จดหมายจากผู้รอดชีวิตเรือไททานิ

ไว้คราวหน้า X

ไม่ต้องแสดงข้อความนี้อีกเลย

ไปหน้าที่ 1

ไปที่หน้า

ตั้งกระทู้ใหม่

ฝากรูป

หน้าแรกบอร์ด >> บอร์ดวาไรตี้

ผู้ตั้ง

ข้อความ

ออฟไลน์

NTS

นักเตะกลางซอย

Status:

: 0 ใบ

เข้าร่วม: 18 Mar 2020

ตอบ: 308

ที่อยู่:

โพสเมื่อ: Thu May 21, 2026 15:35

จดหมายจากผู้รอดชีวิตเรือไททานิ

((( จดหมายจากผู้รอดชีวิตเรือไททานิค... "เสียงกรีดร้องที่ฉันไม่มีวันลืม" )))

จดหมายฉบับนี้คือหนึ่งในจดหมายทางประวัติศาสตร์ที่ทรงคุณค่าที่สุดชิ้นหนึ่ง จากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเรือไททานิกอับปางลงสู่ก้นมหาสมุทรแอตแลนติกเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912

จดหมายนี้ถูกเขียนขึ้นโดย "เนลลี วอลครอฟต์" (Nellie Walcroft) หญิงสาวชาวอังกฤษผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือล่ม เธอเขียนจดหมายฉบับนี้ส่งถึง "คลาราา" เพื่อนสนิทของเธอทันทีหลังจากที่เธอเดินทางถึงฝั่งนครนิวยอร์กอย่างปลอดภัย

เนื้อหาในจดหมายระบุไว้ว่า..

“คลารา เพื่อนรักของฉัน...

ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้เพียงไม่กี่บรรทัด เพื่ออยากให้เธอรู้ว่าตอนนี้พวกเราปลอดภัยดีแล้ว หลังจากผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายเกินกว่าที่ใครจะเชื่อว่าคนอย่างฉันต้องมาเจอ ทั้งที่เพิ่งแยกจากเธอมาไม่ถึงสัปดาห์ด้วยซ้ำ น่าแปลกใจมากที่อาการหวัดคัดจมูก เป็นเพียงสิ่งเลวร้ายอย่างเดียวที่เกิดขึ้นกับร่างกายของฉันในตอนนี้... แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับจิตใจมันเทียบกันไม่ได้เลย การที่ต้องทนเห็นเรือที่ยิ่งใหญ่ราวกับพระราชวังลอยน้ำลำนั้น ค่อยๆ ดิ่งจมลงสู่ก้นทะเล มันเป็นภาพที่สยดสยองและติดตาฉันเหลือเกิน

ตอนที่พวกเราอยู่ในเรือชูชีพ เรือต้องถูกหย่อนลงมาจากความสูงถึง 70 ฟุต และในระหว่างที่เรือกำลังเคลื่อนตัวลงไปนั้นเอง... จู่ๆ ก็มีผู้โดยสารชั้นสามพยายามจะกระโดดหนีตายลงมาบนเรือชูชีพของเรา

เจ้าหน้าที่บนเรือเห็นว่ามันอันตรายเกินไปและเรืออาจจะพลิกคว่ำได้ เขาจึงตัดสินใจกระโดดเข้ามาแล้ว 'ลั่นไกยิง' ชายคนนั้นทันทีเพื่อไม่ให้พวกเราต้องจมไปด้วยกัน

แต่ความสยองขวัญยังไม่หมดแค่นั้น... พอเรือชูชีพของเราเกือบจะถึงผิวน้ำ เชือกที่ใช้หย่อนเกิดติดขัดและไม่ทำงานขึ้นมา เจ้าหน้าที่เลยต้องตัดสินใจใช้มีดตัดเชือกให้ขาด ทำให้เรือของเราตกกระแทกพื้นน้ำอย่างแรง วินาทีนั้น... ฉันคิดว่ามันคือนาทีสุดท้ายของชีวิตฉันแล้ว พวกเรารวม 59 ชีวิตแออัดกันอยู่ในเรือลำเล็กๆ นั้น

หลังจากที่ไททานิกกำลังจม... เธอนึกภาพออกไหม คลาร่า? เสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ชายและผู้หญิงผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้น ฉันไม่มีคำไหนในโลกจะมาอธิบายความเจ็บปวดของเสียงนั้นได้เลย... เสียงกรีดร้องอันน่าสยองนั้นมันดังก้องนานเกือบ 2 ชั่วโมงเต็มๆ

หลังจากเรือไททานิกจม พวกเราต้องย้ายไปขึ้นเรือชูชีพอีกลำเพื่อให้เจ้าหน้าที่พายเรือกลับไปช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่น แต่รู้ไหม... พอฉันก้าวเท้าเข้าไปในเรือลำใหม่ สิ่งที่ฉันเห็นคือร่างไร้วิญญาณ 4 ร่าง และชายที่เสียสติไปแล้วอีก 1 คน (สุดท้ายเหมือนว่าเขาจะถูกผลักตกเรือไป เพราะหลังจากนั้นฉันก็ไม่เห็นเขาอีกเลย...)

พวกเราต้องทนพายเรือฝ่าความหนาวอยู่ถึง 7 ชั่วโมง เรือคาร์เพเทียก็ล่องมาเจอเรา วินาทีที่เราเห็นเรือลำนั้น พวกเราทุกคนต่างส่งเสียงด้วยความดีใจ เจ้าหน้าที่หย่อนเชือกลงมาดึงพวกเราขึ้นไป และแจกบรั่นดีเพียวๆ ให้พวกเราดื่มเพื่อคลายความหนาว

ผู้รอดชีวิตทั้งหมด 710 คนแออัดกันอยู่บนเรือคาร์เพเทีย ห้องพักเลยไม่เพียง ทำให้ฉันต้องนอนบนโต๊ะกินข้าวตลอด 5 วันเต็มๆ แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ดูแลเราดีมาก ความทุกข์ทรมานบนเรือนั้นมันเกินบรรยายจริงๆ คลารา... มีผู้หญิงถึง 35 คนบนเรือที่ต้องสูญเสียสามีไปในเหตุการณ์นี้ เธอคงจินตนาการออกถึงความเจ็บปวดของผู้หญิงเหล่านั้นที่ต้องอยู่กับความไม่รู้ว่าสามีของตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว... พวกเราดีใจมากจริงๆ ตอนที่เรือแล่นมาถึงนิวยอร์ก

ที่นิวยอร์ก บรรยากาศมันเต็มไปด้วยความแตกตื่นและบ้าคลั่งโกลาหลไปหมด พอลงจากเรือพวกเขาก็แจกเสื้อผ้าให้เราทันที ฉันเห็นเรือกลไฟลำหนึ่งบรรจุโลงศพกว่า 100 โลงจอดรอเพื่อรอรับร่างผู้เสียชีวิต แต่ส่วนใหญ่คนที่เสียชีวิตในทะเลก็ถูกทำพิธีฝังร่างไว้ในสุสานใต้สมุทรเรียบร้อยแล้ว

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดเข้ามาไม่หยุด ฉันดีใจมากที่ได้เจอคาร์ลและเพื่อนของเขา พวกเขารีบหาเรียกแท็กซี่พากันออกไป แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหน พวกเราก็ถูกรุมถ่ายรูปอยู่ทุกหนทุกแห่ง มีผู้คนกว่า 70,000 คนถูกกั้นไว้ด้วยเชือกโดยมีตำรวจคอยควบคุม ทุกคนดูดีใจมากที่เห็นพวกเรารอดชีวิต และชาวนิวยอร์กทุกคนก็แสดงความเห็นอกเห็นใจกับพวกเราอย่างสุดซึ้ง...

แต่สำหรับฉัน... ฉันบอกตัวเองเลยว่า จะไม่มีวันก้าวเท้าลงเรือที่เป็นเหมือนพระราชวังลอยน้ำแบบนั้นอีกเด็ดขาด

เขียนจดหมายหาฉันไวๆ นะ และถ้าเธอมีสูตรอาหารอะไรดีๆ ก็ช่วยส่งมาให้ฉันด้วย

รักเธอมาก... จากเนลล์ เพื่อนรักของเธอ”