ฟุตบอลอิตาลีกำลังถูกตั้งคำถามอย่างหนักว่าไม่ได้ “เลือกอนาคต” แต่กลับรีไซเคิลอดีตซ้ำไปมา โดยเฉพาะในตลาดกุนซือที่ชื่อเดิม ๆ มักถูกหยิบขึ้นมาทุกครั้งเมื่อสโมสรใหญ่เข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่าน



ประเด็นสำคัญคือทุกซัมเมอร์แทบกลายเป็นภาพซ้ำ เมื่อทีมใหญ่มีปัญหา รายชื่ออย่าง อันโตนิโอ คอนเต้, มัสซิมิเลียโน่ อัลเลกรี, เมาริซิโอ ซาร์รี่, สเตฟาโน่ ปิโอลี่ หรือ ลูชาโน่ สปัลเล็ตติ จะกลับมาอยู่ในกระแสทันที ราวกับวงการยังเชื่อว่าประสบการณ์คือคำตอบเดียว

บทความชี้ว่าแม้อิตาลียังมีช่วงเวลาน่าจดจำ เช่น อินเตอร์ เข้าชิงบอลยุโรป หรือ อตาลันต้า ของ จาน ปิเอโร่ กาสเปรินี่ ทำผลงานใหญ่ แต่ภาพรวมของระบบยังดูพึ่งพา “เหตุการณ์เฉพาะหน้า” มากกว่าการพัฒนาเชิงโครงสร้าง รวมถึงผลงานของทีมชาติที่สะท้อนปัญหานี้อย่างชัดเจน

เมื่อเทียบกับลีกอื่น บุนเดสลีกายังเห็น บาเยิร์น มิวนิค กล้าให้โอกาส แว็งซ็องต์ กอมปานี แม้ประสบการณ์ระดับสูงยังจำกัด ขณะที่อังกฤษและสเปนเปิดพื้นที่ให้โปรไฟล์ใหม่ ๆ มากกว่า ตรงกันข้ามกับอิตาลีที่ดูเหมือนหวาดกลัวความเสี่ยง และเลือกความคุ้นเคยมากกว่าความคิดใหม่

อย่างไรก็ตาม บทความไม่ได้ตัดสินว่าโค้ชรุ่นเก๋าคือปัญหาเสมอไป เพราะ คาร์โล อันเชล็อตติ คือหลักฐานตรงข้าม แต่ประเด็นคือการขาดการผลัดใบกลายเป็นวัฒนธรรม จนกุนซืออิตาเลียนรุ่นใหม่ต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวยาวนาน หรือเลือกไปสร้างชื่อในต่างแดนเหมือน ฟรานเชสโก้ ฟาริโอลี่ และ โรแบร์โต้ เด แซร์บี้

บทสรุปจึงอยู่ที่คำถามว่า ฟุตบอลอิตาลีจะยังยึดติดกับ “คนที่รู้จักสภาพแวดล้อม” ต่อไป หรือกล้าออกจากวงจรเดิม เพราะอดีตอาจให้ความมั่นคงทางใจ แต่เริ่มไม่ใช่ยุทธศาสตร์ที่พาอนาคตเดินหน้าได้อีกแล้ว

ขอขอบคุณแหล่งข่าวและรูปภาพจาก Calciomercato

เอาจริง อยากให้เป็บไปคุมสักทีม ไม่ว่าจะมิลาน จูฟ อินเตอร์ นาโปลี โรม่า ลาโอ้ น่าจะพลิกวิธีเล่นแบบเดิมได้แบบคนละเรื่องเลย