เป็นเหมือนกันหมดแหละครับ หนักเบาต่างกรรมต่างวาระ

ห้องน้ำในบ้านคือสถานที่ที่ผมอยู่ได้อย่างสงบจิตใจที่สุด ได้อยู่คนเดียวสงบๆคิดทบทวนชีวิตตัวเองทุกวัน

ปกติท่าน บางทีก็อยากไปๆให้มันจบเหมือนกัน เหนื่อย แต่สงสารพ่อแม่
เอาเป็นว่า ทำงานไปเรื่อยๆก่อนละกัน ถ้าพ่อแม่ ไม่อยู่แล้ว ค่อยตามไป
สู้ๆครับ

สมัยก่อนเคยนะนานมากแล้ว จนตอนนี้มันแกร่งขึ้นจนไม่มีน้ำตาแล้ว ถ้าร้องไห้ก็จะเป็นคนที่เรารักเสียชีวิตครับกับพวกดูหนังซึ้งๆแล้วร้องไห้ ถ้าร้องแล้วมันได้ระบายร้องออกมาเถอะครับ สู้ๆนะครับ

ระบายมันบ้างครับ

เคยสมัยฝึกงาน คือแบบพี่เขาให้งานมาทำ แล้วผมทำไม่ได้เลยพี่สอนอะไรไปไม่เข้าหัวเลย แล้วงานเดียวอะทำอยู่นานมากไม่เสร็จซักที จนแบบกดดันอะตัวเองอะ แบบทำไมกรูทำไม่ได้วะ ทำไมกรูไม่เข้าใจวะ ก็ไปนั่งร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำบริษัท

รู้มั้ยเธอ ทุกข์นั้นเบาเมื่อแบ่งให้ใครสักคน ก็เหมือนที่เธอช่วยให้ฉันยิ้มได้ ก็เหมือนกัน

ลองฟังดูฮะ แย่าเสียใจคนเดียว

ผมก็เครียดครับ คุยกับพี่น้อง คุยกับเมียครับ อย่าเก็บไว้คนเดียว

ไม่รู้จะพูดอะไรเลย แต่รู้สึกใจฟูที่สังคม SS ยังเป็นพื้นที่ให้กันและกันได้เสมอจริง ๆ นะ

ขอเป็นหนึ่งในกำลังใจให้นะครับพี่ชาย มีอะไรมาระบายที่ SS นะครับ

ผมเคยนั่งน้ำตาซึมบ่อยๆ / ร้องไห้ก็หลายรอบ เพราะ ธุรกิจที่ทำ มันสาหัสมากกกก ผิดกับแผนเยอะมากกกก ปรึกษาคนใกล้ตัวก็ไม่ได้ช่วยอะไร

จากช่วงวิกฤติของผมตอนนั้น ฝันผมเล็กลงเยอะ ลดความฝันลง ทำทุกอย่างเล็กลง ไม่เกินตัว
ผ่านอุปสรรคมันให้ได้ มันก็คล่องตัวขึ้นเยอะ กว่าจะรอดมาได้ก็หลายปี เสียเวลาชีวิตฟรีๆก็นานอยู่
สุดท้ายพอผ่านไปได้ จะเห็นว่าความสุขมันเกิดขึ้นได้แหละ


ท้อเป็นถ่าน ผ่านเป็นเพชร …
ได้แค่ว่า ทุกคนที่พบอุปสรรคทั้งหลายว่า “สู้ๆ” ครับ

เล่ามาซิเป็นอย่างไรบ้าง

เคยแต่ไม่บ่อยนะ ผมจะเลือกโทรไประบายกับแม่ยาย เพราะแกเป็นคนที่รับฟังอย่างเดียว ไม่ตัดสิน เพราะแกก็เป็นห่วงลูกสาวตัวเอง ไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองเครียด และแกก็รักผมเหมือนลูก คือแกก็พยายามช่วย เพราะช่วยลูกเขยก็เหมือนช่วยลูกสาวตัวเอง

ผมบอกเลยนะ มันต้องหาคนระบายออกมา ถ้าไม่มีคนก็ต้องไปร้องไห้โฮออกมานั่นแหละ อย่าไปคิดว่ามันไม่ดี คิดแค่ว่าของมันต้องระบายออก

พอระบายออกแล้วมันก็จะดีขึ้น แล้วค่อยแก้ปัญหาต่อ

ผมเลิกบุหรี + เหล้าเบียร์ไม่ได้ซักที
ตั้งใจเลิกมาหลายครั้ง หยุดได้แป้ปๆ ก็มีเรื่องให้คิดนี่แล่ะครับ แล้วก็กลับมาสูบ+ดื่มเหมือนเดิม
บางทีอาจเป็นซึมเศร้าไปแล้วก้ได้นะผมว่า..

ถ้าผมไม่ได้ใช้ของพวกนี้...เลยต้องอดื่มทุกวัน แต่เบาๆนะ
เข้าใจความรู้สึกดีครับ เวลาคนที่มีปัญหา เก็บไว้คนเดียว
พูดปรึกษาใคร + ระบายก้็ไมไ่ด้

ทั้งเรื่องงาน สังคมที่ทำงาน คนรัก ครอบที่บ้าน พี่-น้อง บลาๆ ๆ
แต่ก็นะ สุดท้าย ชีวิต มันก็ต้องดำเนินต่อไป...สู้ๆแล่ะ

ตามนี้ย์

สู้ๆทุกท่าน(ผมด้วย)

มันต้องผ่านไปได้ครับ ตอนนั้นผมโดนหุ้นส่วนที่เป็นญาติตัดขาดทางธุรกิจที่วาดกันไว้หลังทำไปได้ 4 เดือน เพราะแค่ผิดใจกันเล็กน้อย แต่ความเสียหายที่ทางครอบครัวผมได้รับโคตรเยอะเลย แม่ผมและที่บ้านคือสายยอม ยอมคืนเงินลงทุนทั้งหมดให้กับน้าผม ซึ่งผมก็มองแต่แรกแล้วแหละว่าลงทุนด้วยเงินที่เกินที่คุยกันไปไว้มาก

และท้ายที่สุดไปเปิดร้านใหม่ห่างจากร้านผมไม่ไกล.... ไหนจะเรื่องพี่ชายผมที่ไม่รู้โดนผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิงตัดพี่ตัดน้องหมด ครอบครัวผมไม่เหนียวแน่น ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่มีผู้นำและใช้ชีวิตไปเรื่อยๆครับ

ลองมองย้อนกลับไปหลายเรื่องที่แม่ผมทำ ผมว่าแกไม่ใช่ไม่เก่งแต่แค่สนใจแต่จะทำงานหาเงินอย่างเดียว ไม่มีความเป็นครอบครัวห่าเหวไรเลย แล้วสมัยตั้งตัวได้หลายสิบปีก่อนก็รักะน้องตัวเองเอาเงินไปให้เขาเปิดร้านมอไซลงทุนฉ่ำ สมัยนั้น 5m ตอน 20 ปีที่แล้ว...ถ้ารู้จักเอาเงินไปลงทุนอย่างอื่นชีวิตผมกับครอบครัวหนังคนละม้วนแล้ว ไหนจะตอนนั้นที่เหมือนจะไม่ค่อยอยากคืนให้ครบ และคืนกว่าจะครบเงินไปจมตรงนั้นหมด

จนตอนนี้ผมไม่คาดหวังห่าไรกับชีวิตแล้ว ญาติทั้งหมดผมไม่สามารถสนิทใจกับพวกเขาได้ หมดพ่อแม่ผม ผมจะตัดขาดการติดต่อให้น้อยที่สุดเลย ตอนนี้ผมวอกเลยว่าครอบครัวผมยังลำบากที่สุดอยู่เลย แต่แค่แม่ผมสุขใจได้ช่วยพี่ช่วยน้องให้มีชีวิตที่ดีตรงนี้มันแรดกไม่ได้ครับ