แนวคิดแรก
ข้อดี...
1 น่าชื่นชมในความสุดของเขา
2 ความตั้งใจของเขาในระดับดีที่แน่นอนว่าย่อมจะทำให้เกิดผลงานที่ดียอดเยี่ยมตามมา...
และถ้าอยู่สายงานเดียวกัน ก็ถือว่าน่ากลัว หรือทำให้เรารู้สึกกดดันไม่มากก็น้อย ขึ้นอยู่กับว่าคุณชอบแข่งขันด้วยไหม
ข้อเสีย...
1. อาจจะเป็นคนซีเรียสไป เวลาผิดหวังขึ้นมาอาจล้มเจ็บกว่าคนอื่น
2. เครียด ตึง อาจป่วยเครียดซึมเศร้าได้
3. อาจทำให้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกเครียดๆ อึดอัดไปด้วย...
...
แนวคิดที่สอง
ข้อดี...
1. ความตั้งใจทำงานเป็นสิ่งดี ตั้งใจแบบไม่ตึง อาจลดอาการเครียดได้ รู้สึกเบากว่า
2. ได้ผลงานที่ดีตามมาตรฐานที่ควรจะเป็น.. ตรงไหนเป็นข้อติ ก็อาจจะยังหัวเราะขบขันกับมันได้
3. เบากว่า ไม่ตึงกว่า... ยังพอคุยกับคนได้ ไม่ทำให้สภาพแวดล้อมอึดอัด
ข้อเสีย...
1. ประสิทธิภาพผลงานก็อาจจะไม่ Perfectionist
2. อาจจะไม่ได้ดึงศักยภาพออกมาอย่างเต็มที่จริงๆ (ไม่รู้นะ เดาๆ)
....
ถ้าสำหรับผมแล้ว... เวลาทำงาน ผมตั้งใจนะ แต่ผมก็ไม่ได้วางไว้แบบมันต้องโคตรฟาเท่อโคตรมาเท่อจริงจัง! มันก็แข่งเหมือนกัน แต่แข่งกับตัวเอง ว่า... จะสุดได้อีกรึเปล่า... หรือguเต็มที่แล้ว โอเคแล้ว วันนี้guได้แค่นี้... เราอาจคิดว่าเราทำได้ดีกว่านี้ แต่ในความเป็นจริงวันนี้ศักยภาพเอ็งได้แค่นี้... เอ็งก็ต้องยอมรับ... แต่อย่างน้อยๆ มันต้องดีมีมาตรฐาน ไม่ชุ่ย... ผมว่าผมน่าจะประมาณนี้...
...
พอดีมีเพลงที่ผมทำขึ้น ในท่อนสุดท้ายของเพลง "แค่ทำมันให้ดี ก็พอ..." ดีคือมันอาจไม่ต้อง perfect แต่ให้มันดีอะ... ไม่รู้จะพูดไง... เหมือนวาดรูป แบบว่า เห้ยมันสวยนะ ไม่ได้ไก่กาอะไร... ถ้าเป็นคะแนนก็ 8-9/10 ระดับนี้... (แต่ 10/10 มันก็มีบ้างนะ 555)
ผลงานเพลงที่ว่าครับ... (ผมใช้ suno ทำครับ)


แล้วคุณล่ะเป็นแบบไหน...?? คิดเห็นอย่างไร ขอบคุณมากครับ

ปล. ผมไม่ได้ต่อต้านคนที่สุดนะ... ผมชื่นชมด้วยซ้ำ แต่ผมอาจไม่ซีเรียสพอ...
ปล. ใน youtube มีผลงานอื่นๆ ด้วยนะครับ ตอนนี้ ผมทำเสร็จ 1 อัลบั้ม ส่วนล่าสุด กำลังทำอัลบั้ม 2 Blue Period อยู่...

**เพิ่มเติม**
ผมว่าโมเม้นท์ใส่สุดมันมีนะ... เหมือนช่วง Prime Time ในการทำงาน เช่น ตอนจะจบงาน ภาวะนี้mang รวบรวมจิตใจสมาธิใส่สุดเหมือนกัน... มันถึงจบงานด้วยเฟี้ยวตามความรู้สึกเรา... หรือ... งานบางอย่าง mang โคตรชอบ และต้องใช้สมาธิความตั้งใจมาก อันนี้ mang ขอแบบ Perfectionist เลยล่ะ... เออ มันก็มีนี่หว่า... อืม... ชีวิตคนเรานี่มันไม่มีอะไรตายตัว เดินเป็นเส้นตรง หรือเป็นเหมือนวิชาคณิตศาสตร์ 1+1=2 เสมอไปหรอกนะ...
สรุป... ใส่สุดมันมีอยู่!

ตอบในสังคมที่ผมอยู่ครับ
แนวคิดที่ 1 เหมาะกับกิจการที่ทำคนเดียว
แนวคิดที่ 2 เหมาะกับองค์กร คือ ถ้าเราตึงเกินบางที คนรอบตัวแอนตี้มันจะได้งาน(ถึงทุกอย่างมันควร 100ก็เถอะ)

ผมมองที่รายได้ อย่างงานประจำผมเงินเดือนขึ้นปีละ0-1%ผมก็ทำแบบปกติไม่ได้ทุ่มเทมากมาย

แต่กับการลงทุนผมใช้เวลาศึกษาหาข้อมูลวันละ4-6ชม.ถ้าลงทุนดีๆมันเปลี่ยนชีวิตมีอิสรภาพทางการเงินได้

ผมว่ามันต้องดูสิ่งที่ตอบแทนด้วยว่าคุ้มมั้ยถ้าจะลงแรงให้สุด ต้องดูความคุ้มค่าก่อนเพราะ เวลา แรง สมอง ความคิด ทุกอย่างมันคือทุนที่เราเอาไปแลกมาครับ

คือแต่ก่อนก้คิดนะว่าทำให้ดีที่สุดจะได้ไม่เสียดาย แต่พอผ่านๆไปบางอย่างมันได้ไม่คุ้มกับที่ลงทุนลงแรงลงเวลาไป

ตังใจทำ กับทำให้ดีที่สุดมันก็อันเดียวกันไม่ใช่หรอ

ผมว่าตั้งใจทำให้ดีที่สุด แล้วคุณจะรู้ผลเองว่ามันรอดไม่รอด
อย่างน้อยจะได้รู้ว่าปัจจัยที่ไม่รอดอาจไม่ใช่ตัวเรา

ข้อแรกนึกถึง ค.โด้ เลย ข้อดีคือมันทำให้เขาไปอยู่จุดสูงสุดได้ คือถ้าโด้คิดแบบข้อสอง โด้จะไม่มีวันได้อยู่ตรงนี้เลย

แต่ข้อเสียมันก็จะทำให้คนรอบๆได้รับผลกระทบไปด้วย นัดล่าสุดนี่เห็นได้ชัดว่าไม่ไหวแต่ฝืน ก็เพราะแกคิดว่าแกทำได้ไง เพราะแกทำได้มาตลอด แม้ว่ามันจะยากแค่ไหน แต่แกไม่ท้อ

แกคงคิดว่าถ้ายิงได้ก็จบแล้ว ขอแค่มีโอกาสครั้งสองครั้งก็เปลี่ยนเป็นประตูได้ แต่สุดท้ายมันไม่ได้

สรุปเลยนะมันแล้วแต่คนเลย ถ้าคนที่จะไปข้อ 1 มันต้องทนเสียงบ่นเสียงแขวะจากคนรอบๆได้ แต่ถ้าทนได้แล้วไปสุด มันจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน แล้วไปได้ไกลกว่าคนอื่นด้วย

ถ้าเลือกข้อ 2 อันนี้ก็เซฟโซนเป็นเหมือนคนทั่วๆไป ตั้งใจทำแต่ถ้าเจออุปสรรค์ก็เลือกที่จะอ้อม และไอ้ทางอ้อมนั้นมันอาจจะพาไปทางอื่นได้เลย ไม่ถึงจุดหมาย

คนทั่วไปจะไม่สามารถไปข้อ 1 ได้ เพราะแพ้เสียงคนรอบๆที่คอยซ้ำเวลาพลาดหรือคอยแขวะเวลาที่จะได้ดี

ยกตัวอย่างง่ายๆเลยนะ ลีซอ แกเป็นประเภทข้อ 1 แต่โดนคนด่าเยอะมาก ติดแอ๊คงี้งั้น คือแกแอ๊คแล้วแกทำได้ ถ้าแกไม่แอ๊ค แกก็จะเป็นผู้เล่นธรรมดาคนนึง ไม่ได้โด่งดังแบบนี้ ส่วนคนที่ด่าหรอ ทุกวันนี้ก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ