ เข้าใจแล้ว คนไทย ไม่ได้ชอบการพักโฮสเทล และโฮสเทลดูแลยากกว่าโรงแรมทั่วไป ตั้งใจจะไปเก็บเงิน มาใหม่ มาเริ่มเปิด โรงแรมเล็กๆ ที่ตรงจริตคนไทยมากกว่าอีกครั้ง

รูปแผลตอนผ่าครับ หวาดเสียวหน่อย









สุดท้าย แม้ร่างกายผมไม่ไหว จริงๆ เจ็บมากกว่านี้อีก แต่ใจผมสู้ไหว มาตลอด แต่ เวลาโดนรีวิวแย่ที่ไร จิตใจมันห่อเหี่ยว ทุกที ทุกวันนี้อยู่ได้จากการอ่านรีวิว แล้วมีกำลังใจ แต่พอเจอคน ที่แบบ ไม่เข้าใจความเป็นโฮสเทล มารีวิว ในสิ่งที่ เราไม่ได้ผิด แล้ว ท้อใจจัดๆ ทำอยากเลิก ทุกที รอบนี้ผมพอแล้ว



อยากสัมผัสการเดินแบบคนปกติแบบไม่เจ็บปวดอีกครั้ง อีกนิดเดียว ไม่ได้รู้สึก ถึงการเดิน ปกติมานานมากแล้ว

idol งับอยากมีฝันแล้วกล้าทำแบบท่านบ้าง

หนักจริงนะเหมือนให้คนรู้จักมาอยู่บ้าน ผมทำไม่ได้หรอก แต่ก็เป็นกำนัลใจให้

ผมไม่เคยเสียใจเลย ที่ถีบตัวออกมาทำโฮสเทล ตอนแรก อยากทำเพราะ อยากให้ คนมี ห้องพักราคาถูก จนมาลองทำถึงรู้ว่า แม้ถูก แค่ไหน แต่คนไทยก็ไม่ชอบครับ คนไทย พื้นฐาน ชอบความเป็นส่วนตัว สมมุติวันนึง ผมรับโทรศัพ 10 สาย พอบอกห้องน้ำรวม วางไปแล้ว 7 สาย แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังหาลูกค้าได้พอสมควร ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า ถ้าทำรอบหน้าต้องทำแบบมีห้องน้ำในตัวไปเลย แล้วการทำที่นี้ผมได้ทักษะในการทำงานเพิ่มขึ้นเยอะมาก เดี่ยว จะวางแผนไปทำงานเก็บเงินใหม่ เพื่อมาสานฝันตัวเองต่อ ยังไม่เลิก ที่จะ เป็นเจ้าของกิจการตัวเอง แต่วันนี้ รู้แล้วว่าโมเดลที่ตัวเองทำ มันไม่ถูกจริตคนไทย แล้วรับภาระหนักกว่าที่คิด ขอไปตั้งตัวใหม่ก่อนครับ

ข้อคิดอีกอย่างที่อยากแนะนำครับ ถ้าอยากเติบโตต้องวางระบบให้ดี

ไม่ใช่ทำคนเดียวทุกอย่าง ไม่ได้หลับได้นอน จะมีปัญญาสุขภาพตามมา ไม่ว่าจะเจบป่วย หรือร่างกายโทรม

ต้องชั่ง นน เยอะๆว่าคุ้มหรือไม่ บางทีต้องจ้างคนมาดูแลแทน ในบางส่วนที่จำเแป็นจริงๆบ้าง

ถ้าบอกว่ากำไรไม่พอก็อาจจะต้องขึ้นราคาหน่อยเพื่อให้อยุ่ได้

ไม่งั้นพอท่านไม่ไหว มันจะพังทั้งระบบ ไปถึงจนการบริการ

พอพูดถึงจริตการเข้าพักโรงแรมก็จริงแฮะ

ผมน่ะ ถ้าเลือกได้ คือต้องมีห้องน้ำแยก

ยกเว้นอยากได้ฟีลแบคแพค ในสถานที่ที่ชิลๆ หรืออยากพบปะผู้คน หรืออยากประหยัด

โฮสเทล ภาพจำมันคือต้องประหยัดอ่ะ ยอมจ่ายน้อยเพื่อตัดความสะดวกบางอย่างออกไป

ถ้าราคามันหย่อนกว่ากันไม่มาก ผมก็เลือกความสบายมาก่อนแหละ

คิดถึงตอนเหยียบเศษแก้วเลย โหเดินลำบากไป 2 เดือน น้ำก็โดนไม่ได้ แล้วแบบต้องล้างแผลทุกวัน

นั้นแหละครับก่อนทำธูรกิจได้แต่คาดเดา ตลาด พอลงมาทำเจอตลาดจริง คนไทย ไม่เอาอะไรแบบนี้ เยอะมาก ไว้จำเป็นบทเรียน ไป ทำใหม่ครับ รอบน้าผมมาแน่

work hard

die fast

ของแท้

10คำชม
1คำด่า

เราแค่มองข้ามไปก็ได้ฮะ
ยังไงก็หายไปนะครับ
หรือถ้าท่านอยากทำ hostel ต่อก็อาจจะลองเปลี่ยนสถานที่ไปจังหวัดท่องเที่ยวดีไม๊

ไว้ว่างๆเดี๋ยวผมซื้อขนมไปนั่งกินด้วยฮะ