สมัยปี 98 นักข่าวไทยเรียกญี่ปุ่นว่าหมูน้อย
น่าจะเดลินิวส์นี่แหละ
แต่ด้วยบริบทสมัยนั้นมันก็อู๊ดๆจริง เจอใครก็แจกแต้มได้หมด ตัวก็เล็กขาก็สั้น ถ้าเทียบกับทีมที่เหลือ ป้องกันไม่ได้ ทำประตูไม่ดี
4-4-2 กับ 3-5-2 สมัยนั้นมันเป็นบอลดวลด้วย ตำแหน่งต่อตำแหน่ง ไม่ได้มาวิ่งเพรส มาทำชิ่งกันอะไรเยอะแยะ หลุดคือหลุดยาว
ผมยังเคยคิดเลยว่า เอเชียตะวันออกเราดูบอลก็คงเด่นเรื่องพนัน

กับเกมวินนิ่งของโคนามิแค่นั้นแหละ ฝรั่งตัวเท่าควายจะไปสู้อะไรมันได้ มันก้าวทีเท่าเราสองก้าว
พอขึ้นช่วงปี 2000 นากาตะเล่นดี ก็คิดว่าอย่างดีก็ต้องเป็นผู้เล่นใช้สมองถึงจะพอสอดแทรกทีมยุโรปได้ พอรวมทีมแล้วพวกตำแหน่งที่ต้องใช้ความสูงใหญ่ก็ยังแพ้
ใครจะคิดอีก 28 ปีต่อมา ญี่ปุ่นมันทำได้ว่ะ เสมอเนเธอร์แลนด์ที่เป็นต้นตำรับแผนพลิกแพลงหลายอย่างศาสตร์ฟุตบอล ชนะทีมกึ่งๆขาประจำอย่างตูนิเซีย 4 ดอก
ซึ่งถ้านับจำนวนการเข้ารอบสุดท้าย ญี่ปุ่นก็ขี่ตูนิเซียไม่เยอะ แต่สกอร์กับรูปเกมคือคนละโลกไปแล้ว