ว่าด้วยคู่ บราซิล ญี่ปุ่น
ผมดูครึ่งแรก ครึ่งหลังไม่ไหวเลยเปิดช่องอีซ้ายแล้วก็เคลิ้มๆหลับไป มาสะดุ้งตอนบราซิลยิงเข้านาทีที่ 90 มั้ง
ส่วนตัวแล้วคิดว่า ช่วงแรกเลยบราซิลพยายามกระตุ้นทีมด้วยกำลังใจเต็มที่ มีการยกมือให้กองเชียร์ช่วย ซึ่งก็ต้องบอกว่าช่วยได้มากเพราะเล่นในทวีปอเมริกา คนบราซิลก็เยอะกว่าคนญี่ปุ่นแน่นอน เพราะพวกที่มาทำงานก็เยอะ
แต่ญี่ปุ่นเองก็ถอดมารยาทเล่นแล้วใส่ใจสิงห์เหมือนกัน สังเกตว่ามีหลายจังหวะที่วินิโดนเข้าเร็วและแรง มีการเปิดปุ่มใส่ เข้าเบียดกระแทก ก็ต้องบอกว่าญี่ปุ่นไม่ได้เป็นรองเรื่อง core muscle ในจังหวะเบียดเลย แม้แต่ความเร็ว
เล่นไปสัก 10 นาที บราซิลตั้งเกมเป็นการเชื่อมบอลไปมา เพื่อหาช่อง ซึ่งก็ต้องบอกว่าไม่ง่าย ญี่ปุ่นเองตั้งโซนเพรสแบบที่ซ้อมกันมา ส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเป็นแผนของญี่ปุ่นเองด้วยซ้ำที่เล่นแบบนั้นเพื่อหาทางโต้กลับ
แล้วก็ทำได้จริงจากลูกฉาบฉวย ตัดบอลกลางสนามแล้วลากไปยิงเอง
จากนั้นบราซิลก็พยายามขึงเกม ใช้ลูกยิงไกล แต่ก็แทบจะทำอะไรไม่ได้จบครึ่งแรกไป
ครึ่งหลังผมพยายามดู แต่ก็หลับๆตื่นๆละ บราซิลใช้การเปิดจาก half space เข้าสู่กลางประตู ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งที่อันเช่ชอบใข้ตอนคุมมิลานเหมือนกันตอนบอลตันๆ
ปรากฏว่ามันได้ผล บราซิลบุกอัดระลอกใหญ่ ญี่ปุ่นเจียนไปเจียนมาหลายรอบ ทั้งเซฟทั้งสะกัดบนเส้น
จนบราซิลมาได้ประตูในที่สุดจากจอมโขกอย่างคาเซะมิโระ ซึ่งก็ต้องอบกว่าไม่ใช่ลูกเบสิกที่ใครๆก็ทำได้ มันเกิดจากประสบการณ์ล่วนๆ
แล้วผมก็หลับไป
จุดแข็งของญี่ปุ่น ไม่ขอพูดละกันเพราะเห็นๆอยู่แล้วว่าพัฒนาขึ้นแค่ไหน
แต่จุดอ่อนสำคัญคือการรับมือกับลูกเปิดจาก Half Space นี่แหละ