หมายถึงเข้ามาโดยการสอบแบบสุจริตนะครับ ไม่นับไอพวกโกงข้อสอบมา

สำหรับคนเก่งหัวดีมากก็อาจจะเฉยๆ แต่สำหรับคนที่ไม่เก่งมาก แต่มีความพยายามในการติวหรืออ่านหนังสือสอบ อาจจะสอบครั้งเดียวหรือหลายครั้ง ถ้าสอบได้ก็น่าภูมิใจอยู่นะครับ
ผมก็เป็นข้าราชการก็ภูมิใจนะครับ แต่ตอนสอบได้ก็ไม่เคยไปอวดไปโม้ หรือจัดงานเลี้ยงฉลองอะไรยิ่งใหญ่ครับ

แถบบ้านนอกอย่างผม พ่อแม่อยากให้ลูกเป็นข้าราชการหมด
ยกเว้นเสียจกที่บ้านทำธุรกิจแล้วอยยากให้ลูกสืบทอด

ก็น่าภูมิใจ ในระดับหนึ่ง

แต่เส้นทางของข้าราชการ ยังอีกยาวไกล คุณจะไปต่อยังไงให้ถึงตำแหน่งที่สูงสุด ของสายราชการ

มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ ทำงานราชการ จะอยู่ในตำแหน่งนั้นๆ จนเกษียณ.... ใครๆก็อยากก้าวหน้า
เว้นแต่ พอใจเท่านี้จริงๆ

อย่างเพื่อนผม เป็นครู คศ.1 จะไป คศ2 ยังไง วางแผนระยะยาว จะเกษียณที่ตำแหน่งไหน คศ3/คศ4/คศ5 พอไหม

หรือจะย้ายสายบริหาร ไปตำแหน่ง รองผอ. ผอ. ดี... หรือขึ้นไประดับเขต ระดับ กระทรวงเลย..

เป้าหมายของคนทำงานข้าราชการ เขาก็มีกัน...

หรือแม้แต่สายทหาร จากนายร้อย สู่นายพัน นายพล หรือแม่ทัพภาค นายพล ...จะเดินยังไง วางแผนล่วงหน้ากันเป็น10ปี ก็มี

ตอนได้ก็ดีใจประมาณนึง สอบที่หน่วยงานหนึ่ง(ก่อนสอบไม่ได้มีข้อมูลใดๆว่าเป็นกรมเกรดเอ) ไม่ได้คาดหวังขนาดนั้น เหมือนไปสอบเอาประสบการณ์ขั้นเวลาก่อนจะสอบปลัดอำเภอมากกว่า
ถ้าเทียบความดีใจ ตอนสอบเข้า ม.ปลายโรงเรียน TOP5 ของภาค ดีใจมากกว่าอีกนะ แต่ทางพ่อแม่โดยเฉพาะพ่อคงดีใจแหละเพราะอยากให้รับราชการมาก

ถ้าอายุ 70-80 ใช่ครับ ชอบขิงด้วย เป็นข้าราชการเงินเดือนอย่างงู้นอย่างงี้

แถวบ้านผมตอนนี้ (โซนอีสาน) ถ้าสอบติดราชการ หรือ เลื่อนตำแหน่งทางราชการ

ขึ้นป้ายไวนิลติดฝาบ้าน+ แจ้งทางเฟซบุค + QR code รับเงิน + บายศรีสู่ขวัญ ผูกฝ้ายที่แขน(ติดเงิน)
มีญาติพี่น้องแขกเหรื่อมาเต็มบ้านครับ

ผมว่าการแข่งขัน ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ที่ได้มาจากความสามารถของตัวเอง ไม่ใช้เส้น ไม่ใช้เงินยัด ได้มาด้วยความสุจริต ผมว่าน่าภูมิใจหมดแหละครับ

ตอนสอบติดก็ภูมิใจนะครับ....

แต่ปัจจุบันลาออกแล้ว 5555555

ผมดีใจอยู่แค่ตอนเดียว ตอนบรรจุใหม่ หลังจากนั้นคือ

ตอนนี้ลาออกมาทำเอกชนเหมือนเดิมละ

ส่วนตัวผมเฉยๆครับ รอบตัวผมพวกที่เรียนเก่งแล้วสอบติดไม่มีใครอวดกันสักคน ที่อวดกันส่วนใหญ่จะเป็นคนที่เรียนกลางๆ-ไม่ค่อยเก่งแล้วสอบติด

ขึ้นกับมุมมองแต่ละคน

คนเก่งและมีทางเลือก ที่ไปสอบ จุดมุ่งหมายคือแค่อยากทำงานราชการ ความรู้สึกสอบติดก็แค่ดีใจ

แต่กับคนที่ยากจน ขาดโอกาส และเรียนไม่เก่ง แทบจะเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุดแล้วในเรื่องหน้าที่การงาน การสอบติดคือทางรอดของชีวิต

ต่างจังหวัดสอบติดราชการ ขึ้นป้ายฉลองทั้งหมู่บ้านเป็นเรื่องปกติ

ไม่เลยครับ ยิ่งพอเข้ามาได้ ยิ่งรู้สึกว่า อะไรวะเนี่ยกับหลายๆอย่างมากๆ

ใช้คนไม่ตรงกับงาน งานเยอะกว่าคน

พวก deadwood วันๆ ไม่ทำเห้อะไรเยอะมาก

ถ้าทำตัวเก่ง ทำงานดี จะโดนใช้งานหนักเรื่อยๆ จนทำงานไม่ทัน แล้วจะกลายเป็นคนห่วย

สุดท้ายคนเก่ง เลย เพลย์เซฟกันหมด

ประเทศชาติมันเลยเป็นแบบที่เห็น

ปล.สำคัญเลย คือ บางทีต้องทำงานรับใช้นโนบาย นกม. ที่เป็นใครก็ไม่รู้ ไม่มีความรู้ตรงสาย
เรียกง่ายๆ คือ ไม่รู้เห้อะไรเลย จะเข้ามาให้ตั้งงบๆๆๆ อย่างเดียว

เรียนจบรับปริญญายังภูมิใจเลยครับ ตอนเรียนก็ทั้งลอกเพื่อน ทำข้อสอบก็ทั้งรู้ ทั้งเดา ทั้งมั่ว
ความภูมิใจมีในตัวคนทุกคนครับ

ตาเล่าให้ฟังสมัยก่อนไม่มีใครอยากเป็นข้าราชการ ราชการเปิดรับตลอดยังไม่มีคนสมัคร
คนเก่งๆ เขาโดนดึงเข้าไปทำงานในกระทรวงต่างๆ เลย ประชาชนทั่วๆไปถ้ามีความรู้ก็จะเลี่ยงราชการ
เพราะได้เงินน้อย ต้องไปคอยรับใช้พวกนามสกุลมีชื่อหน่อยๆ คนสมัยก่อนถ้าไม่มีอะไรทำจริงๆถึงจะไปสมัคร

ถามว่าภูมิใจไหมก็คงไม่อะ เป็นขี้ฆ่าเหมือนกัน ต้องทำงานไปชั่วชีวิต คือยันเกษียณนั่นแหละ กับดัก
เอกชนถ้าคุณเก่งจริง ทางบ้านพอมีฐานะหน่อยบินแปปเดียวตำแหน่งเงินเดือนพรวดๆ แปปเดียวเกษียณแล้ว

ไม่ต้องนับพวกตระกูลรวยๆ จบนอก หรือพวกเศรษฐี อันนั้นเขาเหนือกว่าราชการเยอะ