อาร์เซน่อลถูกยกเป็นทีมที่หาวิธีชนะได้อย่างมีประสิทธิภาพจนพาไปสู่แชมป์และถ้วยรางวัล แต่คำถามใหญ่คือฟุตบอลแบบนี้จะกลายเป็นต้นแบบให้ทีมอื่นลอกตามแบบผิด ๆ หรือไม่



บทความความเห็นชี้ว่า แม้ผลงานตลอดซีซั่นของ “ปืนใหญ่” จะยอดเยี่ยมและต้องใช้วินัยสูงมากในการเล่นแบบนั้นครบ 90 นาที แต่ในมุมคนดูทั่วไป ความบันเทิงอาจไม่ใช่สิ่งที่ทีมของ มิเกล อาร์เตต้า วางไว้เป็นอันดับแรก

ประเด็นที่น่าห่วงคือ ทีมที่ประสบความสำเร็จมักถูกเลียนแบบ เหมือนที่หลายทีมเคยพยายามเล่นแบบลิเวอร์พูลยุคเก่า หรือทีมของ เป๊ป กวาร์ดิโอล่า แต่เมื่อคุณภาพนักเตะไม่ถึง สุดท้ายกลายเป็นแค่การเคาะบอลไปมา เสียบอลง่าย แล้วโดนลงโทษแบบน่าขำ

กรณีของอาร์เซน่อล ผู้เขียนมองว่าทีมระดับรองลงมาอาจพยายามลอกทั้งการเล่นลูกเตะมุมแบบถึงลูกถึงคน การถ่วงเวลา การแกล้งเจ็บ การพึ่งพาเซ็ตพีซ การลงไปแพ็กเกมรับ รวมถึงการทำให้เกมแตกเป็นช่วง ๆ แต่จะไม่มีคุณภาพเฉพาะตัวพอสร้างจังหวะตัดสินเกมเหมือน “ทัพปืนใหญ่”

บทความยังตั้งข้อสังเกตว่า เกมรับที่ดีสามารถสนุกได้ หากมีดราม่าและคาแรกเตอร์แบบ จอร์โจ้ คิเอลลินี่ หรือ เลโอนาร์โด้ โบนุชชี่ แต่ฟุตบอลของอาร์เซน่อลกลับดูเนียนและมีประสิทธิภาพจนขาดความเร้าใจในสายตาคนนอก

อีกจุดที่ถูกชำแหละคือ หากแชมป์สามารถเล่นนัดชิงยูฟ่า แชมเปียนส์ ลีก ด้วยการครองบอลเพียง 24.7% ยิงตรงกรอบครั้งเดียว และยังลากเกมไปถึงดวลจุดโทษได้ ทีมอื่นย่อมเห็นช่องทางและพร้อมหยิบสูตรนี้ไปใช้ แม้จะทำออกมาได้ด้อยกว่าเดิมก็ตาม

สุดท้ายบทความมองว่า อาร์เซน่อลมีศักยภาพพอเล่นฟุตบอลสวยงามได้ แต่เลือกแนวทางที่ให้ผลการแข่งขันดีที่สุด ซึ่งอาจถูกต้องสำหรับการล่าแชมป์ ทว่าแฟนบอลที่หวังเห็นพรีเมียร์ลีกฤดูกาลหน้ามีเกมเปิดแลก สนุก ดุดัน อาจต้องทำใจ เพราะเวอร์ชั่นลอกเลียนแบบของบอลบดสไตล์นี้อาจกำลังตามมาเพียบ

ขอขอบคุณแหล่งข่าวและรูปภาพจาก Football365

ถึงจะลอกได้ แต่ถ้าคุณภาพนักเตะไม่ถึงนี่เละเลยนะ ปล่อยให้กดขนาดนั้น

คุณภาพนักเตะน่อลดี โกล์ก็เทพ มันเลยทำให้เอาอยู่