จากที่สังเกตดูแล้ว คือก็ไม่ดิ้นรนจะหางานทำเลยครับ เข้าใจว่าเศรษฐกิจไม่ดี แต่ดูไม่ดิ้นรนเลยครับ กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเลย ทุกวันนี้ก็นอนดูซีรี่ย์เกย์อยู่บ้าน ทำงานอดิเรกใช้ชีวิตเหมือนคนเกษียณ เคยคุยกันเรื่องงานแล้วว่าอายุเยอะแล้วถ้าหางานไม่ได้ ลองทำอะไรขายไหม เพราะมีทุนอยู่ เค้าก็ตกลง แต่เวลาผ่านไปก็นิ่งเฉย ไม่ทำอะไรเลย (เค้าคงอายอ่ะครับ)

ปัจจุบันผมต้องเอาเงินเดือนตัวเองให้มันถือ 90 % ไว้ใช้จ่ายในบ้าน งานบ้านก็ไม่ได้ทำ เพราะมีแม่บ้าน ส่วนตัวผมเองคือเขียมมากๆ ไม่ใช้เลย จากเมื่อก่อนไปยิม ก็ไม่ไป ไปเที่ยวก็ไม่ไป ส่วนตัวแฟนผมก็เป็นคนประหยัดอยู่ครับ คือผมจะเอาไปใช้อะไรเค้าก็บอกให้ใช้ในส่วนที่เหลือครับ ซึ่งแค่ค่ากิน ค่าเติมน้ำมัน(มอร์ไซด์) ก็แทบไม่เหลือแล้วครับ

คนอีสานเค้ามีความเชื่อแบบนี้ไหมครับ ตัวแม่เค้าก็ไม่ได้ทำงาน รอลูกส่ง กับสามีเลี้ยง

ซึ่ง แฟนผมตกงานเพราะไปทะเลาะกับเจ้านายเก่า ก่อนที่จะตกงาน ก็กระเป๋าเงินใครกระเป๋าเงินมัน งกมากๆ ไปเที่ยวผมแทบเป็นคนออกให้หมด ส่วนตัวเองส่งเงินให้แม่ จนตอนนี้แม่เป็นหนี้ จนขาดกับแม่เรื่องเงินไปแล้ว แต่นานๆ แม่จะมาขอที เป็นค่าอะไรซักอย่างประจำปี ก็เอาเงินผมเนี่ยแหละไปให้แม่ ปากบอกเป็นเงินเก็บตัวเอง แต่เงินเก็บตัวเองจริงๆ หมดไปนานแล้ว ซึ่งมันเป็นเงินที่เค้าเก็บไว้แต่ไม่ใช้ มาใช้เงินผมแทน*

ผมควรทำไงดีครับ ตัดเรื่องเลิกไปได้เลย คุยกับเค้าหลายรอบแล้ว เวลาญาติๆ ผมมา เค้าก็จะทำตัวยุ่งๆ คอยดูแลคนในบ้าน

ผมทำไงดี รู้สึกเหมือนเค้าดึงผมลงไปด้วย ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา 3 ปี แต่ตอนนี้มันเบื่อ รู้สึกอยู่ด้วยกันแต่เบื่อเหลือเกิน พยามดูแลไม่ให้เค้าเสียความรู้สึกมาตลอด ไม่เคยว่าเค้าเรื่องนี้เลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเงินเก็บผมก็จะไม่มีเลย(แต่เค้าบอกว่าเค้าเก็บให้ผมอยู่นะครับ) ตอนแก่ไปถ้าทำงานไม่ไหวจะทำยังไง คิดไม่ตกเลยครับ

สถานการณืนี้ เป้นเพราะ สภาพไม่ได้ถูกกดดันครับ วิธีนี้ ผมแนะนำ แก้ด้วย 2 อย่าง แต่คุณต้องให้ความร่วมมือด้วย คนเรา ถ้าอยู่สบาย ไม่มี วันดิ้น รนทำอะไร ต้องให้รู้สึกว่าจวนตัวถึงลุกขึ้นมาทำ

ให้แต่งเรื่องครับ บอกบริษัท หรือที่ำงานมีปัญหา โดนลดขี้นเงินเดือน ต้องประหยัดค่า ใช้จ่าย อาจ เริ่มจาก เลิกจ้างแม่ บ้านก่อน คือจะนอน อยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่ว่าหรอก แต่อย่าง น้อย ต้องทำงานบ้านเองบ้าง อันนี้ อยู่เฉยแล้วมีมีบ้านก็เกินไป แล้ว ต้องดุ ให้เธอทำด้วย อย่างที่ สอง ลดจำนวน เงินที่เธอลด ลง แล้วคุณควรมี ของคุณเก็บไว้ด้วย

ถ้าคุณยังปล่อยเค้าสบาย เค้าจะไม่มีวันถีบตัวเองออกมาจุดนั้น

ให้กลจ. เพราะผมก็เคยเป็นคนที่เกาะพอแม่กินมา 3 ปี ตอนนั้นก่อไม่เข้าใจคิดอะไรอยู่ถึงไม่หางานการทำ

เคยมีแฟนแนวนี้เหมือนกัน จำจี้จ้ำไชจนเหนื่อยเอง เหนื่อยงานไม่พอเหนื่อยสมองกับมันอีก

ของแบบนี้มันอยู่ที่ทัศนคติครับ คนปกติไม่มีใครเขาอยู่เฉยๆ ได้ถึง 3 ปีหรอก เกิดเป็นคนยังไงก็ต้องทำงาน

ทำไมถึง "ตัดเรื่องเลิกไปได้เลย" ผมไม่เข้าใจตรงนี้ เป็นผมอยู่ไม่ไหว พอแล้ว ไม่เอาแล้วกับคนแนวๆ นี้

คือเค้าดีทุกอย่างครับ ยกเว้นเรื่องนี้ ไม่มีลูกด้วยกันครับ แต่คบกันมานานมากตั้งแต่เด็ก 20 ปีแล้วครับ

สถานการณืนี้ เป้นเพราะ สภาพไม่ได้ถูกกดดันครับ วิธีนี้ ผมแนะนำ แก้ด้วย 2 อย่าง แต่คุณต้องให้ความร่วมมือด้วย คนเรา ถ้าอยู่สบาย ไม่มี วันดิ้น รนทำอะไร ต้องให้รู้สึกว่าจวนตัวถึงลุกขึ้นมาทำ

ให้แต่งเรื่องครับ บอกบริษัท หรือที่ำงานมีปัญหา โดนลดขี้นเงินเดือน ต้องประหยัดค่า ใช้จ่าย อาจ เริ่มจาก เลิกจ้างแม่ บ้านก่อน คือจะนอน อยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่ว่าหรอก แต่อย่าง น้อย ต้องทำงานบ้านเองบ้าง อันนี้ อยู่เฉยแล้วมีมีบ้านก็เกินไป แล้ว ต้องดุ ให้เธอทำด้วย อย่างที่ สอง ลดจำนวน เงินที่เธอลด ลง แล้วคุณควรมี ของคุณเก็บไว้ด้วย

ถ้าคุณยังปล่อยเค้าสบาย เค้าจะไม่มีวันถีบตัวเองออกมาจุดนั้น

ถ้าให้ตัดเรื่องเลิกกัน ก็ต้องเปิดใจคุย
กางค่าใช้จ่ายให้ดูไปเลยว่าเดือนนึงเราต้องใช้จ่ายอะไรบ้าง
และวางแผนชีวิตร่วมกันว่าอนาคตอยากอยู่กันแบบไหน ทั้งชีวิตคู่ mindsetการทำงานและการเงิน

เล่นละครแบบเม้นบนว่าก็เหมาะนะ น่าสนใจ

อายุเท่าไหร่แล้วครับ

ถ้าไม่อยากกลับไปทำงาน แสดงว่างานที่เคยทำน่าจะกินเวลาชีวิต+toxic ขอเดาว่าแฟนท่านเป็นวิศวกรโยธามาก่อน

ไม่มีลูก อยู่บ้านนอนดูซีรี่ย์ จ้างแม่บ้าน

ขับแกรบ

ขายของ
ให้ ญ. ช่วยแพ๊ค
ให้ ญ.ช่วยตอบแชท
ปล.จ่ายงานให้ลูกน้อง ญ. ทำแบบที่เป็น รูทีน ลองพิจารณาดูครับ

เพิ่มเติม ความคิดไม่กระตือรือร้นเราก็นำแล้วจ่ายงาน

ถ้าอย่างที่ท่านว่าดีทุกอย่างยกเว้นเรื่องนี้ ผมว่าก็ต้องคุยด้วยเหตุด้วยผลกันได้แหละ

เอารายรับ รายจ่ายมากาง แล้วคุยตรงๆ ว่าต้องการคุณภาพชีวิตแบบไหน ขาดเหลือเท่าไหร่

ถ้าจะเป็นแม่บ้านจริงๆ ไม่ได้มีรายรับเพิ่มแล้ว ก็ไล่ดูเรื่องลดรายจ่าย เลิกจ้างแม่บ้านมั้ย ต้องมีแบ่งส่วนนึงเอาไปใช้ชีวิตบ้าง

อยากรู้ว่าทำไมถึง“ตัดเรื่องเลิกไปได้เลย“ครับ
ผมแค่อยากรู้เฉยๆ

ชีวิตคู่มันควรต้องช่วยกันส่งเสริมครับ ไม่ใช่ถ่วงแข้งถ่วงขา ถ่วงความเจริญ
ถึงจะช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆไม่ช่วยอะไรเลย

ผมกับแฟนแต่งกันมา13ปี ตลอดมาผมเปลี่ยนงานไป5รอบ ท่านเชื่อไม๊ เค้าไม่เคยเช็คเงินเดือนผมเลย
ผมอยู่แต่ละที่เงินเดือนเท่าไหร่เค้าไม่เคยถาม
ไปเที่ยวไหน ผมออกค่าเครื่องบิน ค่าที่พัก เค้าจะเลี้ยงข้าวทุกมื้อตลอด
ถ้าผมซื้อรองเท้าวิ่งให้เค้า เค้าจะจ่ายค่าสมัครงานวิ่งให้
ทุกอย่างต่อให้ไม่ 50:50 แต่เค้าจะไม่ยอมให้ผมจ่ายคนเดียวแน่ๆ

เรื่องงานก็ขยันชห. ได้รางวัลพนักงานยอดเยี่ยม3ปีซ้อน
จนป่วยหนักเพราะไม่มีเวลาดูแลตัวเอง

พวกของฟุ่มเฟือย ของแบรนด์เนม เค้าไม่เคยเรียกร้อง แต่ผมจะซื้อให้เค้าตลอดเพราะผมหาเงินได้มากกว่าเค้าเยอะ โบนัสออกผมก็ให้เค้า30%

ผมถามเค้านะว่าจะมาจ่ายทำไม ในเมื่อเพื่อนเค้าแทบทุกคนอยู่เฉยๆให้ผัวเลี้ยงกันทั้งนั้น

เค้าบอกว่า เค้าไม่อยากทำตัวเป็นคุณนาย ในเมื่อผมยังไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคุณชาย

เขร้ น้ำตาจะไหล

ภรรยาที่ไม่ทำงาน แถมจ้างแม่บ้าน (ที่สำคัญคือไม่ต้องมีลูกเล็กๆให้เลี้ยงด้วยซ้ำ)

สามีควรต้องเป็นเจ้าของกิจการ หรือผู้บริหารระดับสูง เงินเดือนหลายๆแสนเลยนะฮะ

นี่ยังไม่นับเรื่องมีแม่เป็นภาระ เดี๋ยวแม่แก่ แม่ป่วยเข้า รพ. คิดว่าใครต้องช่วยซัพล่ะฮะ ถ้าไม่ใช่ท่าน

ถ้าเป็นเหตุผลนี้เข้าใจได้ครับ แต่ท่านจะสามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อไปอีก 5-10 ปี จะไหวไหม ถ้าไม่ไหวก็ต้อง หาวิธีให้เขาออกจากความรักสบายนั่นให้ได้

ผมว่าเริ่มจากการเปลี่ยนให้เขาถือเงินน้อยลง แบ่ง % นั่นเก็บไว้เอง เอาไปใส่พอร์ตลงทุนหรืออะไรก็ว่าไป บอกเหตุผลเขาว่าทำไมถึงแบ่ง % ให้เขาเก็บน้อยลง เขาอาจจะพอฉุกคิดได้บ้าง

งงเหมือนกัน