เรื่องมีอยู่ว่า เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมได้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียนกับแฟนที่เป็นครูเหมือนกันครับ

ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติเหมือนกันทุกบ้าน คือบอกพฤติกรรมตอนอยู่ รร บอกสิ่งที่อยากให้ปรับปรุงแก้ไข และสิ่งที่ผู้ปกครองอยากให้ช่วยเหลือ

คราวนี้ก็มีเด็กคนนึง เป็นเด็กผู้ชาย มีพฤติกรรมเปลี่ยนไปตั้งแต่ ป.5 เทอม 2 จนมาถึง ป.6 ก็ยังเหมือนเดิม คือการเรียนตกลง ความรับผิดชอบน้อยลง พฤติกรรมแย่ลง

ผมก็รายงานผู้ปกครองตามปกติ แต่วันนั้นไม่เจอแม่เด็ก เจอแต่ยาย ยายก็บอกว่า สงสัยเพราะโทรศัพท์ เพราะเพิ่งซื้อให้ปีที่แล้ว เรื่องก็จบแค่นั้น

จนกระทั่งมีเด็กหลายคนมาบอกว่า เด็กคนนี้พูดถึงผมกับแฟนในทางที่ไม่เหมาะสม แต่เป็นคำหยาบ เด็กก็ไม่กล้าเล่า จนผมก็บอกว่าเล่าเถอะ เอาตามความจริง ครูได้จัดการถูก

เด็กจึงยอมเล่า เด็กคนนั้นพูดว่า "ถ้าสองผัวเมียนั้นไม่ไปบ้านกู กูก็ไม่โดนยึดโทรศัพท์แบบนี้หรอก นี่ถ้ามีปืนนะ กูจะเอามายิงให้ตายxxxเลย"

ผมได้ยินก็ค่อนข้างตกใจ จึงเรียกเด็กมาสอบถาม เด็กบอกว่าไม่เคยพูด ครูรู้มาจากใคร เดี๋ยวจะไปถามเอง ผมก็บอกว่าไม่ต้อง เดี๋ยวครูจะคุยกับแม่เราเอง

ก่อนผมจะโทรไปหาแม่เด็ก ก็เรียกเด็กมาถามทีละคนว่าเด็กคนนี้มีพฤติกรรมยังไง จนได้ความว่า เด็กพูดประโยคนี้กับเพื่อนหลายครั้ง หลายสถานที่

มีนักเรียนได้ยินเกือบทั้งห้อง และเด็กมีพฤติกรรมก้าวร้าว ชอบทำร้ายเพื่อน และเพื่อนก็กลัว ไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะเด็กคนนี้ตัวใหญ่และเกเร

จากนั้นผมก็โทรหาแม่เด็ก ถามถึงพฤติกรรมตอนอยู่บ้าน เขาก็ว่าปกติทุกอย่าง จนผมเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง เขาก็บอกว่าเขาจะถามลูกดู

ผ่านไปอีกวัน ผมเรียกเด็กคนนี้มาถามอีกครั้ง เพราะมีเพื่อนมาบอกว่า มีการติดสินบนเพื่อนหลายคนว่าให้ช่วยเป็นพยานให้ว่าเขาไม่เคยพูด เด็กก็ไม่ยอมรับอีก บอกว่าจำไม่ได้ว่าพูดมั้ย

ผมจึงขู่ไปว่า ถ้ายังจำไม่ได้ครูจะให้แม่มาถามเองที่ รร นะ เด็กก็พยักหน้าตกลง

ผมจึงโทรหาผู้ปกครองอีกครั้งและเชิญมาพบที่โรงเรียนพร้อมกับครูกิจการนักเรียนและรองฯ ผอ เนื่องจาก ผอ ไปราชการ

ตอนที่คุยกันแม่เด็กพานักจิตวิทยามาด้วย และให้นักจิตเป็นคนพูดทั้งหมด ก็สรุปความได้ว่าเดี๋ยวนักจิตจะไปสืบสาวราวเรื่องให้เอง ได้เรื่องยังไงจะแจ้งผมมาอีกที

จนวันนี้ตอนเช้านักจิตก็โทรมาว่าถามเด็กแล้ว ยังไงก็ไม่ยอมรับ บอกว่าจำไม่ได้ แต่จะมาขอโทษครูให้แล้วกัน เรื่องจะได้จบ

แต่ปรากฏว่า แม่เด็กก็มาที่ รร แต่เช้าเพื่อต้องการพบกับ ผอ และบอกกับครูทุกคนที่เจอว่า ผมทำเกินกว่าเหตุ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แถมยังเอาลูกเขามาแขวนประจานอีก

แต่เผอิญว่า ผอ ยังไม่มาจากราชการ เขาจึงกลับไป และไปโพสต์เฟสบุ๊กว่า ลูกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องยอมรับในสิ่งที่ไม่ได้ทำด้วย เขาจะหาความเป็นธรรมให้ลูกเอง

ซึ่งผมก็งงว่า แล้วทำไมเมื่อวานไม่พูดสักคำ ถามอะไรก็ผายมือให้นักจิตอย่างเดียว พอมาวันนี้อยากจะพูดขึ้นมา แถมไม่คุยกับผมด้วย จะคุยกับ ผอ เท่านั้น

ซึ่งเรื่องนี้ผมก็ได้แจ้ง ผอ เรียบร้อย แกก็บอกว่าถ้าเขามาอีก แกจะเรียกผมไปด้วย ตอนนี้ก็ลุ้นว่าพรุ่งนี้จะเจอมั้ย ซึ่งผมอยากเจอมาก เพราะอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ แต่ก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับแม่เด็กครับ

แล้วทุกท่านคิดว่า ผมทำเกินกว่าเหตุไปจริงมั้ย หรือควรจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบ และขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้านะครับ

เลิกยุ่งเถอะครับ

อบรมคงช่วยอะไรไม่ได่แล้ละ ขนาดพ่อแม่ยังเป็นแบบนี้

มุมมองส่วนตัวสำหรับผมไม่เกินครับ พ่อ แม่ แบบนี้ในมุมมองส่วนตัวของผมนะ คือ หัว ค. ถ้าในกรณีเด็กผิดจริง ๆ นะ เพราะ ปกป้องลูกในทางที่ผิดไม่ให้เด็กยอมรับว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นผิด

แต่ปัญหาพวกนี้มันต้องมองให้ลึกกว่านั้น เวลาที่่ผ่านมาเลี้ยงยังไง คือเรื่องผิดถูกอะปัญหาใหญ่มาก ๆ

ผมเห็นเด็กมาหลายคนแล้ว ชอบโกหกเวลาตัวเองทำผิด และ ยังไงก็ไม่ยอมรับเพราะกลัวโดนดุโดนว่า

พอมันเป็นตั่งแต่เด็ก ๆ โตมามันก็ติดนิสัย

ที่ผมสงสัยคือ นักจิตวิทยาของจริงไหม เพราะถ้าของจริง แล้วแก้ปัญหา แบบให้ขอโทษแบบขอไปทีจะได้จบ ๆ ผมว่ามันไม่ใช่อะ มันต้องหาสาเหตุสิ อันนี้เหมือนแบบ เออขอโทษไปตัดรำคาญ

ไม่เกินกว่าเหตุครับ แต่ท่านใจร้อนไปหน่อย ผมเข้าใจว่าเรื่องมันร้ายแรงพอสมควรแต่เรื่องนี้ที่จริงท่านควรรอให้ ผอ.กลับมาและ

ปรึกษากับ ผอ. รวมทั้ง ศน.ที่เขตก่อน ว่ามีเด็กนักเรียนลักษณะนี้ครูและโรงเรียนควรดำเนินการยังไง และท่านไม่ต้องกลัวครับท่าน

ไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมาย แม่เด็กบอกว่าจะทวงความยุติธรรมให้ลูกตัวเองก็ให้เข้ามาคุยกับ ผอ.เลยครับ และให้เก็บหลักฐานการ

พบปะพูดคุยให้รอบคอบที่สุด และแจ้งคุณแม่นักเรียนไปเลยว่าโรงเรียนดำเนินการทุกอย่างอยู่ในขอบเขตชัดเจน ถ้าคุณแม่ไม่สบาย

ใจจะมาขอพบ ผอ. พบครูประจำชั้นเพื่อทำความเข้าใจก็ได้ แต่ถ้ามีการโพสต์ลงโซเชียลเกินกว่าความเป็นจริงครูขอสงวนสิทธิ์ใน

การฟ้องร้องเพื่อปกป้องตัวเอง

อย่าไปกลัวครับ ถ้าฟังจากที่ท่านเล่านี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยจริงๆ ซึ่งถ้าเป็นผมตอนบรรจุใหม่สัก 5-6 ปี ก่อน ผมก็อาจจะลงเอย

เหมือนท่าน เพราะใจร้อนอยากรีบแก้ไขเอง เพราะเรื่องพฤติกรรมเด็กที่ค่อนข้างรุนแรงแบบนี้ที่จริงตั้งแต่ครั้งแรกที่ท่านเรียกเด็ก

มาคุยต้องมีนักจิตวิทยาเด็กคอยกำกับช่วยเหลือแต่แรกแค่นั้นแหล่ะครับ เราเป็นครูถูกสังคมจับจ้องมากเป็นพิเศษดังนั้นการดำเนิน

การอะไรก็ตามที่จะต้องคุยจริงจังกับนักเรียนและผู้ปกครองโดยตรงในลักษณะนี้ต้องมีผู้เชี่ยวชาญภายนอกคอยช่วยเหลือ เพื่อ

ป้องกันเหตุการณ์บานปลายครับ ใดๆก็ตามย้ำอีกครั้งว่าถ้าเรื่องราวเป็นตามที่ท่านว่าท่านไม่ได้ทำอะไรผิดและไม่ได้ทำอะไรเกินเลย

เป็นกำลังใจให้นะครับ

เด็ก พ่อแม่ แบบนี้ นึกถึงแต่โอนิสึเกะ เอคิจิ

ไม่เกินกว่าเหตุครับ เป็นผมคือเรื่องของมรึงเลย ลูกมรึง

จบจากเราไปก็ช่างแม่งมัน ตัวปัญหาก็อยู่กับแม่มันไปนั่นแหละดีแล้ว

ผมจะเล่าอะไรให้ท่านฟัง ตอนผมบรรจุใหม่ๆไฟแรงเวอร์อ่ะ เด็กนักเรียนไม่ยอมมาโรงเรียนผมขับรถไปตามถึงบ้าน

ตอนเดินเข้าไปประตูหน้าเนื่องจากประตูเปิดอ้าซ่าไม่ได้ปิดเราก็โผล่หน้าไปดูในบ้าน ที่ไหนได้จ๊ะเอ๋กับพ่อเด็กกำลังก้มๆเงยๆกับ

เพื่อนอีกคนทำกิจกรรมอะไรสักอย่างแล้วมองมาทางเราด้วยความตกตะลึง ผมก็เลยบอกว่าเป็นครูครับมาตามนักเรียนไม่ยอมไป

โรงเรียน แกเลยตะโกนเรียกลูกชายออกมาแล้วบอกให้ไปโรงเรียน เรื่องสยองขวัญคือผู้ปกครองนักเรียนคนนี้มีคดียาเสพติดติดคุก

มา 2-3 รอบหล่ะ นั่นแหล่ะตั้งแต่นั้นผมเลิกไปตามเด็กนักเรียนที่บ้านอีกเลย

อาจจะเป็นได้ที่เด็กไม่เคยพูดเลย แต่โดนเพื่อนขยายความเพิ่มก้ได้ เพราะผมก็เคยโดนเพื่อนผญทำแบบนี้เหมือนกันถึงขั้นผิดใจกับเพื่อนไปเลย เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับเด็กที่ไม่ค่อยเข้าสังคมบ่อยๆ

ทรงนี้ อนาคนไม่เหลือแน่ๆ ติด rov ไม่ก็ ฟีฟาย เกมพวกนี้ ขนาดผุ้หญิงโตๆ เล่นแล้วยัง ก้าวร้าวตอนเล่นเลย ถ้าเด็กบางคน เล่น แล้วคุมไม่ได้ บอกเลยหนัก ทางที่ ดี เข้าไปคุยกับผู้ปกครองตรงๆ ว่าเป็นห่วงมากๆ ปล่อยไปแบบนี้อนาคต จะคุมไม่อยู่เอา แล้วหาทาง คุมอย่างเหมาะสมไม่ให้เด็กเครียดเกินไปเช่น ให้จับมือถือได้เวลาไหนถึงเวลาไหน ต้องทำการบ้าน ก่อนไรงี้

ทรงนี้ปล่อยไป ขยะสั่งคมแน่นอน ไม่ ก้าวร้าว ทำร้ายคนก็ดูทรงติสล็อทหมดตัว

ผมคือคติว่าในโรงเรียนผมดูแล จัดการนักเรียนให้อย่างเต็มที่ เลิกเรียนไปพ่อแม่หรือผู้ปกครองต้องช่วยครูดูแล ไอ้พวกมาส่งลูกหลานตอนเช้าแล้วพูดว่า "ฝากครูจัดการให้หน่อยนะ อยู่บ้านพูดไม่ฟัง" ผมด่ากลับเลย คุณเลี้ยงเขามาเขายังไม่ฟังคุณ พวกผมเป็นใครเด็กจะมารับฟัง อย่าผลักภาระมาให้ครูเพียงอย่างเดียว เขาใช้ชีวิตในโรงเรียนน้อยกว่าใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านซะอีก ต้องช่วยให้เขาเรียนรู้ทั้งการใช้ชีวิตและการเรียนด้วย