ความทุกข์ทรมานใจของคนเป็นพ่อแม่ที่มีลูกป่วยเป็นโรคซึมเศร้า และเรียนที่ไหนก็ไม่จบ
___

ผมมีลูกชายคนเล็กตอนนี้อายุย่าง 22 ปีแล้วเริ่มป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเมื่อตอนอยู่ ม.6 เคยแอดมิดนอนรักษาใน รพ.สวนปรุง เมื่อปี 2565 เป็นเวลา 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นก็รักษาด้วยการกินยามาตลอด จนจบ ม.6 เข้าได้เข้าไปเรียนคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งเป็นคณะที่เค้าเลือกเอง

ช่วงที่เรียนก็รักษาที่ รพ.สวนปรุง เชียงใหม่ไปด้วย แต่หมอไม่ได้ปรับยาแต่อย่างใด แล้วเค้าก็มีปัญหาในการปรับตัวเข้าสังคมยาก เรียนไม่ผ่านในบางวิชา และต้องเข้าทำงานกลุ่มเยอะมาก ซึ่งเค้าเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมอย่างมาก เป็นคนไม่มีความมั่นใจ มีโลกส่วนตัวสูงมาก แต่รู้สึกด้อยค่าในตัวเอง เข้ากลุ่มกับเพื่อนไม่ได้ ไม่มีเพื่อนที่คณะเลย

ช่วงเรียนก็อาการมีขึ้นมีลงจนในที่สุดก็เรียนต่อไม่ไหว จนต้องขอลากออกจากการเป็นนิสิต มช. ในปี 3 กลับมาอยู่บ้านเพื่อรอมาเรียนใหม่ที่วิทยาลัยเทคนิคที่ใกล้บ้าน เค้าเลือกจะเรียนใหม่เป็นวุฒิ ปวส. 2 ปี เพื่อจะได้จบเร็ว และไม่กดดันตัวเองมากเหมือนเรียนปริญญาตรีก็วางแผนร่วมกับลูกแบบนี้

ฟังดูก็น่าจะมีแนวโน้มที่ดีใช่ไหมครับ? เออ.ลืมข้ามไป หลังจากออกจาก มช.แล้ว ผมก็พาเค้าไปรักษาโรคซึมเศร้ากับหมอที่ รพ.เอกชนในเชียงใหม่ เพื่อปรับยาใหม่ เพราะในช่วงที่เค้าเรียนอยู่ อาการซึมเศร้าเค้าไม่ดีขึ้นเลยจึงเป็นอุปสรรคในการทำให้เค้าเรียนไม่จบ ไม่มีสมาธิ คิดวนเวียน เครียดกับตนเอง จนต้องออกตอนปี 3

กลับมาหลังจากออกแล้ว เตรียมจะเข้าไปเรียนวิทยาลัยเทคนิค ซึ่งเค้าเรียนที่ง่ายๆคือ สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ เพราะเรียนช่างก็ไม่เหมาะกับเค้า เค้าขอบอยู่กับคอมฯ พอเปิดเทอมเรียนเข้าจริงก็ปรากฏว่า ปรับตัว ปรับใจไม่ได้ เบื่อ ไม่ชอบระบบการเรียนการสอนของวิลัยเทคนิค ซึ่งเรียนแบบโรงเรียนมัธยม ไม่ชอบการสอนของครู ไม่อยากจะคบเพื่อนในห้องเลย

โดยสรุปไม่มีความสุขเลยที่ไปเรียน ต้องฝืนปลุกไปเรียนทุกวัน กลับมาบ้านก็หหมดแรง เหนื่อยล้านอนอย่างเดียวไม่ทำอะไรเลย ถ้ามีโอกาสโดดไม่เข้าเรียนก็จะหลบกลับมานอนที่บ้าน ไม่ช่วยงานกิจกรรมใดๆกับเพื่อนที่เรียนด้วยกัน หลบหลีกที่จะเจอผู้คน แยกตัวเองมากขึ้น (ปกติเค้าเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมาก ชอบอยู่คนเดียวอยู่แล้ว)

ผมประเมินดูแล้ว ก็คงจะเรียน ปวส.ที่วิลัยเทคนิคนี้ไม่รอดหรือไม่จบแน่ ไม่ใช่ว่าเรียนยากน่ะครับ เค้าบอกเรียนพื้นฐานมากเกินไป ครูก็สอนอะไรไม่รู้ สอนในสิ่งที่เค้ารู้อยู่แล้ว เลยเบื่อไปหมด จนทุกวันนี้ ผมเครียดแทบจะหมดแรงหมดไฟที่จะต้องลุ้นจะต้องเจอสภาพลูกที่ซึมเศร้าหมดแรงฝืนเรียนเบื่อหมดอาลัยตายอยาก

จนอยากจะให้ออกมาอยู่บ้านเฉยๆไม่ต้องเรียนมันแล้ว เพราะถ้ายังปรับตัวปรับใจไม่ได้ เราพร้อมซัปพอต์ทุกอย่างขอให้ลูกเรียนจบมีวุฒิ ปวส.มาแล้วจะไปทำงานไปเรียนต่อที่ไหนก็จะส่งเสริมเต็มที่

แต่ปัจจุบันนี้ก็ไม่มีวี่แววหรือสัญญาณอะไรที่ดีว่าจะเรียนไปได้ดีเลย ขนาดเรียนที่ง่ายๆ คนเป็นพ่อแม่ท่ี่ต้องเจอกับลูกแบบนี้ โครตทุกข์ใจมากครับ ไหนจะเรื่องการป่วยซึมเศร้า ไหนจะเป็นเรื่องนิสัยบุคลิกภาพที่เป็นปัญหาของตัวลูกเอง มันส่งเสริมกันทำให้การรักษาโรคไม่ได้ผลดีขึ้นเลย ส่งผลให้การเรียนต่อไปไม่ได้ จนแยกไม่ออกว่าพฤติกรรมที่แสดงออกของเค้านั้นมาจากโรคซึมเศร้า หรือมาจากนิสัยหรือสันดานของเค้าเอง

ขณะนี้ก็ยังต้องรักษากับจิตแพทย์และทำจิตบำบัดกับนักจิตวิทยาอยู่เป็นช่วงๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น เพราะนิสัยเค้าเป็นคนขี้เกียจมาก ไม่ขอบออกกำลัง ไม่ชอบมีกิจกรรมอะไร ชอบนอนกับเล่นโทรสัปแค่นั้น

มาเข้าถึงคำถามที่ผมทุกข์ใจมากคือ ถามว่า ถ้าผมจะไม่ให้เค้าเรียนต่อแล้ว ออกมาอยู่บ้านเฉยๆไปรอจนกว่าเค้าจะพร้อมเอง แต่จะไม่ให้เงิน ให้ไปหางานทำเอง ไม่ให้นอนอยู่บ้านเฉยๆ กินแล้วๆนอนๆ แบบนี้ จะดีกว่าดันหรือฝืนให้เค้าเรียนต่อไปไหม เพราะซักวันผมเชื่อเลยว่าเค้าก็เรียนไม่ไหว ตอนนี้เรียนไปได้แค่ 3 สัปดาห์เอง อาการก็หนักขึ้นทุกวัน มันจะฝืนตัวเองถึง 2 ปี อาการแบบนี้ก็เหมือนที่ตอนเค้าเรียน มช.ปี 3 จนเค้ามาบอกว่าเค้าไม่ไหวแล้ว ขอออกจาก มช.

ผมทุกข์ใจและเครียดมากผมอยากให้ทุกอย่างมันจบๆไปเสียที เหนือยมากทั้งกายและจิตใจกับการเลี้ยงลูกชายคนนี้ ผมเครียดจนมาถึงจุดที่ยอมรับได้ง่ายขึ้นเลยหากลูกเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองไป เพราะผมคิดว่าเค้าไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในสังคมบนโลกใบนี้ได้ เพราะความคิดต่อสังคมหลายๆอย่างมันสุดโต่งออกนอนโลกความเป็นจริงมาก

ผมก็คิดว่า ถึงเรียนจบเค้าก็ไม่สามารถทำงานกับคนได้หรอก เพราะเป็นคนมีปัญหาในการเข้าสังคม ขนาดผมเป็นพ่อเป็นแม่เค้า ผมยังรู้สึกไม่ชอบในการอยู่บ้านหรือใช้ชีวิตร่วมกับคนแบบนี้เลยจริงๆ

ผมมืดมนมาก คิดไม่ออกเลย เหนื่อยหล้ามากครับ
___

https://www.facebook.com/share/p/1CdLA6zSYf/

https://m.pantip.com/topic/44138948?sc=whkUF6y&fbclid=IwY2xjawSo3lJleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR4xdn3gf-a03tDq8rkkz_r63DCFmINg9j5JxFVxCI90Klm3IcIctn8etaIZEQ_aem_N3fp_sBhhRu0A3adIXKJGQ

ตามไปอ่านดูเหมือนเป็นปัญหาตั้งแต่การเลี้ยงดูแรกๆแล้ว ผ่านยากจริงๆ