เลิกเพ้อเรื่องไทยสร้างระบบแบบญี่ปุ่น-เกาหลี มันไม่มีทางเกิดขึ้นระดับเขาหรอก

แต่แค่สงสัยพวกบอลบราซิล บอลละติน ไม่เห็นเขาต้องสร้างระบบ สร้างแบบแผนแบบพวกหยุ่นหรือเกา ก็เป็นชาติมหาอำนาจลูกหนังได้

ผมเพิ่งดูสารคดีโรนัลดิญโญ่ในNetflix แกก็เกิดมาจนๆ พี่เป็นนักบอลที่ไม่ได้ดังมาก เล่นบอลข้างถนน ร่างกายไม่ได้แข็งแกร่งแบบพวกยุโรป แกเพิ่งเคยมาเจอพวกโด้อ้วน ริวัลโด คาฟู ก็ตอนในแคมป์ทีมชาติ ก่อนจะได้มาค้าแข้งในยุโรปอีก พวกนี้ไม่ได้ถูกพัฒนามาในระบบอะไรทั้งนั้น วิทยศาสตร์กีฬา โภชนาการ ไม่ได้พัฒนาไปกว่าอาเซียนด้วยซ้ำมั้ง คนอื่นๆในทีมชาติก็ชีวิตความเป็นอยู่พอกัน แล้วพวกนี้เขายังประสบความสำเร็จได้ โดยไม่ต้องมีระบบแข็งแกร่งระดับญี่ปุ่นอะไรเลย

ไทยคงต้องมองหาวิธีอื่นนอกจากสร้างระบบ เห็นสร้างระบบตั้งแต่ยุคบิ๊กหอย ยี สมยช จนมามาดาม จนป่านนี้ยังไม่มีระบบอะไรเลย

พรสวรรค์ อาจจะไม่มีเหมือนนักเตะอเมริกาใต้

เลยต้องสร้างระบบขึ้นมาช่วยเสริม

ความสามารถเฉพาะมันสูงไง มันสู้แบบตัว-ตัวได้ ไม่ต้องใช้ระบบช่วยในการเพิ่มโอกาส

พวกอินเดีย จีน คนเยอะ ไม่เห็นมีตัวซีเคร็ทหลุดมาบ้างเลย

ก็สร้างนะ พวกตัวทีมชาติบราซิล อาเจนก็เด็กเยาวชนสโมสรหมด จะทีมเล็กใหญ่ทีมท้องถิ่นก็ว่ากันไป

ท่านลองไปดูสารคดีR10 ในNetflixดิ สนุกดี แต่ไม่เห็นมีอะไรเป็นระบบ แกเกิดมาจนๆ ชอบเล่นบอลจนติดทีมโรงเรียน ไม่ได้อคาเดมีไรแบบพวกยุโรปเลย

เอาไปเทียบbrazil นี่เกินไปหน่อย พวกนี้ที่เล่นบอลข้างถนนในประเทศเขาเผลอๆจะเก่งกว่านักเตะไทยลีคอีก นั่นแหละคือระดับความต่างของเขากับเรา

Football as a Religion & Survival

มันคือวัฒนธรรมและทางรอด ....มันคือวิถีชีวิต street footbal คือชีวิต
อาชีพที่เด็กๆรากหญ้า ที่นู่นไม่ใช่หมอ ครู แต่คือนักบอลอาชีพครับ

กับอีกอย่างที่หลายคนมองข้าม ความหลากหลายเชื้อชาติที่หลอมชาติเค้า มีพวกคนดำ คนขาวฝรั่ง มวลกล้ามเนื้อก็ได้ดปรียยเอเชียแล้วครับ


ไทยทำแบบเมกาใต้ไม่ได้หรอกครับ ไม่ใช่พรสวรรค์อะไรหรอก แต่วัฒนธรรมชาติมันต่างกัน

แต่ในประวัติแกก็มีบอกนะครับว่าตอนเยาวชนอยู่กับ Grêmio

แต่เขามีสนามบอลสตรีท เยอะนะ แล้ว เลือกเข้าทีมก็ใช้ฝีตีนไม่ใช่เด็กเส้น และสภาพสังคม โอกาสมองไม่เปมือนกัน

ถ้า ดิญโญ่ เป็นคนไทย จะได้ติดทีมหรอ ช่วง ม ต้น ไม่น่ารอดต้องติดกระท่อม

ลืมอีกประเด็นระบบ Scout พวก ลิเวอร์เพลท โบคาจูเนียร์ พาเมลรัส ซานโต๊ส เคยอ่านขาวว่าแทรกซึมในแทบทุกสลัม ใครมีแววรอป้อนเลยแม้อายุจะยังน้อยๆ

เมื่อวานเพิ่งฟังสักเพจในเฟซบุคเล่าเกี่ยวกับบราซิล

หลังปี 2002 ที่ได้แชมป์ บราซิลแพ้ยุโรปตกรอบมา 5 ครั้งแล้ว (2006ฝรส 2010นธล 2014ยรม 2018เบิร์นเยียม 2022โครเอเชีย)

แถมคัดบอลโลกโซนอเมริกาใต้รอบนี้ จบที่ 5 อันดับต่ำสุดในประวัติศาสตร์นะครับ

มันแปลว่าบราซิลถอยหลังทั้งในแง่ผลงาน และวิธีการเล่น

ไอ้เล่นแบบเดิมก็สู้คุณภาพผู้เล่นและแทคติคจากยุโรปไม่ได้แล้ว

ส่งออกนักเตะไปเล่นยุโรปตั้งแต่ 17-18 พอมารวมกันก็ไม่ได้เรื่อง เอาแทคติคแบบยุโรป เล่นแบบยุโรป มันก็ดูไม่สนุก ขาดความเป็นตัวเอง แล้วผลงานก็ไม่ได้อีก

ส่วนอาร์เจนฯเนี่ย เน้นเรื่องการสร้างโค้ช หลักสูตรอะไรต่างๆก็ครอบคลุม (เข้าใจว่าเป็นแบบแผนจากพวกอิตาลี) พวกสโมสรก็จะมีสถานที่เรียนจนจบระดับไฮสคูลด้วย เรียกว่าวางโครงสร้างพัฒนานักเตะตั้งแต่เยาวชน และโค้ชควบคู่กันไปนะครับ

แล้วทำไมต้องหวังจะให้มีแบบ R10 เกิดมาอีกอ่ะ

ทำไมไม่สร้างระบบที่สร้างคนจน ๆ ให้เป็นยอดฝีมือ มากกว่าจะให้ปากกัดตีนถีบเอาจนสำเร็จเองอ่ะ

ความคิดอย่างแปลก

ตะวันออกกลาง ความสามารถเฉพาะตัวโหดกว่าไทย รวมทั้งสรีระ ยังสู้พวกบราซิล อาร์เจนไตน์ไม่ไหวเลย แต่ปัจจุบันก็ดีขึ้นแล้วนะ เพราะพวก เอกวาดอร์ ปารากวัย ชิลี ไม่ได้เหนือกว่าพวกตะวันออกกลางเท่าไหร่แล้ว

ทางอเมริกาใต้เล่นฟุตบอลมาก่อนเอเชียแบบจริงจังหลายปีอีกครับ ระบบอะคาเดมี่ ไม่ใช่หมูๆ เหมือนเรา
รวมทั้งอาจจะได้เปรียบจากภาษาเนื่องจากเคยตกอยู่ใต้อาณานิคมมาก่อน ภาษาสเปนกับภาษาโปรตุเกส

แล้วพวกลาตินอเมริกาใต้ พวกที่เล่นฟุตบอลต้องการหลุดพ้นความยากจนอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่เพราะชอบเล่น หรือเอาแค่ในประเทศตัวเองพอ คือกะเอาเอาหลุดพ้นความยากจนแบบรวยไปเลย ยิ่งติดทีมชาติยิ่งมีมูลค่าก็เลยมีความแข่งขันสูงอีก

มาดริด บาร์ซ่า จึงเป็นสถานที่พวกลาตินอเมริกาต้องไปให้ได้ แล้วจะไปถึงจุดนั้นยังไง ก็ต้องจริงจังกับฟุตบอลด้วยครับ

อีกทั้งอาหารการกินที่นั้น เน้นเนื้อเป็นหลักด้วย

บราซิลแชมป์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ หวังจะพึ่งแต่ความมหัศจรรย์ของนักเตะ