การอภิปรายครั้งแรกในสภาของ นายจักรภพ เพ็ญแข สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเพื่อไทย เกี่ยวกับ ร่างพระราช บัญญัติเสริมสร้างสังคมสันติสุข โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้:

เปรียบเทียบการนิรโทษกรรมกับการสร้างเรือ: นายจักรภพเปรียบเปรยว่าการผลักดันกฎหมายฉบับนี้เปรียบเสมือนการสร้างเรือ เพื่อพาผู้คนข้ามทะเล แม้ในตอนนี้เราอาจไม่สามารถพาคนทุกคนไปพร้อมกันได้ แต่จำเป็นต้องเริ่มสร้างเรือเพื่อพาคนไปให้ได้มาก ที่สุดก่อน และในอนาคตค่อยกลับมารับคนที่ยังตกค้างอยู่ภายหลัง

มุมมองจากประสบการณ์ส่วนตัว: นายจักรภพเล่าถึงการผ่านประสบการณ์การต่อสู้ทางการเมืองในฐานะคนเสื้อแดง และการต้องลี้ ภัยไปอยู่ในต่างประเทศนานถึง 15 ปี ซึ่งทำให้เขาเข้าใจถึงความเจ็บปวดและรอยแผลจากความขัดแย้งที่กัดกินจิตใจผู้คนมาอย่าง ยาวนาน

ความจำเป็นในการเริ่มต้น: เขายอมรับว่าร่างกฎหมายฉบับนี้อาจไม่ใช่สิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดตามที่ใจเขาปรารถนา แต่เห็นว่ามัน เป็น จุดเริ่มต้นที่สำคัญ ในการห้ามเลือดและพาประเทศเดินไปข้างหน้า แทนที่จะหยุดรอจนกว่าทุกอย่างจะลงตัวหรือถูกใจไปเสีย หมด

พัฒนาการเชิงประวัติศาสตร์: นายจักรภพเน้นย้ำว่าการที่กฎหมายฉบับนี้เสนอโดยรัฐสภาและรัฐบาลที่เป็นพลเรือน ถือเป็นจุด เปลี่ยนที่สำคัญและมีความก้าวหน้ามากกว่าการนิรโทษกรรมที่มักเกิดขึ้นจากการยึดอำนาจของทหารในอดีต

ทัศนคติต่อคนไทย: เขาแสดงความห่วงใยต่อประเทศไทยและมองว่าคนไทยมีศักยภาพและความสร้างสรรค์ แต่ยังติดอยู่ในวงจร ความขัดแย้งที่หาทางออกไม่ได้ ซึ่งเขาหวังว่าการเดินหน้าผ่านกฎหมายนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้เพื่อก้าวข้ามผ่านวิบาก กรรมทางการเมืองไปให้ได้



####


เอ๊ะ ต่อเรือช่วยคนแก่ให้รอดก่อน เหรอ ?


แล้วพอคนแก่รอด ทำไมคนแก่พวกนั้นถึงต้องวนกลับมารับเด็กๆด้วยหละ
ขนาดจมทุกข์อยู่ด้วยกัน ยังไม่เห็นใจเด็กๆเลย

แสดงละครน้ำเน่าได้ดีจริงครับ

น้ำลายทั้งนั้น อะไรที่มันทำแล้วได้ประโยชน์ก็ทำ

อะไรทำแล้วเสียประโยชน์ ก็ไม่ทำ

ไม่ได้สนหรอกว่าสังคมเป็นยังไง หลักการเป็นยังไง

คอยประดิษฐ์คำพูดสวยๆเท่ๆเอา

กลวง ทั้งนั้น

แล้วเลือกคนที่ไปก่อน กับคนที่ต้องถูกทิ้งไว้ ยังไง?

เช่น ต่อเรือให้พ่อแม้วไปก่อน แล้วค่อยกลับไปรับเด็กคนอื่นงี้ป่ะ