หลังจากนี้จะได้เจออภินิหารพาเหรดขึ้นภาษีทุกชนิด

งบประมาณปี 70 แบกรายจ่ายบุคลากร-บำนาญข้าราชการ พุ่ง 1.24 ล้านล้าน

หรือคิดเป็นเกือบ 1 ใน 3 ของงบประมาณประเทศทั้งหมด

ขณะที่รายได้จากภาษีอากรจัดเก็บได้เพียงร้อยละ 14.6 ของ GDP ซึ่งต่ำเป็นประวัติการณ์ ส่งผลให้งบลงทุนถูกเบียดบังจนต้องพึ่งพาการกู้เงินเพื่อชดเชยการขาดดุลเกือบทั้งหมด

รายจ่ายลงทุนในปี 2570 อยู่ที่ 7.89 แสนล้านบาทเท่านั้น มีสัดส่วนเพียง 20.8% ของงบประมาณทั้งหมด ลดลงจากปีงบฯ 2569 ที่ 8.61 แสนล้านบาท ซึ่งมีสัดส่วนอยู่ที่ 22.8% ของงบประมาณทั้งหมด นับเป็นการลดลง 6.9% โดยสัดส่วนงบลงทุนปัจจุบันยังนับเป็นระดับที่น่าเป็นห่วง เพราะหากรายจ่ายลงทุนต่ำ การพัฒนาและการเติบโตของประเทศก็จะเกิดขึ้นได้ยากครับ

รายจ่ายลงทุนคือหัวใจของงบประมาณ คือโดยธรรมชาติ ประเทศจะพัฒนาไปทางไหน ขึ้นอยู่กับรายจ่ายลงทุน ถ้ารายจ่ายลงทุนน้อยเท่าไหร่ การเติบโตหรือว่าการพัฒนาประเทศก็เป็นไปได้ยาก
 
ในอดีตประเทศไทยเคยมีสัดส่วนรายจ่ายลงทุนสูงถึง 30% ของงบประมาณ โดยแม้หลังเกิดวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540 ไทยก็ยังรักษาระดับเฉลี่ยไว้ได้ที่ 25.4% (ระหว่างปี 2541-2550)
 
ในช่วงปี 2551-2560 รายจ่ายลงทุนตกลงมาเหลือเพียง 19% จนนำไปสู่การบรรจุมาตรา 20 ไว้ใน พ.ร.บ.วินัยการเงินการคลังฯ ที่กำหนดให้ต้องมีรายจ่ายลงทุนไม่น้อยกว่า 20% ของงบประมาณรายจ่ายประจำปี
  รายจ่ายบุคลากรภาครัฐ เช่น เงินเดือน สวัสดิการ กบข. บุคลากรท้องถิ่นคิดเป็นสัดส่วนประมาณ 39.5 %

รายจ่ายชําระหนี้ (เงินต้น และดอกเบี้ย) คิดเป็นประมาณ 12.2 %

รายจ่ายเกี่ยวกับสวัสดิการสังคม ( เรียนฟรี ประกันสังคม ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กองทุนประชารัฐ ซึ่งไม่สามารถตัดทอนได้) คิดเป็น 15 %

รายจ่ายชดใช้เงินคงคลังคิดเป็น 1.9 %

รายจ่ายคืนเงินให้รัฐวิสาหกิจ เนื่องจากจ่ายเงินแทนรัฐในกิจกรรมกึ่งการคลังคิดเป็น 0.4%

งบบุคลากรจะอยู่ที่ 22.5% ของงบประมาณ (852,000 ล้านบาท) แต่ในความเป็นจริง เมื่อรวมงบกลางที่เกี่ยวกับบุคลากร ( ค่ารักษาพยาบาล บำเหน็จบำนาญ กว่า 572,000 ล้านบาท) และงบอุดหนุนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จะทำให้รายจ่ายบุคลากรภาครัฐรวมพุ่งสูงถึงประมาณ 1.4 ล้านล้านบาท หรือเกือบ 40% ของงบประมาณทั้งหมด

เมื่อพิจารณาภาระผูกพันข้ามปี ซึ่งมาจากรายการอนุมัติปีก่อนๆ ที่มีผลผูกพันถึงปีงบฯ 70 มีมูลค่าสูงถึงประมาณ 1.4 ล้านล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนถึง 44.3% ของงบฯ ปี 70 ทำให้รัฐบาลแทบจะไม่มีพื้นที่เหลือสำหรับจัดสรรงบประมาณไปทำเรื่องใหม่ๆ ได้เลย
 
รายการผูกพันข้ามปีงบประมาณ คือรายการที่อนุมัติมาก่อน แปลว่า เปิดงบประมาณมา จะไปแตะก้อนนี้ไม่ได้ เพราะถูกอนุมัติมาแล้ว
 
แม้ว่าภาระผูกพันรายการใหม่ในปี 2570 จะมีสัดส่วนประมาณ 8% ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้กรอบวินัยการเงินการคลังที่กฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องไม่เกิน 10% แต่เมื่อนำงบผูกพันรายการใหม่ไปรวมกับภาระผูกพันเดิม จะทำให้งบผูกพันในภาพรวมมีสัดส่วนสูงถึง 44.3% ของงบประมาณทั้งหมด
 
โดยงบผูกพันส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในกระทรวงคมนาคม มหาดไทย และเกษตรฯ ทำให้รัฐบาลแทบจะไม่มีช่องว่างทางการคลังไปปรับเปลี่ยนนโยบายใหม่ๆ ได้เลยเมื่อเปิดปีงบประมาณมา

อีกประเด็นที่น่าสนใจประจําปีงบฯ 2570 คือการลดลงอย่างชัดเจนของ งบประมาณของจังหวัดและกลุ่มจังหวัด ที่ลดเกือบ 84% ซึ่งถือเป็นการเปลี่ยนแปลงทางนโยบายอย่างสำคัญ จากปีงบประมาณ 2569 ที่ 2.63 หมื่นล้านบาท เหลือ 4.28 พันล้านบาทในปีงบฯ 2570
 
สาเหตุหลักที่ทำให้งบประมาณในส่วนนี้ลดลงอย่างมาก เป็นเพราะนโยบายการจัดทำงบประมาณสำหรับจังหวัดและกลุ่มจังหวัดในปี 2570 มุ่งเน้นเป้าหมายหลักเพียง 2 ประการเท่านั้น คือ การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากและการท่องเที่ยว
 
โดยผลจากการกำหนดนโยบายที่มุ่งเป้าเฉพาะเรื่องเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวนั้น ทำให้ขาดการจัดสรรงบประมาณเพื่อการพัฒนาจังหวัดในมิติของสังคมและคุณภาพชีวิต เนื่องจากประเด็นด้านสังคมไม่ได้ถูกบรรจุอยู่ในข้อนโยบายหลักของการจัดทำงบประมาณในปีนี้

สะท้อนว่างบที่จะลงมาที่ท้องถิ่นในส่วนการพัฒนาทรัพยากรบุคคลมีแต่จะน้อยลง

ปัจจุบันไทยมียอดหนี้สาธารณะ 12 ล้านล้านบาท หรือประมาณ 66% ต่อ GDP ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของกลุ่มประเทศตลาดเกิดใหม่ ที่ระดับ 63% ต่อ GDP และมีความเสี่ยงลึกๆ 3 ระดับ ดังนี้
 
ชั้นที่ 1 ความเร็วในการสร้างหนี้ ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา หนี้ของไทยเพิ่มขึ้นถึง 24.6% ซึ่งเร็วกว่ากลุ่มประเทศในระดับเดียวกันที่เพิ่มขึ้นเพียง 14%
 
ชั้นที่ 2 ภาระการชำระคืนและดอกเบี้ย ในอีก 2 ปีข้างหน้า จะมีหนี้ครบกำหนดชำระสูงถึง 1.47 ล้านล้านบาทต่อปี โดยหากต้องรีไฟแนนซ์ในช่วงที่ดอกเบี้ยสูง จะเป็นภาระงบประมาณอย่างมาก
 
ชั้นที่ 3 หนี้กึ่งการคลังที่ซ่อนอยู่ มียอดหนี้กว่า 1.002 ล้านล้านบาท ตามมาตรา 28 (ที่ให้ธนาคารของรัฐดำเนินนโยบายแทนไปก่อน) ซึ่งยังไม่ถูกนับรวมในหนี้สาธารณะ แต่ถือเป็นภาระที่รัฐบาลต้องชดใช้จริง

หากนำภาระหนี้กึ่งการคลังที่ซ่อนอยู่มารวม หนี้สาธารณะจะทะลุเพดาน 70% ตั้งแต่ปี 2569 โดยพุ่งไปที่ 72.03% ต่อ GDP
มันมีโอกาสสูงถึง 62.5% ที่หนี้สาธารณะจะทะลุเพดาน 70% และมีโอกาสเพียง 11.3% เท่านั้นที่ไทยจะบรรลุเป้าหมายวินัยการเงินการคลังได้ โดยในกรณีเลวร้าย หาก GDP ตกต่ำกว่าเป้าหมาย หนี้สาธารณะอาจพุ่งไปแตะ 78.71% ต่อ GDP ในปี 2573

รัฐบาลได้ตั้งงบประมาณสำหรับรายจ่ายชำระคืนต้นเงินกู้ไว้ที่ 141,000 ล้านบาท เป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในรอบ 10 ปีที่ผ่านมา
 ตัวเลข 141,000 ล้านบาทนี้ยังไม่ใช่ตัวเลขสุทธิทั้งหมด เพราะยังไม่ได้รวมภาระการกู้ยืมเพื่อการลงทุนของรัฐวิสาหกิจอีกกว่า 10,000 ล้านบาทเข้ามาด้วย โดยเมื่อนำมารวมกันแล้วจะพบว่า หนี้ที่รัฐต้องจ่ายคืนนั้นสูงถึง 151,000 ล้านบาท

ประเทศไทยกำลังจมปลักอยู่กับวงจรหนี้ โดยในปีงบประมาณ 2570 ภาระหนี้ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยคิดเป็น 12.2% ของงบประมาณ และคาดว่า จะสูงถึง 16% ในปี 2573 เทียบกับช่วงก่อนหน้านี้ หรือช่วงก่อนโควิด ที่ไทยใช้งบประมาณเพื่อชำระหนี้เพียง 8.6% เท่านั้น ในปีงบประมาณ 2561
 ประเทศไทยกำลังจะจมปลักอยู่กับวงจรหนี้ ถ้าเราไม่ดำเนินการอะไร งบประมาณทุก 100 บาท จะลงไปที่การชำระหนี้ 16 บาท


ทิศทางของงบประมาณที่เริ่มจะ ไร้อนาคต เพราะรายจ่ายประจำที่พุ่งสูงขึ้น คิดเป็นร้อยละ 73.6 ของงบประมาณรวม สวนทางกับ งบลงทุน ที่ปรับตัวลดลงอย่างเฉลี่ยร้อยละ 13.1 เหลือเพียง 789,171.5 ล้านบาท
นอกจากนี้ ยอดเงินบำนาญที่ตั้งไว้ 3.89 แสนล้านบาท ถูกวิจารณ์ว่าอาจ ไม่เพียงพอ เนื่องจากในปีที่ผ่านมามีการใช้จริงเกินกว่างบที่ตั้งไว้ไปแล้วกว่า 3.9 แสนล้านบาท
เช่นเดียวกับงบรักษาพยาบาลข้าราชการที่มักจะมียอดใช้จริงทะลุ 1 แสนล้านบาทเสมอ เป็นงบแบบหาเช้ากินค่ำเพราะเงินภาษีที่เก็บได้แทบจะใช้ไปเพื่อจ่ายเงินเดือนและบำนาญเท่านั้นเป็นงบแบบหาเช้ากินค่ำครับ

การเอาเงินกู้ซึ่งมีต้นทุนเป็นดอกเบี้ยมาจ่ายสิ่งเหล่านี้ คือการกินทุนตัวเองแบบโง่ๆ
เมื่อรัฐเริ่มกู้เงินมาจ่ายค่าน้ำไฟหรือเงินเดือนในปัจจุบัน สิ่งที่จะตามมาในงบประมาณปีถัดไปคือ ภาระดอกเบี้ย ที่เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว
ปีนี้กู้มาจ่ายเงินเดือน ปีหน้าต้องกู้เพิ่มเพื่อมาจ่าย เงินเดือนของปีใหม่ + ดอกเบี้ยของเงินกู้ปีเก่า สุดท้าย วงจรนี้จะกินหมวดรายจ่ายลงทุนจนหมดสิ้น ประเทศจะไม่มีเงินเหลือไปพัฒนานวัตกรรมหรือโครงสร้างพื้นฐานใหม่ๆ เพราะงบประมาณเกือบทั้งหมดต้องเอาไปจ่ายเงินเดือนข้าราชการและใช้หนี้เก่า
ส่วนใหญ่รัฐบาลมักจะใช้วิธีซ่อนรายจ่ายประจำไว้ในรูปแบบของ โครงการพิเศษ หรือ งบผูกพันเพื่อให้ดูภายนอกเหมือนเป็นรายจ่ายลงทุน หรือใช้วิธีกู้นอกงบประมาณผ่านสถาบันการเงินของรัฐ เพื่อไม่ให้ตัวเลขหนี้สาธารณะต่อ GDPทะลุเพดานที่กฎหมายกำหนด มันคือการสร้างภาพลวงตาว่าฐานะทางการคลังยังแข็งแรง ทั้งที่ไส้ในโครตกลวง ซึ่งจะส่งผลต่อความเชื่อมั่นของสถาบันจัดอันดับเครดิตในระยะยาวด้วยครับ

สะท้อนว่าโครงสร้างการจัดเก็บภาษีไม่เพียงพอต่อรายจ่ายที่โตวันโตคืน เช่น งบสวัสดิการและบำนาญในสังคมสูงวัย แต่รัฐเลือกที่จะ กู้เงินมาซื้อเวลา แทนการปฏิรูปโครงสร้างภาษีแบบจริงจัง เพราะการปฏิรูปภาษีมันกระทบนายทุนข้างบนเยอะและทำให้เสียคะแนนนิยมทางการเมือง

การกู้มาโปะรายจ่ายประจำแบบนี้ คือการผลักภาระหนี้และดอกเบี้ยไปให้คนรุ่นถัดไปแบกรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ข่าวประเด็นนี้
อาจทำให้คนที่คิดกำลังสร้างครอบครัวดีเลย์ออกไป

ยิ่งตอกย้ำว่า คนชั้นกลาง ล่างต้องทำงานจนตาย
ความเหลื่อมล้ำจะถ่างมากขึ้น

นลท. ต่างชาติ ไกปู

และใครที่คิดว่า ราชการ รัฐวิสาหกิจ ยังหนังเหนียวเป็นแมว9ชีวิต คุณกำลังจะเจอภูเขาหนี้กองโตกว่ากองขยะ จะเจอค่าครองชีพที่กัดกินรายได้ สินค้า บริการทุกชนิดรอบตัวจะพุ่งทะลุเพดานในไม่ช้า
เพราะรัฐไม่สามารถแบกภาระภูเขาหนี้ไปได้ตลอด
ช่องทางรายได้เข้าประเทศตีบตันทุกปี แต่รายจ่ายกว้างเท่าปากปลาวาฬ
และผมเชื่อ และก็จะเชื่อตลอดไปว่า ถ้าไม่ไปแก้ปัญหาโครงสร้าง มันจะพังทั้งระบบ จากฐาน > ยอด
ผมไม่คิดว่ารัฐบาลจะกู้และแบกภาระหนี้ได้ตลอดไป
ประเทศจะเจอจุดเปลี่ยนแบบรุนแรง

ไทยผ่านปีที่ดีที่สุดไปแล้ว จากนี้ จะเดินตามรอยญี่ปุ่นไป แบบยาวนานและซึมลึกกว่า แก่ก่อนรวย แก่แล้วไม่มีเงินใช้ แล้วตายช้าอีกด้วย

พวกSmeรายย่อยจะแปลงร่างเป็นธุรกิจzombie ไม่โต แต่ไม่ตาย อยู่แบบไปวัน คอยอาศัยส้มหล่นจากนโยบายรัฐเป็นช่วงๆ

ฉะนั้นรักษาสุขภาพให้ดี ไม่งั้นจะต้องเจอค่ารักษาที่โครตแพง

รีบปลดภาระให้ใว และอย่าหาภาระเพิ่ม ไม่งั้นคุณจะเจอดอกเบี้ย และค่าเสื่อมกัดกินทุกวัน

เฮ้อ บัตรคนจนก็ไป 20 ล้านดูสิจะคัดเหลือเท่าไหร่ หน่วยงานท้องถิ่นก็โตขึ้นเรื่อยๆ

ภาษีที่ดินปี 70 ก็กำลังจะขึ้น หาเงินเก่งจริงๆ

รบ.นี้ รีดเอาแต่กับคนกลุ่มระดับกลาง เอาไปปันให้คนระดับยากจนหวังคะแนน กับไทยพลัสกับบัตรคนจน ส่วนเจ้าสัวก็รวยเอารวยเอา

ปห คือ ใช้เงินไม่ฉลาด

ภาคเอกชนอย่างธุรกิจSMEมีแต่ทรงกับทรุด ไม่มีธุรกิจใหม่ที่เป็นreal sectorเกิดใหม่เท่าไหร่ ปัจจุบันธุรกิจเกิดใหม่ที่เป็นดอกเห็ดและทำกำไรเยอะมากกลายเป็นธุรกิจออนไลน์ไม่ว่าจะเป็นรับจ้างผลิตเครื่องสำอาง อาหารเสริม ตรงนี้ส่วนตัวผมมองว่าเหมือนธุรกิจลูกโซ่ที่เวียนดึงเงินในระบบออกไปไม่ว่าจะเป็นภาษีที่เก็บไม่ได้เท่าไหร่ หรือสินค้าบางตัวซื้อ-ขายไปแต่ไม่ได้เอาไปใช้จริงแค่เวียนเงินในระบบไปทิ้ง บางธุรกิจขายออนไลน์ทำเพื่อฟอกเงินด้วยยังมี
กลับมาที่ภาษีVAT10% ผมว่าขึ้นแน่ๆ แต่คงเป็นขั้นบันได้ไปที่8% 9% และจบที่10% ซึ่งจริงๆตามกฏหมายคือ10%อยู่แล้ว ยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้ของแพง พอของแพงธุรกิจSMEขายได้น้อยลง พอขายได้น้อยลงก็เกิดการตัดราคาเพื่อชิงส่วนแบ่ง ขายน้อยไม่พอกำไรน้อยลงจนค่อยๆหายไปไม่ว่าจะเป็นเลิกทำเพราะเบื่อที่ทำจนเหนื่อยสุดท้ายไม่เหลือกำไรเท่าไหร่ หรือเลิกทำเพราะขาดทุนเจ๊ง สุดท้ายธุรกิจในไทยคงเหลือแค่ทุนใหญ่ที่อยู่รอด กับทุนต่างชาติ
ถ้าไทยยังยึดกับรัฐราชการที่ทั้งดูดเงินคลังไปกับรายจ่ายข้าราชการ และใช้เบิกจ่ายภาษีเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจ สุดท้ายประเทศคงเหลือแต่ข้าราชการ ทุนใหญ่ ทุนต่างชาติ ส่วนประชาชนทั่วไปคงเป็นแค่พนักงานรับจ้าง หวังจะเห็นเศรษฐกิจขับเคลื่อนด้วยภาคประชาชนคงไม่มีอีกต่อไปแล้ว

มึงก็เก็บ ภงด. ทุกคนทั้งประเทศสะทีสิไอ้งัว สมมติคนที่ไม่เคยต้องจ่าย มาจ่ายกันคนละนิดหน่อย 500 บ้าง 1000 บ้าง มึงก็จะได้เงินแล้ว 70000 ล้าน ไม่ใช่อะไรๆ ก็จะมาเก็บคนที่จ่ายอยู่แล้วให้จ่ายเพิ่มแบบนี้ เหมือนนโยบายลงโทษคนซื่อสัตย์คนขยันทำงานอ่ะไอ้เวร

ผมสงสัย องค์กรบางอันมันซ้ำซ้อนไหม? ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน อบต อบจ สำนักงานเขต

ผมอาจจะไม่รู้ข้อเท็จจริง แต่รู้สีกจริงๆ ว่ามันซ้ำซ้อนอะ

และยังเจอตัวเร่งปฏิกิริยา
เด็กเกิดน้อย ฐานภาษียิ่งแคบลง

เอกชนปลดคน ลีนตัวเอง ไม่ลงทุน ชลอการจ้าง
อัตราการว่างงานจะล้นระบบสูงขึ้นทุกปี
คนทั่วภูมิภาคจะไหลเข้ามาหางานในเมือง

ทุนจีนทุบตลาดSme ดูดสภาพคล่องออกไป

คนแห่เข้าราชการ(มีแต่คนเข้าไปสูบเพิ่ม)

เงินกองทุนที่เกี่ยวข้องกับรัฐ ที่เหมือนหุ้นกู้ที่จะRoll Over
(ไม่มีใครหน้าไหนอยากใช้หนี้ เเต่อยาก Roll-Over หนี้ด้วยต้นทุนต่ำไปเรื่อยๆ)

และอย่าไปหวังเงินเกษียรประกันสังคม มีโอกาส0
มองยังไงก็รอวันระเบิด

ผมเป็นรัฐบาล ยังปวดหัวเลย แก้โครตยาก และรอบๆตัวมีแต่อีแร้งรอสวบงบประมาณ

ไม่ต้องห่วง รัฐบาลมีเอกนิติอยู่แล้ว ไอ้นี่รีดเป็นอย่างเดียว ก็ไม่รู้ทำไมคนไปอวยมันเยอะ ยังไม่เห็นผลงานเลยนอกจากคิดจะรีดภาษีอย่างเดียว

มองมุมนึง เหมือนเวเน ที่มาดูโร่อัดเงินประชานิยม จนประเทศพังนะ อันนั้นกลียุคของแท้เลย

อสม งี้ บัตรคนจนงี้

ขนาดยุคลุงตู่ช่วงปฏิวัติที่อำนาจล้นมือ ยังไม่กล้าขึ้นเลย พรี่หนูกล้าขึ้นก็ลองดู

ไปจัดการพวกพ่อค้า แม่ค้าออนไลน์ ยังเห็นว่าใช้ชีวิตสุขสบาย โดยที่ไม่ต้องเสียภาษีมีอีกเยอะ

ข้าราชการประเทศนี้แม่งโคตรเป็นภาระ รายจ่ายสูงสุดแต่ประสิทธิภาพและประสิทธิผลโคตรต่ำไร้คุณภาพ แล้วยังหาตอดตัดแบ่งกินในงบที่ต้องเอามาพัฒนาอีกทอดนึง คือเอาทุกทางที่กุสบาย แล้วอย่ามายุ่ง มายุ่งกุยัดคดีให้หมด