ท่านมีวิธีจัดการกับความรู้สึกต่ำต้อย น้อยเนื้อต่ำใจในชีวิต โดยเฉพาะความรักกันยังไงบ้างครับ?

สมมตินะสมมติ เรื่องของเพื่อนของเพื่อนอีกที เกิดในครอบครัวฐานปานกลางค่อนจน ก็ไมไ่ด้คิดอะไรหรอก ผญ.สูงไปก็ไม่ได้มอง แต่..ถ้าเกิดพลาดไปเกิดความรู้สึก แล้วมันไม่ได้สมหวัง เรียกว่าไม่ได้ปัญญาที่จะไปดูแลระดับเขาได้ ในขณะที่คนที่ดูแลเขาได้ขนาดนี้คุณเกิดสักกี่ชาติก็คงไม่ได้เป็นแบบนี้ในการซัพพอร์ตเขา ยิ่งไปกว่านั้น มันจะไม่หนักถ้าเพื่อนๆ เขาดูถูกคุณต่อด้วยว่าเป็น "หมาเห่าเครื่องบิน"

คุณมีวิธีปลอบใจตัวเอง หรือมองมันยังไงไหม ที่มันจะทำร้ายคุณได้น้อยลงบ้างก็ดี ทุกครั้งที่เห็นแม้จะบอกลึกๆ ว่าทำใจได้ แต่ความรู้สึกเดิมๆ ก็กลับมาอีก มันเกิน 20 ปีแล้ว หวังว่าคงจะลดลงให้มากๆ กว่านี้

ขอบคุณทุกความเห็น

ปล. จะให้ไปตี.. ไม่เอานะครับ ขอแค่จัดการความรู้สึกตัวเองได้ดีกว่านี้พอ

ท่านพิมว่า

" ทุกครั้งที่เห็นแม้จะบอกลึกๆ ว่าทำใจได้ แต่ความรู้สึกเดิมๆ ก็กลับมาอีก มันเกิน 20 ปีแล้ว หวังว่าคงจะลดลงให้มากๆ กว่านี้ "

แสดงว่า ไม่เคยทำใจได้เลย ใช่ป่ะครับ

คนเราบางทีฝังใจกับเรื่องอะไรไปแล้ว ยากที่จะลบลืมนะ

แต่บางที เราไม่จำเป็นต้องลืมมันก็ได้ แค่รู้สึก ยอมรับ ปล่อยวาง กรณีที่ท่านว่าเกิดอีกกี่ชาติก็ซัพพอร์ทอย่างที่เค้าต้องการไม่ได้

หลักพุทธ ก็ ละนันทิ เมื่อความคิดเกิด ก็รับรู้ว่าเกิดแล้ว แล้วยังไงต่อ ก็ไม่ไหลไปตามความคิด ปล่อยไป กลับมาที่ลมหายใจ กายคตาสติ พูดง่ายแต่ทำโคตรยากกกกก

แต่ถ้า ... รักมาก คิดถึงมาก รู้สึกมาก อัพตัวเองไปถึงจุดนั้นได้ไหม แน่ใจใช่มั้ยว่าทุ่มทั้งหมดไปไม่เสียเปล่า

ทำไมไม่เปลี่ยนจาก หาคำปลอบใจเป็น
อยากทำตัวเองให้ดีกว่านี่ เก่งรอบด้านกว่านี้ หาเงินให้มากกว่านี้เพื่อจะได้ขึ้นไปอยู่ให้ใกล้เค้าที่สุด ไม่ให้เป็นภาระเค้า แทนล่ะครับ

หาความสุขกับเรื่องง่ายๆ เช่น กิน เล่นเกม เที่ยว ดูหนัง ดูบอล(อันนี้อาจจะเครียดกว่าเดิม55)

ได้แต่ทำใจอย่างเดียว คิดซะว่าไม่ได้เกิดมาคู่กันจะได้ไม่ต้องมาดูถูกตัวเอง รู้ละว่าทำยากแต่มันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ก็แค่ยอมรับความจริง

20 ปีแล้ว ควรมีแต่ความยินดี ไม่ควรคิดอะไรมากแล้ว ยิ้มให้กันแค่นั้นก็พอแล้ว

ทำไปต้องด้อยค่าตัวเองครับ
จงใช้ชีวิตให้คนอื่นอิจฉาสิ

กำเงินไป 1500 ทุกชีวิตมีสิทธิ์เลือก

ไม่มีอะ ไอ้เรื่องให้พัฒนาตัวเอง
มันพูดได้จากมุมคนประสบความสำเร็จระดับหนึ่งแล้ว
หรือจากคนที่ไม่เคยเริ่มมาจากติดลบจริงๆ
แน่นอนมันมีกลุ่มที่ขี้แพ้จริงๆ ไม่เอาห่าอะไรเลยแล้วมาบ่น
แต่ผมไม่คิดว่าการไปพูดข่มใส่คนแบบนั้น
มันจะได้อะไรขึ้นมา

หลักๆ ก็ทำใจ
คนเรามันไม่ได้เริ่มมาเสมอกันอยู่แล้ว
บางคนเริ่มก็เกิดมาจากสลัม ต้องเดินไปโรงเรียน
ช่วยงานบ้านยันตีหนึ่งตีสองตั้งแต่ประถม
นั่งๆ กินข้าวอยู่ บ้านก็ถล่มลงไปในบ่อน้ำเกือบตาย

หรืออาจไม่ได้เริ่มจากจุดที่แย่ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าชีวิต
จะมาถึงจุดคริติคอล ที่จะเกิดชอบของสูงขึ้นมา
เช่น ดาวมหาลัย ลูกคุณหนู หรือแม้แต่ดารา
มันไม่ใช่ว่าจากคนแบกหามสามล้อ เด็กล้างจานไรงี้
หรือพนักงานเดินเอกสารจบ ป.ตรี
จะพลิกผันไปเป็นคนรายได้หลักแสนได้ง่ายๆ

เรื่องรสนิยมจะชอบของดีของสูงมันช่วยไม่ได้
เวลาจะช่วยเยียวยาไปเอง
พอเริ่มแก่แล้วความพรุ่งพล่าน
อยากได้ความรักมันก็ลดน้อยลงไปเอง
ความทะยานอยากได้ คู่ชีวิตที่สูงกว่าตัวเอง
มันจะหายไปกับความเหนื่อยล้า
เพราะความรับผิดชอบที่เยอะขึ้น
โดยเฉพาะพ่อแม่ตัวเองที่เริ่มแก่น่ะนะ

ผมโชคดีหน่อยที่มีความฝัน มีเรื่องที่อยากทำให้สำเร็จในชีวิต
เลยให้ความสำคัญในส่วนนั้น
มากกว่าความอยากมีของสูงเป็นแฟน
ที่พอตอนนี้แทบจำอารมณ์อยากนั่นไม่ได้แล้ว
แก่นั่นแหละ

มนุษย์เรามีปากก็พูดไปเรื่อย

มนุษย์เรามีหู มีสมอง ก็เก็บคำพูดคนพูดไปเรื่อย มาคิดไปเรื่อย

ดังนั้น อย่าไปสนใจเลย เพราะคนที่เป็นประสาทก่อน จะเป็นคนฟังและคิดมาก เสมอ

จัดการตัวเองก่อนครับ เราจะกระจอก จะเป็นหมา เป็นกะรอก เห่าเครื่องบิน เห่าบอลลูน

เป็นจริงมั้ย เป็นก็เป็นแค่นั้น กระจอก ก็กระจอกแค่นั้น กูมีความสุขมั้ย มีว่ะ เป็นหมาแบบนี้ เออ แล้วทุกข์ตรงไหนวะ


หรือไม่ กูทุกข์ว่ะเพิ่ลเอ้ย ก็ทำตัวเองให้ดีขึ้น มันก็แค่น้านนนนนนนนนน

555+ ชอบ คห. ท่านนะ อยากแผล่บให้อีกสัก 7 แผล่บ (หยอกๆ)
ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ผมงอมืองอเท้าอะไร แต่..มันไม่ได้ไปถึงจุดนั้นจริงๆ จุดที่ผมอยู่ก็นับว่าดีกว่า average มากโขแล้ว แต่..มันไม่ใช่ 1% น่ะสิ
แต่ก็ขอบคุณนะครับ ผมก็พยายามคิดถึงเรื่องอื่นๆ ที่ต้องทำ ชีวิตนี้ก็ทำงานและจากไปแบบนี้แหละ

ปล่อยวาง ไม่ก็ทำสิ่งที่ต้องการหรือเป็นสิ่งที่อยากเป็นให้ได้ มีแค่สองทางนี้แหละ

ก็คิดซะว่าไม่ได้เกิดมาคู่กัน ก็แค่นั้นเอง