Re: ว่าด้วยเรื่องไม่มีเงินแต่มีความสุข
บ้านผมมีจุดเปลี่ยนอย่างนึงฮะน้าหมี
“ทุเรียนครึ่งลูก“
เมื่อก่อนป๊าผมติดพนันหนักมาก สมัยนั้นเป็นเด็กซ่อมรถอยู่แถวหมอชิต ได้เงินมาไม่ลงขวดก็เล่นไพ่
ทองที่ญาติฝั่งแม่ผมให้รับขวัญตอนเกิดก็ขายกินหมด
จนผม3ขวดได้มั้ง เดินได้ กินได้ พูดได้
ตามาเยี่ยมซื้อทุเรียนมาให้กิน เลยรู้ว่ามันอร่อย
พอตากลับไป ผมอยากกิน แต่ป๊าไม่มีตังพอซื้อ
แล้วผมร้องไห้งอแง แกควักค่าแรงแกที่มีอยู่มานับมันก็ยังไม่พอ
แล้วมีครอบครัวนึงมาซื้อพอดี ป๊าผมเลยรวบรวมความกล้าเข้าไปคุยกับคนขายว่า ขอซื้อทุเรียนครึ่งลูกได้ไม๊ มีเงินแค่นี้
ครอบครัวนั้นซื้อเสร็จพอดีแล้วน่าจะได้ยิน เค้าเลยซื้อให้ทั้งลูก
แล้วไม่เอาเงินที่ป๊าผมมีไม่พอด้วย เค้าให้มาเลย
แล้วบอกให้ป๊าผมเก็บเงินนั้นไว้ซื้อข้าวกินนะ
แม่บอกว่าวันนั้นเป็นวันที่ป๊าผมร้องไห้หนักที่สุดในชีวิต มากว่าตอนย่าเสียอีก
ตั้งแต่วันนั้นเค้าหักดิบเลิกทุกอย่าง ขยันทำงาน สร้างตัว
จนมีโรงงานเป็นของตัวเอง เป็นเจ้าของธุรกิจที่ถือว่าใหญ่เลยล่ะในสายงานของเค้า
เรื่องเพราะ“เด็กเปรตอยากแดกทุเรียน“อย่างผมเนี่ย